Door Robert Scucci
| Gepubliceerd
Het almachtige algoritme heeft me een rare huisinvasie-schop gegeven, maar ik denk dat ik even op de rem ga staan nadat ik de films van 2021 heb gezien Inbraak. Ik ben geen diepgaande man in de zin dat ik niet van langlopende series houd waarvoor huiswerk nodig is om bij te blijven. Ik geef de voorkeur aan films omdat ze op zichzelf staan en meestal beperkt zijn door een korte speelduur. Binnen die beperkingen kun je echt zien wie goed is in het vertellen van verhalen en wie niet. Een structuur van drie bedrijven zal altijd een opzet, een stijgende actie en een climax hebben, en binnen dat eenvoudige raamwerk kan van alles gebeuren.
Het probleem met deze voorkeur is dat een psychologische thriller van 90 minuten ofwel totaal baanbrekend kan zijn, ofwel volledig in cijfers kan worden uitgedrukt. Er zijn beats, conventies en terugkerende motieven die moeten gebeuren om de bal aan het rollen te krijgen. Ik heb het hier niet over de uitschieters. Niet iedereen is een niet-lineair vertelgenie met een voorliefde voor surrealistische beelden. De meeste films volgen heel eenvoudige regels, en hoe ze die regels gebruiken, zal het project maken of breken.
Inbraak valt in het laatste kamp. Het gaat over een vrouw en haar man die van de oostkust naar New Mexico verhuizen om in hun gloednieuwe, op maat gemaakte luxe huis te gaan wonen. De vrouw heeft een ongeadresseerd trauma uit haar verleden en is tevens therapeut. Haar man is architect. Er wordt ingebroken in hun huis, waardoor ze iedereen wantrouwt. Ze ziet er gek uit totdat ze gelijk krijgt. Klinkt bekend? Omdat ik ze zojuist allemaal heb beschreven psychologische thriller in cijfers uitgebracht in de afgelopen twintig jaar.
Je weet dat er een van de weinige mogelijke wendingen zal zijn
Psychologische thrillers zoals Inbraak stap uit op hun twist-uiteinden. Misschien waren de indringers de vrienden die we onderweg hebben gemaakt. Misschien is de geest eigenlijk je jeugdtrauma. Misschien zijn die rare geluiden die uit het huis komen dat je architect-echtgenoot heeft gebouwd en waar hij zich verdacht over gedraagt, een goede reden voor jou om te denken dat hij iets van plan is.
Inbraak leunt in elke afzonderlijke trope zonder iets aan te bieden dat hem van de rest scheidt. We maken kennis met Meera Parsons (Freida Pinto), een kankeroverlevende die bang is dat ze weer ziek wordt. Haar man, Hendrik (Logan Marshall-Green), regelt alles voor haar en komt net iets te overbezorgd en controlerend over. Er wordt ingebroken in hun prachtige huis, maar er wordt niets gestolen. Het meest opvallende is dat iemand er doorheen heeft gerommeld het kantoor alsof ze op zoek waren naar iets heel specifieks.
Meera begint in een spiraal terecht te komen vanwege haar trauma. Dezelfde mensen breken opnieuw in en blijken de familie Cobb te zijn, maar deze keer heeft Henry een pistool, een pistool dat hij voor Meera heeft verborgen, en doodt hij twee van hen. De overlevende Cobb, Dylan (Mark Siversten), wordt in kritieke toestand achtergelaten. Later wordt onthuld dat de Cobbs de aannemers waren die aan de Parsons-residentie werkten, en om de een of andere reden hebben ze het op Henry gericht.
Henry, schijnbaar onaangedaan door het feit dat hij zojuist twee mannen heeft vermoord, installeert een nieuw beveiligingssysteem om Meera te kalmeren en verzekert haar dat ze het gewoon moeilijk heeft. Hij gaat boodschappen doen op precies hetzelfde moment dat Dylan in het ziekenhuis overlijdt. Meera gaat naar het huis van Dylan en hoort over zijn vermiste dochter. Ze vindt een videoband, maar heeft niet het juiste apparaat om deze af te spelen, dus zit ze in een verhoogde staat totdat Amazone Prime kan haar redden. Ondertussen is er een willekeurig bonzend geluid in huis dat overal alleen maar luider wordt Inbraakwaardoor je je afvraagt hoe ze het gaan uitleggen.
Goed voor toeristen, slecht voor genre-nerds
Ik zal hetzelfde zeggen over Inbraak dat ik zeg over de meeste psychologische thrillers in deze baan. Het is een solide toegangspunt voor een jonger publiek. Hoewel ik niet precies wist welke wending erin zat, heb ik het teruggebracht tot drie mogelijke uitkomsten, die allemaal overlappen maar nog steeds afzonderlijk moeten worden uitgespeeld. Je leert de signalen vroeg herkennen. Dat hele wapengedoe van Tsjechov. Psychologische thrillers hebben hun eigen beeldtaal, en als je het eenmaal vloeiend spreekt, films zoals Inbraak vermoeiend worden omdat je het allemaal al eerder hebt gezien.
In deze context is de man die doet alsof hij iets van plan is, ook iets van plan. De mensen die als schurken worden afgeschilderd en die worden uitgeschakeld door de man die verdacht lijkt, zijn waarschijnlijk niet de echte schurken. Het gebonk in het huis, ontworpen door de verdachte man, houdt waarschijnlijk rechtstreeks verband met wat hij verbergt. En de mentaal onstabiele vrouw is niet echt onstabiel, en zal gelijk rond het midden van het derde bedrijf gelijk krijgen als alles openbarst. Gefeliciteerd, je bent middelmatig.
Inbraak is een origineel van Netflix en kan worden gestreamd met een actief abonnement.
