Door Robert Scucci
| Gepubliceerd
Als iemand die regelmatig met audio bezig is, kan ik niet geloven dat ik de jaren 74 nooit heb gezien Het gesprek. Geschreven, geregisseerd en geproduceerd door Francis Ford Coppola, Het gesprek is een regelrechte neo-noir-mysteriethriller die ervoor zou zorgen dat elke audiofiel meteen aan zijn opstelling zou willen sleutelen, gewoon om te zien waartoe deze in staat is. Als je echter in dat kamp zit, wees dan voorzichtig, want je weet nooit wat voor soort gesprekken je zult oppikken, of in welke problemen je daardoor terecht kunt komen.
Vanuit technisch oogpunt gezien Het gesprek is een geweldig horloge, zelfs voor degenen die helemaal niets om audiotechniek geven, omdat je nooit wordt belaagd met onnodig jargon of die gevreesde junk-wetenschappelijke verklaringen die de neiging hebben om films als deze te laten ontsporen. Er zit poëzie in elke schakelaar en draaiknop, en elke keer duwt je dichter bij de waarheid terwijl de paranoïde samenzwering vorm krijgt zonder de hele boerderij te vroeg prijs te geven.
Geen privé-oog, maar een privé-oor
Het gesprek verspilt geen tijd met het vaststellen van het conflict als we kennis maken met Harry R. Caul (Gene Hackman), een savant-achtige surveillance-expert wiens claim op roem bestaat uit het afluisteren van zijn onderdanen en het documenteren van zijn bevindingen. Achtervolgd door een onderzoek uit het verleden waarin zijn werk resulteerde in een drievoudige moord, is Harry een diep privé-man, maar ook een pijnlijk nauwgezette man. Vanwege de aard van zijn werk wordt van hem verwacht dat hij een strikt niveau van emotionele onthechting handhaaft, maar zijn geweten heeft de gewoonte om binnen te sluipen wanneer dat het minst uitkomt.
Wanneer zijn cliënt, alleen bekend als The Director (Robert Duvall), de opdracht krijgt om een stel af te luisteren dat rondjes rond Union Square loopt, wordt Harry’s expertise meteen duidelijk. Hij gebruikt meerdere microfoons die op verschillende uitkijkpunten zijn geplaatst om fragmenten van dwalende dialogen vast te leggen, allemaal met de bedoeling de opnames later samen te voegen tot één ononderbroken gesprek.
Terwijl de dialoog wordt geïsoleerd die verborgen is onder een zee van ruis, komt er langzaam één zin uit het lawaai tevoorschijn: “Hij zou ons vermoorden als hij de kans kreeg.” Harry is verstoord door wat hij heeft ontdekt en probeert opheldering te vragen aan de directeur, maar wordt onderschept door Martin Stett (Harrison Ford), de bewaakte en vaag dreigende assistent van de directeur. Uit angst dat zijn werk opnieuw tot onschuldig bloedvergieten kan leiden, komt Harry gevangen te zitten tussen zijn talent, zijn vak en zijn geweten. Hij worstelt om zijn cliënt te dienen, terwijl hij worstelt met de mogelijkheid dat de mensen naar wie hij luistert in reëel gevaar verkeren.
Het is niet wat, het is hoe
Francis Ford Coppola was slim genoeg om erin te leunen Het gesprek technische aspecten zonder het publiek te vervreemden door overuitleg. Dankzij de moeiteloze omgang van Gene Hackman met ingewikkelde audiotechnologie krijgen we een workflow te zien die een enorme hoeveelheid over Harry’s persoonlijkheid onthult zonder dat ook maar één enkele uiteenzetting het beschrijft. Het spiergeheugen dat wordt getoond terwijl hij tape oprolt, zelfgemaakte EQ-boxen aan elkaar koppelt en obsessief over zijn werkstation buigt om precies de juiste hoeveelheid helderheid in te voeren voordat hij zijn bevindingen aan de regisseur overhandigt, zorgt voor een opmerkelijk rijke karakterstudie. Harry die keihard op zijn saxofoon speelt als een manier om uit de stroom te blazen als hij gestrest is, is slechts de kers op de taart.
Het gesprek Het mysterie zelf zit boordevol wendingen en omkeringen die je dwingen je af te vragen waar ieders loyaliteit ligt, en waar Harry in het grotere geheel past. Dit is niet zozeer een traditionele whodunit als wel een “wie gaat het doen?” en dat onderscheid is belangrijk. De spanning komt voort uit het kijken hoe Harry langzaamaan beseft dat hij misschien niet alleen een waarnemer is, maar ook een deelnemer, terwijl zijn paranoia zich steeds meer gerechtvaardigd voelt. Het extra ongemak dat voortkomt uit de veronderstelling dat andere surveillanceprofessionals ook naar hem zouden kunnen afluisteren, maakt de angst alleen maar groter, waardoor je je afvraagt welke banden in de verkeerde handen zullen belanden terwijl Harry wanhopig probeert de klus te klaren zonder enig bloed aan zijn handen.
Het gesprek wordt momenteel gestreamd op Prime Video.
