Recensie ‘A Private Life’: Therapeut Jodie Foster belandt in gemeen spel

Jodie Foster is zo’n betrouwbare acteur, zo intelligent over haar geloofwaardigheid, dat ze een lappendeken van een Frans mysteriedrama als ‘A Private Life’ kan leiden – waarin de Franstalige vaardigheid van de Academy Award-winnaar te horen is – alsof het tegelijkertijd een knipoog naar haar beroemdheid is, een perfecte showcase voor haar talent en een mooie puinhoop die gelukkig is met haar imprimatur. Op een manier die haar tot een ideale Franse filmster maakt: een speciaal merk met een hoog wattage (Deneuve, Huppert, Binoche) dat precies de juiste hoeveelheid klasse aan een onvoldoende gaar stuk kiekeboe voor volwassenen geeft, terwijl de reputatie van de acteur nog steeds wordt opgepoetst.

Filmmaakster Rebecca Zlotowski, wiens laatste film een ​​oprechte, ingewikkelde film was ‘Kinderen van anderen’, doet er goed aan om Foster te casten als de in Amerika geboren, in Parijs wonende psychiater Lilian Steiner. Het duurt niet lang nadat we Lilian hebben ontmoet in haar goed ingerichte appartement/kantoor, alleen op een regenachtige avond, terwijl ze zich druk maakt over de luide muziek van haar bovenburen en een bruuske voicemail achterlaat voor een afwezige patiënt, dat we voelen dat deze controlegerichte professional op het punt staat destabiliserend te werken. En wetende dat dit in de handen van Foster ligt, komt de garantie voor kwaliteit die een film kan bieden, het dichtst in de buurt.

De uitwijking komt wanneer Lilian hoort dat de afwezige cliënt – een mooie, onrustige vrouw genaamd Paula (Virginie Efira, te zien in flashbacks) – plotseling stierf. Nadat ze door weduwnaar Simon (Mathieu Amalric) uit de shiva van de familie is gegooid, maar zich vastklampt aan cryptische berichten van de dochter (Luana Bajrami), vermoedt Lilian eerder vals spel dan de officiële uitspraak van zelfmoord. Ze zoekt zelfs haar minzame ex-man, Gaby (Daniel Auteuil), een oogarts met wie ze nog steeds een goede verstandhouding heeft, voor onderzoeksondersteuning.

Het is echter de vraag of Lilian iets op het spoor is of gewoon probeert een tragedie te begrijpen om haar eigen schuldgevoel te verzachten, een vraag die in onze oren rammelt bij elke campy symfonische versiering of percussieve versieringen in de agressieve muziekpartituur. Zlotowski, die opnieuw samenwerkt met co-scenarist Anne Berest en ultra-capabele cameraman George Lechaptois, gaat niet voor halve maatregelen, dus wanneer Lilian haar scepsis opzij zet om de zaken met een wantrouwige hypnotiseur te onderzoeken, komt het compleet met een rood getinte Freudiaanse droomsequentie die deze strak gewonde, koel beredeneerde arts ervan overtuigt om te geloven in de bloemrijke logica van vorige levens. Het is een verandering die als een verrassing komt voor haar volwassen zoon (een wrange Vincent Lacoste), die altijd rekening moest houden met een zorgvuldig afstandelijke moeder.

Naarmate ‘A Private Life’ vordert, waarbij Lilian onderhandelt over een inbraak, bedreigingen en beoordelingsfouten, komt het nooit helemaal overeen. Toch is het op de een of andere manier onderhoudend, wat een bewijs is van Zlotowski’s energie bij het jongleren met haar verschillende themakleurige verhaalballen. Hoewel het mysterieuze plot interessant lijkt te zijn als les voor de hoofdrolspeler over hoe je een ander mens nooit volledig kunt leren kennen, is de opnieuw aangewakkerde genegenheid van Lilian en Gaby een wonderbaarlijk volwassen onderdeel van midlife-complexiteit, waarbij Auteuil en Foster al hun scènes het soort genuanceerde, doorleefde humor geven die doet denken aan een keihard stel dat nooit helemaal geloofde dat ze klaar waren met elkaar.

Tot de slome cast behoren verder iconen Irène Jacob en Aurore Clément, “Terug naar Seoel” breakout Park Ji-Min en documentairelegende Frederick Wiseman (als Lilian’s mentor), maar allemaal in stukjes die variëren van stuntig tot knipperend en je zult ze missen. Nogmaals, het feest lijkt leuk te zijn, en Foster trekt een verdienstelijk cohort aan voor haar eerste volledig Franstalige rol sinds die van 2004. “Een zeer lange verloving.” Maar het laat je ook beseffen dat ‘A Private Life’, ondanks dat de leidende hoofdrolspeler het middelpunt is, een beetje verwarrend is qua ontwerp.