Door Robert Scucci
| Gepubliceerd
Ik haatte elke minuut Amerikaanse honing (2016), en het komt zelden voor dat ik in een film nul verlossende eigenschappen vind. Het is niet zo dat het objectief verschrikkelijk is. Een kort tripje naar Rotten Tomatoes, waar het een goedkeuringsscore van 79 procent heeft, doet al het zware werk daar. Het zijn 163 minuten waarin een jonge vrouw zichzelf probeert te vinden terwijl ze samen met een stel andere zwervers tijdschriften verkoopt, maar iets aan deze film heeft me echt op het verkeerde been gezet.
Ik denk dat het probleem dat ik heb met Amerikaanse honing is dat er geen echt doel of droom is om aan vast te houden. Het is statisch, en hoewel dat waarschijnlijk de bedoeling van schrijver-regisseur Andrea Arnold was, kwam het bij mij niet terecht. Ik ben gewoon niet het juiste publiek voor dit soort films. Ik hou van eenvoudige verhalen, en Amerikaanse honing is een puur stukje leven. Ik heb geen hekel aan uitstapjes in het leven, maar ik heb nog steeds een soort doel, moraal of afhaalmaaltijd nodig, en die heb ik hier nooit gevonden.
Dit had in 90 minuten kunnen worden gedestilleerd en was net zo effectief. Zelfs dan denk ik niet dat ik er anders over zou denken Amerikaanse honing. Ik had dezelfde reactie op Nomadenlanddus neem dat voor wat het waard is.
Bijna 3 uur helemaal niets
Amerikaanse honing concentreert zich op Star (Sasha Lane). Ze woont in Oklahoma met haar gewelddadige vader en fungeert als de primaire verzorger voor haar jongere broers en zussen. Ze duikt naar voedsel en leidt een ellendig leven. Je wilt voor haar pleiten omdat ze duidelijk een slechte hand heeft gekregen en iets beters wil. Ze kon avondlessen volgen in een bibliotheek, met een vriendin logeren terwijl ze opstond, een onderkomen zoeken in een andere stad om te ontsnappen aan haar gewelddadige familie, terwijl ze haar broers en zussen nog steeds vanaf een veilige maar bereikbare afstand in de gaten kon houden. Het zou niet gemakkelijk zijn, maar het is wel te doen.
In plaats daarvan ontmoet Star Jake (Shia LaBeouf met een afschuwelijk rattenstaartkapsel), die graag scènes veroorzaakt tijdens het dansen bij K-Mart. Hun ogen sluiten elkaar aan en ze is meteen verliefd. Ze laat haar broers en zussen in de steek omdat ze er helemaal verkocht aan is om een reizende tijdschriftverkoper te worden met Jake en zijn groepje onverlaten, geleid door de supersexy maar manipulatieve Krystal (Riley Keough).
Hier is hoe de rest van Amerikaanse honing speelt zich af. Jake traint Star in verkoop. Star houdt er niet van hoe Jake liegt tijdens zijn huis-aan-huis-praatjes, omdat het alles zegt wat je moet weten over zijn morele kompas. Star en Jake worden verliefd, of dat denkt Star tenminste. Krystal wordt boos dat Jake’s cijfers dalen sinds Star zich bij de bemanning heeft aangesloten. Krystal laat Jake haar masseren met lotion in een motelkamer terwijl Star toekijkt en haar territorium markeert op wat haar geest op de meest vernederende manier mogelijk is.
Dag na dag stapt Star in het busje, wordt wakker in een nieuwe staat en herhaalt de cyclus. Ze verkoopt een heleboel ‘abonnementen’, maar eigenlijk speelt ze alleen maar een spelletje met een reeks mannelijke vrijers. Ze zet zich nooit volledig in voor prostitutie, maar ze speelt de rol net genoeg om een onevenredig groot bedrag aan geld te verdienen voor haar heldendaden onder het mom van een baantje op een laag niveau. De rattenstaart van Shia LaBeouf wappert zachtjes in de wind als hij toegeeft dat hij waardevolle spullen heeft gestolen uit elk huis dat hij binnengaat. Star en Jake rollen rond in het gras, mensen worden verraden, er worden meer tijdschriften verkocht. Gaap.
Je kunt de oorsprong van de eerste tijdmachine herleiden tot iemand die probeert te voorkomen dat deze film gemaakt wordt
Noem mij ouderwets, maar ik houd ervan dat mijn films een verhaal vertellen. Het maakt niet uit of het eenvoudig, esoterisch, niet-lineair of gefragmenteerd is. Er moet nog steeds iets zijn dat alles bij elkaar houdt. In de kern, Amerikaanse honing gebruikt zijn slice-of-life-benadering om de worstelingen van Star te laten zien, maar we krijgen slechts vluchtige glimpen van waar ze vandaan komt en waar ze mogelijk naartoe gaat. Ik begrijp dat dit waarschijnlijk het punt is, en dat ik gewoon niet oppak wat het naar beneden gooit, maar het frustreerde me omdat er overal interessante dingen gebeuren, maar we zien het alleen op een oppervlakkig niveau. Waarschijnlijk weer een bewuste artistieke keuze. Het is een subversieve manier om sociaal commentaar te geven op dit soort levensstijl, maar deze film schreeuwt om meer diepgeworteld en zuiverend te zijn door vast te houden aan iets tastbaars. Dat doet het niet, dus het voelt als een complete tijdverspilling.
Star is een complex karakter, gevormd door haar onstabiele opvoeding. Hetzelfde zou kunnen worden gezegd voor iedereen met wie ze werkt, terwijl ze tussen motels stuiteren en abonnementen verkopen, alleen maar om een dagloon bij elkaar te schrapen en zich een weg te banen door hun tienerjaren en twintigers. Iedereen vlucht ergens voor, en wat dat ook is, het moet al erg genoeg zijn om dit leven als een betere optie te laten voelen. De meeste van deze personages proberen waarschijnlijk goede mensen te zijn, ook al zijn hun instincten volledig misleidend. Dat is wat voor mij interessant is. Als je ze allemaal voor langere tijd in dit soort onzekerheid ziet opereren, is dat een slechte dienst voor het soort veerkracht dat actief wordt gevierd in deze regio. Amerikaanse honing.
Behalve Jake. Hij staat de hele film in de volledige chode-modus, en elke scène waarin hij zich bevindt, doet me wensen dat de tijd sneller zou gaan.
Mijn teleurstelling over Amerikaanse honing komt voort uit hoeveel meeslepende verhalen er voor je liggen, maar altijd net buiten bereik. Elk personage heeft een of andere eigenaardigheid die het ontdekken waard is, maar in plaats daarvan krijgen we een lange reeks van hun capriolen als collectief. Zelfs als een sizzle-reel klokt hij nog steeds op bijna drie uur. Het geheel voelt als nomadenporno voor jonge volwassenen; het soort fantasie over weglopen dat je hebt als je 15 bent, terwijl je alleen maar denkt dat je nodig hebt om te overleven het vooruitzicht is om droog te wippen en zo nu en dan flessenraketten op te blazen.
Amerikaanse honing wordt gestreamd op Netflix. Bekijk het. Of niet. Het maakt mij niet uit.
