‘Pillion’ review: Een met leer beklede Alexander Skarsgård domineert

Succesvolle romances hebben minstens één toeschouwer. Ik bedoel niet iemand die aantrekkelijk is. Ik bedoel een acteur die zo blij naar zijn scènepartner staart dat wij ook zwijmelen. Clark Gable was een toeschouwer. Diane Keaton was een kijker. De gecombineerde oogspanning van Ryan Gosling en Emma Stone is zo krachtig dat gekke scripts in hits worden omgezet.

Harry Melling is een laatbloeiende verschijning. Het grootste deel van zijn jeugd op het scherm als Dreuzel-snotaap Dudley Dursley in de Harry Potter-franchise, kan Melling nu pas met dat talent pronken in het grappig-kinky ‘Pillion’, waardoor hij op zijn knieën zit te stralen naar Alexander Skarsgard’s 1,80 meter lange motorrijder alsof deze blonde hunk de zon was. Zijn Colin, een verlegen homoseksuele man die de hoge noten zingt in een kapperskwartet, is zo zichtbaar verliefd terwijl hij in een donker steegje Skarsgårds leren laarzen likt dat je denkt dat hij verlangt naar vernedering. Colin heeft dat feit over zichzelf nog maar net ontdekt. Hij moet de naam van deze man nog leren kennen. (Het is Ray.)

Misschien wil je graag eerst mee uit eten, maar ‘Pillion’ gaat over de behoeften van Colin – in het bijzonder zijn behoefte om te behagen – en filmmaker Harry Lighton, die voor het eerst speelt, daagt ons uit om zijn gelukzaligheid te koesteren. Dit fetisjachtige avontuur is een minimalistische romantische komedie waarin onderdanig en dominant elkaar ontmoeten, en onderdanig zijn fysieke en emotionele kwetsbaarheden onderzoekt. Een huwelijk en een kinderwagen zijn van tafel; de reis is belangrijk, niet de bestemming.

‘Pillion’ is wat motorrijders de passagiersstoel noemen, tenminste in de buitenwijken van Engeland, waar deze zich afspeelt. Het is een passieve positie vergeleken met de bestuurder, maar nog steeds een coolere upgrade van waar Colin de film begint terwijl hij rijdt: de achterkant van een sedan. Uit het achterraam van de auto ziet hij Ray voorbij zoeven in witte Stormtrooper-achtige uitrusting en komt hem toevallig die avond tegen in een pub waar Colins moeder, Peggy (Lesley Sharp), een blind date heeft afgesproken met een aardige kerel. Die kerel wordt vergeten zodra Ray Colin een briefje geeft met een tijd en plaats om elkaar te ontmoeten.

Peggy raakt niet in paniek door de alfamannelijke voorkeuren van haar zoon. “Een motorrijder vind ik spannend klinken”, zegt ze grijnzend. Zijn vader, Pete (Douglas Hodge), wil gewoon dat hij een helm draagt. Geen van beide ouders is op de hoogte van het feit dat Ray gewoon niet erg aardig is. Ray houdt de stomverbaasde Colin rustig onder controle en berekent het absolute minimum aan vriendelijkheid dat nodig is om een ​​huisjongen bereid te hebben het avondeten te koken, voor zijn Rottweiler te zorgen en op de grond te slapen. Hij onthoudt zijn goedkeuring om de blekere, kleinere man ongerust te houden.

Die Rottweiler streed om de Palm Dog bij Cannes van vorig jaareen prijs voor de beste hond van het festival. Eerlijk gezegd had Melling zelf moeten winnen. Zijn prestatie is puur puppy, van de manier waarop hij in stilte de stille signalen van Ray bestudeert tot de gretigheid waarmee hij opspringt om Ray een biertje te halen. Wanneer Ray de aandacht schenkt aan Kevin (Jake Shears of the Scissor Sisters), het huisdier van een andere motorrijder, moppert Colin totdat zijn meester zijn broek openritst en hem iets lekkers geeft.

Skarsgård buigt zijn buikspieren in glimmende Motoralls en gebruikt zijn eigen aantrekkingskracht om een ​​onaantrekkelijke rimpel in het menselijk gedrag bloot te leggen: Ray is zo prachtig dat iedereen het gewoon als feit beschouwt dat Colin geluk heeft om bij hem in de buurt te zijn. Wanneer een collega deze magere nerd vraagt ​​hoe hij een hunk als Ray in de zak heeft weten te krijgen, schept Colin op dat hij ‘een aanleg voor toewijding’ heeft, wat inhoudt dat hij een hangslot om zijn nek moet dragen en zijn Byroneske krullen moet scheren zodat hij eruit ziet als een fanaticus – wat hij in zekere zin ook is.

Keer op keer maakt Colin de balans op van zijn eigen vernedering. Maar dan kijkt hij naar zijn model-knappe minnaar en berekent dat zijn lijden het waard is. Hij is goed in compartimenteren; hij is een parkeerovertreder die de hele dag boze mensen bekeurt. Als hij een excuus nodig heeft om te huilen, vindt hij er een (en het doet pijn om te zien).

De laatste tijd is het opwindend om te zien hoe queer-verhalen vol zelfvertrouwen over de coming-out-verhalen springen, op de lastigere vraag of met name twee individuen een goede match zijn. Lighton gaat verder dan dat: hij gaat vol Evel Knievel door te durven vragen hoe we denken over een relatie die onfatsoenlijk is, maar toch de moeite waard is als zijwieltje voor een wankele jongeman die leert wat hij wil.

Het is een optimistischer kijk op de relatie tussen Colin en Ray dan in het boek dat de inspiratie vormde voor het script, Adam Mars-Jones’ novelle ‘Box Hill’ uit 2020, met als ondertitel ‘A Story of Low Self-Esteem’. In de meer gehersenspoelde versie van Colin, een onderzoek naar de psychologie van misbruik, kijkt hij tientallen jaren ouder terug op de affaire en smacht hij naar een relatie die tussen de regels door als afschuwelijk leest.

Lighton is zich niet bewust van de machtsongelijkheid, maar hij heeft een film gemaakt over vooruitgaan en niet vastzitten. Hij vertrouwt zijn naïeveling meer keuzevrijheid toe, en dus is ‘Pillion’ vrijer om zijn beledigingen uit te spelen als lachertje. Je zult veel giechelen. Door die glans in Mellings ogen voelt het als een komische fantasie, maar wie weet? Misschien zijn er wel echt bdsm-motorbendes die middagpicknicks organiseren met bedienende jongens, vastgebonden met gespreide adel op een buffettafel. Die landelijke scène wordt gefilmd terwijl hij langzaam door het park draait, waarbij cameraman Nick Morris grinnikt bij de manier waarop het beeld verschuift van Georges Seurat naar “Hellraiser.”

Uiteindelijk zullen de ouders van Colin terughoudender zijn over zijn nieuwe vriendje, wat leidt tot een paar beats die niet de impact hebben die ze zouden kunnen hebben. Vreemd genoeg is Lighton zelf misschien te ingetogen. Net als zijn hoofdrolspelers zegt hij het liefst alles met een blik.

Maar hoewel Melling altijd vertederend open en responsief is, blijft Skarsgård onleesbaar. Het lijkt erop dat zijn Ray zich altijd achter een motorvizier verschuilt, zelfs als dat niet het geval is, en als hij zich verwaardigt iets te zeggen, verdwijnen de woorden in een vleugje uitputting. Het enige dat we weten over Ray’s leven zijn de namen van zijn twee vorige honden, en dat is alleen omdat hij ze op zijn borst heeft getatoeëerd.

Nog meer persoonlijke feiten over Ray – zijn eigen baan of familie of romantische geschiedenis, zelfs zijn favoriete film – zou het risico met zich meebrengen dat we ons er te strak aan vastklampen als verklaring voor wat hij hier zelf uit haalt. Het dienen van Ray’s plezier is de focus van Colin. En onze focus ligt op Colins streven daarnaartoe.

Maar met subtiele vaardigheid onthult Skarsgård dat Ray meer aan Colin denkt dan hij wil laten merken. De nieuwsgierigheid glinstert over zijn gezicht als zijn onderdanige hem verrast. Hij blijft natuurlijk nors, maar je voelt dat Ray net zo geketend is door zijn autoritaire rol als Colin letterlijk in zijn hongerige, slurpende toewijding aan zijn meester. Hoe nietig en zielig Colin ook lijkt, hij begint de moedigste van de twee te lijken. Er is moed voor nodig om je eigen grenzen in kaart te brengen – om vervolgens die grens te overschrijden en gewond te raken, en weer op te staan ​​en naar buiten te gaan. Lightons biker-BDSM-rom-com klinkt misschien niche, maar laat jezelf vrij om het te zien en je zult ontdekken dat het een universele romance is.