Recensie ‘Dragon Mama’: deel twee van Sara Porkalobs Filipijnse familiesaga

In ‘Dragon Mama’, het tweede deel van haar Dragon Cycle, geeft schrijfster-performer Sara Porkalob invulling aan het verhaal van haar Filipijns-Amerikaanse familie. De focus ligt hier volledig op haar moeder, een andere overlevende die onderweg haar eigen deel van de schade aanricht.

“Hoe los je een probleem als Maria op?” Maria zingt zelf deze woorden uit “The Sound of Music” aan het begin van het stuk. Het is een vraag die lang zal duren voordat het personage erachter komt – en met goede reden. Het is een wonder dat ze haar jeugd heeft overleefd.

Maria is 8 jaar oud als het stuk begint en woont in Honolulu met haar moeder, ook wel Maria genoemd, wier aangrijpende vroege verhaal werd verteld in “Drakendame,” het eerste deel van de trilogie dat in 2024 in het Gil Cates Theater van het Geffen Playhouse werd gepresenteerd. Dat stuk, meer een solo-musical, kon het grotere podium veroveren.

‘Dragon Mama’, dat donderdag werd geopend in het Audrey Skirball Kenis Theater van het Geffen Playhouse, biedt Porkalob korte mogelijkheden om haar boeiende zangtalent te laten zien (waaronder een gedenkwaardig stukje Whitney Houston-karaoke). Maar het stuk is een meer traditioneel coming-of-age-drama en floreert in de intimiteit van de kleinere zaal.

Maar één ding is zeker: alle personages van Porkalob leiden een episch leven. ‘Dragon Mama’ biedt momentopnamen van Maria’s waaghalsjeugd op Hawaï, haar roekeloze adolescentie in Bremerton, Washington, en de zelfdestructieve spiraal die haar ertoe brengt om er alleen op uit te trekken. Ze is op dit moment een jonge moeder en laat haar dochter, SaraLee, achter onder de zorg van haar familie, terwijl ze werk en een stabiliserende lesbische relatie vindt in Anchorage.

Er is enige plotoverlap in de eerste twee toneelstukken. Tiener Maria, gedwongen een tweede moeder te zijn voor haar jongere broers en zussen, houdt het huishouden bij elkaar terwijl haar moeder op onverklaarbare wijze wekenlang afwezig is. En net als iedereen die te snel volwassen heeft moeten worden, heeft ze moeite om echte volwassenheid te bereiken.

Porkalob moraliseert niet. Ze herschept het familieverhaal door de perceptie van een jongere die de taal niet spreekt voor verwaarlozing en misbruik. Praktische noodsituaties verdringen de analyse van het grote geheel. Hoe zullen haar broers en zussen eten als al het eten op is? Hoe kunnen ze zich zo laag houden dat de autoriteiten niet worden opgeroepen als haar broer Junior op school in de problemen komt?

Porkalob beschikt over de gave van totale absorptie als verhalenverteller. Hoewel het soms lastig kan zijn om de reeks karakters te onderscheiden – ze is misschien te trouw aan het memoiresaspect van het werk – brengen de levendige texturen van de generatieherinneringen het werk op sensuele wijze tot leven.

Maria’s broers, met hun eeuwige loopneuzen, worden opgeroepen met een snuffeldoekje. Haar kleine zusje dat hulpeloos op de achtergrond gorgelt, is niet de enige die volledig afhankelijk is van haar moederlijke zorg.

Zelfs als moeder terugkeert van haar onverklaarbare excursie naar SeaWorld, moet Maria nog steeds de achterstand inhalen voor een vrouw die de huur niet kan betalen ondanks dat ze meerdere banen heeft.

Maria heeft niet de luxe om slimme keuzes te maken. Wanneer onruststoker Arlene aan de overkant van de straat intrekt om bij haar vader te gaan wonen, valt Maria hulpeloos onder haar verderfelijke invloed.

Ze wordt ook verliefd en wordt verleid tot een flirterige intimiteit die slechts een spel is voor Arlene, maar een serieuze zaak voor Maria. Door deze eenzijdige romance ontdekt ze de waarheid van haar aantrekkingskracht, zelfs als ze uiteindelijk met mannen naar bed gaat om aan Arlene’s goede kant te blijven.

Sara Porkalob in “Dragon Mama” in Geffen Playhouse.

(Jeff Lorch)

Maria’s moeder waarschuwde haar voor Arlene, maar ze weigert zich in spijt te wentelen. Ze wil wanhopig de baby die ze net op 19-jarige leeftijd heeft gekregen, dezelfde leeftijd waarop haar moeder haar kreeg. En met de introductie van de dierbare SaraLee valt het doek voor het eerste bedrijf.

Het tweede bedrijf concentreert zich op Maria’s poging om wat orde in haar leven te brengen. Om dat te doen moet ze het huis verlaten, zich losmaken van haar opvoeding en SaraLee aan de zorg van haar familie toevertrouwen.

In Anchorage vindt ze werk op een vissersboot. Het is hard werken, maar niets in haar leven is gemakkelijk geweest. Haar uithoudingsvermogen maakt indruk op haar manager, Greg, een norse homoseksuele man die haar vertelt over de homoclub in de stad, waar ze Tina ontmoet, de vrouw die haar acceptatie leert door onvoorwaardelijke liefde.

De ommekeer is niet eenvoudig, maar Porkalob zorgt ervoor dat je om de uitkomst geeft. De reis is lang – iets te lang voor een solowerk – maar het emotionele traject is bevredigend en welverdiend.

Porkalob verdiept zich volledig in de wereld die ze tovert. Wanneer ze uiteindelijk de vierde muur doorbreekt om even contact te maken met het publiek, is de timing onverwacht maar helemaal niet schokkend. De spreuk is vakkundig uitgesproken.

Regisseur Andrew Russell vertrouwt op Porkalobs vermogen om een ​​publiek te fascineren. Dat doet ze in een voorstelling die de strakke focus heeft van een goed kort verhaal en de theatrale directheid van wat je een narratief cabaret zou kunnen noemen.

Eerlijk gezegd wist ik niet zeker of ik zin had in een trilogie over de familiegeschiedenis van Porkalob. Maar na ‘Dragon Mama’ kan ik nauwelijks wachten op ‘Dragon Baby’, het derde en laatste deel, waarin vermoedelijk SaraLee haar plaats in de schijnwerpers zal innemen in deze reeks muziekdrama’s over matriarchen die hun eigen kracht ontdekken ondanks obstakels die de meeste mannen zouden verpletteren.