‘How to Make a Killing’ heeft een opening die zo sterk is dat er voldoende goodwill van het publiek wordt gekocht om bijna de hele speelduur te kunnen volhouden. Dat is van onschatbare waarde in een moordfilm waarin ieders ziel te koop is.
Ter dood veroordeelde gevangene Becket Redfellow (Glen Powell) is vier uur verwijderd van de executie. Een priester (Sean C. Michael) arriveert plechtig om zijn laatste bekentenis af te leggen en vindt de veroordeelde man luierend in een slapend oogmasker, klagend dat zijn laatste maaltijd hem de verkeerde smaak van cheesecake opleverde. ‘Dood me nu,’ grapt Becket.
Dit wordt een verhaal over misdaad en straf, verteld in flashback, terugspoelend naar Beckets moeder, een erfgename die is afgesneden van een fortuin van elf cijfers omdat ze als ongehuwde tiener ter wereld is gekomen. En het zal, zoals Becket volhoudt, ‘een tragedie’ zijn.
Maar hoewel het raamwerk van het verhaal bekend is, is Powells sluwe nonchalance het enige dat deze introreeks tot een hoogtepunt maakt, het kleine stuitertje dat hij op zijn bed maakt als Becket zich omdraait om de verbijsterde priester zijn volledige aandacht te geven. Hij heeft die van ons ook. Powell moet zijn perfecte rol nog vinden (deze is dichtbij), maar zijn vertrouwen is de reden waarom de industrie ervan overtuigd is dat hij de reïncarnatie is van een klassieke leidende man: Tom Kruis of Cary Grant als we geluk hebben, of tenminste Bugs konijntje.
De moreel sombere komedie van schrijver-regisseur John Patton Ford is zelf een reïncarnatie van de Britse capriolen uit 1949 “Vriendelijke harten en kronen,” die een verbannen vader aanspoorde terwijl hij zich wreekt op zijn koninklijke familie door iedereen tussen hemzelf en het hertogdom te vermoorden. Het Amerikaanse privilege van de 21e eeuw dat Becket in de remake najaagt, is niet afhankelijk van formele titels. Hij wil keihard geld, plus een paar privé-eilanden, vliegtuigen en ultra-luxe jachten. Bovendien heeft hij al een voornaam die klinkt als een achternaam, die de Amerikaanse bovenlaag betekent.
Deze Dickensiaanse wraakopzet geeft ons ontzettend veel mensen om te vermoorden, allemaal karikaturen van de elite. De oorspronkelijke ‘Coronets’ waren een chique feministe die vanuit een heteluchtballon politieke pamfletten over Londen verspreidde, Ford draait die passé-grap om in een grap waarin Beckets verwende neef (Raff Law) in een helikopter zweeft en geld over een zwembadfeest strooit en vervolgens, voor de goede orde, kanonskogels in het water gooit om rekeningen in de open en waarderende mond van de menigte te proppen. (Voor zijn volgende truc zal Ford misschien een remake maken van Terry Southern bizarre satire “De Magische Christen,” die zo’n scène heeft, maar dan vijf keer smeriger.)
Lore zegt dat wanneer Alec Guinness ontving het script “Coronets” met een aanbod om vier van de noodlottige magnaten te spelen, schreef hij gretig terug en zei: “Waarom niet acht?” Tot ons geluk, Guinness deed speel ze alle acht, zelfs de suffragette. “How to Make a Killing” deelt de rijkdom en geeft cameo’s aan een heel grappige Zach Woods als de telg die zichzelf een hipster-artiest noemt (hij maakt foto’s van de ongehuisvestten) en Topher Grace als de Redfellow die geloof vond, of beter gezegd, een meer schijnheilige draai aan de wrok als predikant van een megakerk. Terwijl hij zichzelf met Jezus vergelijkt, roept Grace’s gebleekte blonde zucht: ‘Haat mij niet alleen maar omdat mijn vader zo belangrijk is.’
Er zit een vleugje kritiek uit de echte wereld op de manier waarop de predikant zijn kantoor heeft versierd met ingelijste foto’s van zichzelf met verschillende presidenten en drugskoeriers, verwijzend naar het onontkoombare vermoeden dat de wereld wordt bestuurd door een machtige club wiens enige toelatingsvereiste een banksaldo met veel nullen is. De prikken stoppen bij toespelingen; ze zijn vermakelijk, maar zo dun als een communiewafel. Toch moest ik lachen toen Becket terugkwam in zijn huidige cel om de spot te drijven met zijn publiek, de katholieke priester: ‘Het laatste wat de kerk wilde was een onderzoek’, zegt hij met een grijns. ‘Ik weet zeker dat jij daar alles van weet.’
Net als zijn hoofdpersonage moest Ford zelf in macht stijgen om dit script te regisseren, dat hij in 2014 op de Zwarte Lijst lanceerde. In plaats daarvan maakte hij zijn debuut met de veel kleinere indiefilm uit 2022. ‘Emily de Misdadiger’, welke speelde Aubrey Plaza als kunststudente die wanhopig haar studieleningen wil afbetalen. Zijn hart ligt bij de streveners die ontdekken dat onze K-vormige economie het onmogelijk maakt om rechtdoor te gaan.
Toch heeft hij niet duidelijk gemaakt of de lijken in ‘How to Make a Killing’ zelf slachtoffers zijn. De rijke Redfellows worden een voor een uitgezonden in scènes die leuk maar leeg zijn – noch catharsis noch komisch, gewoon vakjes die moeten worden afgevinkt onder geweldig dondergebonk en klavecimbels.
Ik dacht dat de film er vast wel achter zou komen hoe hij voelt tegen de tijd dat hij een Redfellow achterlaat die gewoon verschrikkelijk is: Bill Camps dronken, laffe bankier. Maar dat gebeurt niet en het echte slachtoffer van de besluiteloosheid is Powell, die zelden een reactie krijgt om te spelen. (Schuldgevoel? Woede? Vrolijkheid?) Hij moet ons een extra hint geven hoe hij zich voelt: als acteur is Powell zo gelikt dat zelfs zijn gewone glimlach nep overkomt. Ik zou zeggen dat hij niet oprecht zou kunnen zijn als hij het probeerde, behalve dat Powell het daadwerkelijk voor één scène probeert en de vage, doodsbange blik in zijn ogen verwoestend is.
Hoewel de belofte van de openingsscène van de gangbusters een beetje onvervuld blijft, heeft ‘Killing’ twee sterke wendingen en genoeg redenen om van de ravotten te genieten. Ik vermoed dat de film misschien te slim is voor zijn eigen bestwil, of misschien ingesloten door het cynisme dat overal waar we de laatste tijd kijken, het erop lijkt dat misdaad doet betalen. Zoals Becket al vroeg zegt: ‘We zijn hier allemaal volwassenen.’ Ford ziet alle verkeerde bewegingen en is niet zeker van zijn keuze bij het kiezen van de juiste, ook al denk ik dat hij dat wel heeft gedaan. Het hedendaagse publiek wil breken van Marie Antoinette taart en eet het ook op.
In ieder geval is er onderweg een speelse driehoeksverhouding tussen Julia (Margaret Qualley), de bevoorrechte nachtmerrie waarbij Becket al sinds de lagere school om haar pink wikkelde, en Ruth (Jessica Henwick), een bescheiden onderwijzeres. Beide personages zetten hun gepolariseerde hoeken uit – de rijke teef versus de lieveling – waarbij Qualley op de een of andere manier altijd haar benen zo rangschikt dat ze verleidelijk horizontaal zijn in haar te weinig scènes. Henwick wordt opgezadeld met de meer prozaïsche rol en dialoog (“Het is eng om klein te dromen”, zegt ze). Niettemin is haar aanwezigheid zo overtuigend dat we elke keer dat ze op het scherm verschijnt voor Ruth pleiten.
Ik ben blij dat Ford deel uitmaakt van de huidige guillotineploeg die capriolen maakt over economische ongelijkheid. Maar het beste shot uit de film toont zijn belofte als romantische komiek: Becket en Ruth komen elkaar tegen in de regen en net als ze oogcontact maken, komt de zon tevoorschijn en delen ze een glimlach. Het is een klein magisch moment dat je hoop geeft dat deze jonge geliefden er uit kunnen komen. Sterker nog, het geeft je zelfs hoop voor de mensheid, zelfs als de algemene voorspelling van de film voor de samenleving stormachtig is.
‘Hoe maak je een moord’
Beoordeeld: Beoordeeld met R, voor taalgebruik en wat geweld/bloedige beelden
Looptijd: 1 uur, 45 minuten
Spelen: In brede release op vrijdag 20 februari
