Recensie ‘Clika’: Jay Dee schittert in een ritmeloze film over zijn eigen verhaal

De titel van Michael Greene’s coming-of-age-muziekfilm ‘Clika’ verwijst naar het jargonwoord voor ‘kliek’ in de terminologie van de liggen muzikaal genre – of trap corridos, een duidelijk Amerikaanse evolutie van de Mexicaanse verhalende ballades. Deze vermenging van muzikale culturen neemt de verhalende kwaliteit van traditionele corridos over en omvat rap- en hiphopstijlen, evenals unieke moderne Mexicaans-Amerikaanse verhalen, zoals grotendeels ontwikkeld door groepen als Herencia de Patrones, een band uit Yuba City, Californië. Frontman Jay Dee maakt zijn acteerdebuut in ‘Clika’, een film die gedeeltelijk is gebaseerd op zijn eigen levensverhaal.

De producer van de film is Jimmy Humilde, platenbaas van Musica Mexicana, CEO van Rancho Humilde, en zijn bedoeling met het project is om te bewijzen dat Mexicaans-Amerikaanse verhalen de behandeling op het grote scherm waard zijn. Het is een nobele onderneming, en een belangrijke onderneming op dit moment, waarin Latino-Amerikanen op oneerlijke wijze het doelwit zijn van de regering-Trump. Als Humilde en Greene iets goed hebben met ‘Clika’, dan is het wel het benadrukken van het belang van deze verhalen in de film, aangezien de representatie van Latino in de bioscoop vaak jammerlijk ontbreekt.

Het introduceert ook Jay Dee en zijn muziek bij een breder en meer mainstream publiek. Met een geheel eigen geluid zal hij voor sommige kijkers een ware ontdekking zijn, en een opwindend filmdebuut voor zijn reeds gevestigde fans.

Dat is het goede nieuws over “Clika.” Het slechte nieuws is dat ze waarschijnlijk een documentaire of concertfilm hadden moeten maken om het verhaal van Jay Dee te vertellen. Tegen het einde van “Clika” krijgen we een paar fragmenten van echte concertbeelden te zien, waarin Jay Dee’s personage, Chito, eindelijk het muzikale succes vindt waar hij van gedroomd heeft, en het is zoveel meeslepender dan het afgezaagde gangsterverhaal dat ze in het levensverhaal van Jay Dee hebben omgezet.

De problemen met “Clika” komen fundamenteel neer op scriptproblemen. Geschreven door Greene, Humilde en Sean Sullivan McBride (cinematograaf en producer Ski-ter Jones heeft ook een ‘story by’-credit), de film is een grabbelton van clichés die we eerder hebben gezien, met een overdreven afhankelijkheid van dialoog en voice-over die de onervaren acteurs blootlegt. De film vertelt zonder te vertonen, de emotionele inzet is niet leesbaar en de personages leggen aan het publiek uit wat ze moeten denken en hoe ze zich moeten voelen zonder de basis te leggen of ons de kans te geven daar zelf te komen. Sommige plotpunten zijn van weinig betekenis.

Het is een standaard coming-of-age-verhaal: een jongen uit een klein stadje met grote dromen wil ontsnappen aan een leven vol boerenwerk (Jay Dee heeft perziken geplukt in Yuba City zoals Chito dat doet) en zijn doelen nastreven. Wanneer zijn Tío Alfredo (Cristian E. Gutierrez) erachter komt dat Chito’s moeder (Nana Ponceleon) een hypotheekachterstand heeft, schakelt hij zijn neef in voor marihuanaleveringen tussen staten om het geld te verdienen waarmee hij de bank kan afbetalen. De jongeman raakt te veel verstrikt in het snelle leven en stijgt tot een punt dat altijd zal worden gevolgd door een val. De boodschap die hij uiteindelijk wegneemt is dat er geen kortere weg naar succes bestaat.

Het script is gevuld met vermoeide stijlfiguren en zet Jay Dee niet op een manier op die zijn natuurlijke aanwezigheid of manier van spreken laat zien. Komiek en podcaster DoKnow, die zijn vriend en producer speelt, is de enige artiest wiens natuurlijke gemak en charisma voor de camera zich vertalen, en hij krijgt alleen redelijk oubollig en gedateerd materiaal te zien, zoals het lonken naar een sexy collega-perzikplukker (Paola Villalobos) die haar haar in slow-mo te zien krijgt alsof het een sekskomedie uit de jaren 80 is, en geen korrelig verhaal van vodden naar rijkdom.

Er is een manier waarop dit beter had kunnen worden gedaan, door gebruik te maken van visuele verhalen, het creëren van sfeer en een gevoel van plaats dat een idee had kunnen geven van de muziek, de grote aantrekkingskracht ervan en de omstandigheden die de muziek vormden, terwijl Jay Dee ook de kans kreeg om op zijn eigen manier te schitteren. Zoals het er nu uitziet, lijkt hij hier niet in de diepte te zitten.

Corridos gaan over het vertellen van verhalen, en de innovatie van trap corridos is het integreren van nieuwe verhalen en geluiden in traditionele muziek. Het is dan ook jammer dat “Clika” zo muf aanvoelt en niet past bij de vaardigheid of stijl van het onderwerp. Representatief gezien is “Clika” een belangrijke en waardevolle film. Filmisch gezien kan het de beat niet vinden.