Ondanks dat ze aangeboren en onveranderlijk zijn, kan queerheid in onze jeugd vaak buiten bereik lijken. Voor sommigen betekent homo zijn, ondanks dat het een instinctieve identiteit is, persoonlijk weinig totdat er op die queerheid wordt gereageerd of door een andere persoon wordt gevalideerd. Die ervaring hoeft niet seksueel te zijn, maar, zoals queer-theoreticus David M. Halperin schrijft Hoe homo te zijn“In tegenstelling tot de leden van minderheidsgroepen die worden gedefinieerd door ras, etniciteit of religie, kunnen homomannen niet op hun geboortefamilie vertrouwen om hen over hun geschiedenis of hun cultuur te onderwijzen. Ze moeten hun wortels ontdekken door contact met de grotere samenleving en de grotere wereld.” Halperin schrijft hier over betrokkenheid bij de homocultuur en -gemeenschap, maar ik zou willen beweren dat zijn proefschrift voor sommigen ook homoseksuele ervaringen in de jonge volwassenheid omvat – de ervaringen die ons over de drempel duwen van ‘homo-in-wachten’ naar volledige homo.
Het feit dat homoseksualiteit soms een tegenslag van een externe kracht vereist, zoals een babyvogel die uit zijn nest wordt geduwd om te leren vliegen, vormt de kern van Passagiereen eenvoudig ‘vreemdeling komt naar de stad’-verhaal dat een teder en hartverscheurend verhaal vertelt over jonge queer-liefde – het soort dat je transformeert en je echt voor het eerst homo doet voelen.
In Passagierdat zijn naam ontleent aan de positie die men inneemt achter de bestuurder van een motorfiets, parkeerkaartbezoeker en lid van het kapperskwartet Colin (Harry Melling) ontmoet de lange, mysterieuze Ray (Alexander Skarsgård, die kwam niet uit als bi!) In een bar terwijl je op kerstavond was met een andere man. De twee hebben de volgende avond een afspraak in een steegje, en Colin voert binnen enkele minuten orale seks uit met Ray. Dan, na weken van stilte, nodigt Ray Colin uit, waar hij hem adopteert als zijn onderdanige, waardoor hij wordt gedwongen te koken, schoon te maken, boodschappen te halen en op de grond naast zijn bed te slapen.
Lightons regie en script verhogen de spanning die inherent kan zijn aan elke nieuwe relatie, vooral een relatie tussen een dominante en een onderdanige. Natuurlijk bevinden Colin en Ray zich aan de tegenovergestelde kanten van vele spectrums: Ray is de meer ervaren homoseksuele man – het soort dat je leert homoseksueel te zijn – en de meer ervaren BDSM-liefhebber. Een groot deel van de film wordt Ray op afstand gehouden, een weerspiegeling van Colins eigen ervaring met de Noordse hunk. Vaak zijn zowel het publiek als Colin verenigd in hun frustraties over wat er in Ray’s hoofd gebeurt. Het is niet zo dat Lightons script niet geïnteresseerd is in de psychologie van Ray – integendeel, zijn psychologie lijkt centraal te staan – maar de film zelf weerspiegelt het gevoel van iemand proberen lief te hebben die bereidwillig ergens tussen afstandelijk en ontoegankelijk blijft.
A24
