Recensie ‘Dead Lover’: een enorm creatieve feministe die zich in gothic-territorium begeeft

‘Ik wil je stank likken… ik wil je smerigheid proeven… ik wil in je rotting douchen… ik wil me tegoed doen aan je stinkende funk.’

Zijn er ooit meer romantische lieve woordjes op het scherm verschenen? Deze verleidingswoorden, geschreven door Grace Glowicki en Ben Petrie (partners in het leven en bij het maken van films), klinken als muziek in de oren van een eenzame Gravedigger (Glowicki), die een parfum heeft samengesteld om haar lijkachtige stank te verdoezelen. Wat ze ontdekt is dat de ware van haar zal houden precies zoals ze ruikt, en leert dat ze toch niet zo feromoonlijk wordt uitgedaagd.

Glowicki’s tweede speelfilm ‘Dead Lover’, soms gepresenteerd in ‘Stink-O-Vision’, is een van die volkomen bijzondere freakouts die we aan Telefilm Canada kunnen danken voor de subsidiëring (zie ook: het oeuvre van de familie Cronenberg, Matt Johnson’s huidige “Nirvanna de band de show de film” en nog veel meer).

Ze schrijft, regisseert en schittert in dit zeer gestileerde, prachtig handgemaakte DIY-project, prachtig ontworpen met gruwelijk gotische decors door production designer Becca Morrin en art director Ashley Devereux. De mix van opzettelijke kunstgrepen gecombineerd met diepe emoties doet denken aan andere Canadese auteurs zoals Guy Maddin en Matthew Rankin (“De twintigste eeuw”), maar Glowicki’s film bestaat ook binnen een andere lijn: de feministische Frankenstein-film.

De film opent met een citaat van Mary Shelley: “Er is iets aan het werk in mijn ziel dat ik niet begrijp.” Haar roman uit 1818 ‘Frankenstein: or, the Modern Prometheus’ is altijd een feministische tekst geweest (ondanks Guillermo del Toro’s meer bro-ey bewerking), worstelend met de angstaanjagende kracht van het creëren van leven – en hoe dicht dat bij de dood staat. Feministische filmmakers hebben deze inherente thema’s uit het boek gehaald, waarvan het meest recente en luidste voorbeeld is Maggie Gyllenhaal‘S “De bruid!” Maar ‘Dead Lover’ komt dichter bij de moderne medische visie van Laura Moss: “geboorte/wedergeboorte,” en nog dichter bij de schattige klaproos van Zelda Williams “Lisa Frankenstein,” waarin een jonge naaister een gereanimeerd vriendje naait.

Onze Grafdelver spreekt tot ons, en tot de maan, over haar hartenwens in charmant, op cockney rijmend jargon. Haar hoop is vrij eenvoudig en conventioneel: één echte levenslange liefde en een gezin. Na veel afwijzing vindt ze eindelijk haar minnaar (Petrie) op de begraafplaats en redt hem van een woest beest terwijl hij rouwt om zijn overleden operazangereszus (Leah Doz). Nadat het paar hun geurige lust heeft volbracht, is de Grafdelver klaar om zich meteen te vestigen.

Om haar dromen waar te maken, reist Lover naar Europa voor vruchtbaarheidsbehandelingen, waar hij verdrinkt op een schip, het enige wat nog van hem over is een vinger, aan haar afgeleverd door vissers. Onze ondernemende Gravedigger, een echte vrouw van de wetenschap, ontwikkelt een hagedissenelixer en regenereert de vinger tot een lange tentakel die uiteindelijk een lichaam eist. Wat is een betere keuze dan zijn eigen zus? Maar wanneer haar wilde nieuwe wezen (Doz) tot leven komt, breekt de hel los, waardoor de jaloerse, verdrietige weduwnaar (Lowen Morrow) van de zuster in een ongelukkige liefdesdriehoek (of vierkant?) terechtkomt.

Glowicki is een geweldige filmmaker, die haar kleine gezelschap samenbrengt om dit unieke project uit te voeren. Petrie, Doz en Morrow spelen meerdere rollen, waaronder een roddelend Grieks koor en de groep vrolijke vissers (werkelijk een verbazingwekkende reeks Canadees accentwerk dat te zien is). Haar toewijding aan haar unieke visie wankelt nooit, maar als acteur is Glowicki werkelijk verbazingwekkend. Gehuld in Halloween-make-up en verlicht met een reeks gekleurde gels, roept Glowicki iets primairs, puurs en diep ontroerends op over de moeite die je doet voor de liefde, een kreet uit de diepte van haar onderbuik.

Met een droompop-soundtrack van Amerikaanse meisjes dat zou thuishoren in een aflevering van ‘Twin Peaks’, ‘Dead Lover’, in al zijn stinkende, sexy, vreemde en groteske glorie, is een van de grofste en mooiste films over liefde die ik ooit heb gezien. Deze is voor de geile, hopeloze gothic in ons allemaal.