Recensie: ‘Door polyamorie voelde ik me een tiener.’ De chaotische, sexy reis van één vrouw

Op een avond geniet Natalie Davis, een getrouwde vrouw die ook een getrouwde vriend heeft, van een eerste date in een bar met weer een andere man. Hij is aantrekkelijk en interessant, maar terwijl ze praten, realiseert ze zich dat ze iets onverwachts gemeen hebben: hij heeft net een succesvolle eerste date gehad met de vrouw van haar vriend, Winnie.

Het is zelfs voor een polyamorist een lastige situatie.

Davis’ onthullende memoires, ‘Ja zeggen: mijn avonturen in polyamorie’ schuwt dergelijke potentiële misbaksels niet. In dit geval is Davis meer geamuseerd dan beschaamd, en hij staat de nieuwe man al snel af aan Winnie. “Hij was aardig genoeg”, schrijft ze, “maar ik voelde de vonk niet.”

In een aantekening van de auteur zegt Davis, een advocaat, dat ze “alle namen en enkele kenmerken” heeft veranderd, tijdsbestekken heeft gecomprimeerd en dialogen opnieuw heeft gecreëerd. Maar afgezien van deze narratieve vrijheden beweert ze ware gebeurtenissen in al hun rommeligheid vast te leggen.

De rode draad in het boek is de reis van Davis van een conventioneel, meestal gelukkig maar onvolmaakt huwelijk naar een volledige omarming van polyamorie, een onderwerp dat onlangs zijn deel van de culturele buzz heeft verdiend. Dit verslag heeft geen grote literaire verdienste, maar het is een onmiskenbare pageturner die bruikbaar is voor iedereen die over deze levensstijl nadenkt.

Polyamorie, wat ‘veel liefdes’ betekent, duidt op een vorm van consensuele, of ethische, niet-monogamie die meer inhoudt dan swingen of incidentele afspraken. Het benadrukt relaties, niet alleen seksuele variatie. Partners kunnen worden gedefinieerd als primaire of secundaire of louter ‘kometen’, die af en toe naar binnen duiken. Metamours, de partners van partners, kunnen vrienden worden of angstige rivalen blijven. En polyamoristen kunnen met elkaar verbonden zijn in ingewikkelde relatiestructuren, of polycules, waarvan de contouren in de loop van de tijd veranderen. Het boek van Davis geeft betekenis aan dit alles zonder al te didactisch te zijn.

Het idee om openlijk meerdere romantische interesses na te streven is op zichzelf niet bijzonder exotisch. Zoals Davis opmerkt, omarmen alleenstaanden gewoonlijk ‘daten’, of wat onze moeders uit de jaren vijftig ‘het veld spelen’ noemden. Als onderdeel van de zoektocht naar het monogame ideaal, of een uiting van bezorgdheid over toewijding, is de praktijk vaak beperkt in de tijd. Polyamorie is meer permanent: een stabiele levensstijl die flexibel genoeg is om instabiliteit en breuken op te vangen.

Het strekt haar tot eer dat Davis niet onder stoelen of banken steekt hoe moeilijk het kan zijn, vooral voor degenen die nieuw zijn in de vaak prille normen. Niet iedereen kan zijn jaloezie van zich afschudden, laat staan ​​dat hij ‘medelijden’ kan beheersen, wat inhoudt dat hij zich verheugt over het geluk van zijn partner met iemand anders. Een andere kwestie is hoe ‘uit’ je moet zijn, op het werk en elders, met betrekking tot je voorkeuren; De Davises maken zich zorgen over hoe en wanneer ze het nieuws aan hun tienerzoon moeten vertellen.

Opvallend in het specifieke verhaal van Davis is haar gebrek aan vroeg-romantische en seksuele ervaring. Ze kreeg op 19-jarige leeftijd een exclusieve relatie met haar toekomstige echtgenoot, Eric. Het is niet verwonderlijk dat er een hectische, puberale kwaliteit zit in haar eerste avonturen in de polyamoreuze datingpool, inclusief vreemden, liegen over haar leeftijd en overmatig drinken. ‘Vaker dan ik had verwacht’, schrijft ze, ‘voelde polyamorie me als een tiener.’

Niets van dit alles zou gebeurd kunnen zijn zonder de aansporingen van Eric, ‘extravert, voyeur, risiconemer, kink-appreciator’ – en twee keer overspelig. In elk geval vergaf Davis hem, ondanks haar pijn, vertrouwend op de onderliggende kracht van hun band. Davis voelde dat monogamie niet zijn probleem was en stemde ermee in om te proberen te swingen. Dat betekende dat we naar seksclubs moesten gaan en online op zoek moesten gaan naar koppels die bij hen beiden zouden passen, een uitdagende onderneming – en slechts een tussenstop, zo bleek, naar iets ambitieuzers.

Met de ongemakkelijke instemming van Davis maakte Eric opnieuw contact met de tweede van zijn overspelige minnaars, een vrouw met wie zijn vrouw (niet verrassend) nooit goed kon opschieten. “Mijn eerste jaar polyamorie was een van de ergste jaren van mijn leven”, geeft Davis toe. Eric ging uiteindelijk over op andere (volgens Davis veel leukere) vriendinnen, en verwelkomde hen in hun echtelijke huis, waarbij hij ‘keukentafelpolyamorie’ beoefende. In de beschrijving van Davis is hij verstoken van jaloezie, een genereuze ziel die altijd steunt op haar inspanningen om waardige secundaire partners te vinden.

Davis daarentegen had het moeilijk. Het vinden van geliefden was geen probleem. Ze komt over als intens sekspositief, gemakkelijk orgastisch en verstoken van enig trauma of schaamte rond seks. (Expliciete passages onderstrepen deze punten.) Maar een nieuwe liefde – een wederzijdse – blijkt een tijdje ongrijpbaar.

Auteur Natalie Davis met echtgenoot Eric.

(Met dank aan Natalie Davis)

Felix, die ze ontmoet op een kinksite, is een sexy dominante die haar in vervoering brengt, maar afspraakjes blijft afzeggen. Hank, van OkCupid, omschrijft zichzelf als “volkomen krankzinnig.” Niettemin wordt hij zowel haar eerste echte vriendje als een obsessief voorwerp. Het grootste probleem is zijn onstuimige huwelijk. Zijn vrouw, Sylvia, heeft zelf vriendjes, maar kan de overduidelijke passie van Hank voor Davis niet verdragen. “Ik kromp ineen omdat ik een opofferende pion was in hun relatieschaakspel”, schrijft Davis. Maar het is ook moeilijk om niet met Sylvia te sympathiseren.

Naarmate Davis een meer ervaren polyamorist wordt, groeit haar tevredenheid. Ze kiest emotioneel intelligentere partners en vindt ook meer accepterende metamours. Zij en Eric wonen bijeenkomsten bij – van een polyconferentie tot een ‘kinkkamp’ – waar vreemden snel geliefden en vrienden worden.

Volgens haar biografie van de auteur is Davis nu een kracht in de polygemeenschap, door workshops over polyamorie te presenteren en een online publicatie te redigeren genaamd ‘Polyamory Today’. Er wordt ook beschreven dat ze in de omgeving van Washington DC woont met haar ‘partner en metamour’. Online onderzoek maakt duidelijk dat de partner nog steeds haar echtgenoot Eric is, wiens dwalende oog het allemaal begon.

Klein is een cultuurverslaggever en criticus in Philadelphia.