Peacock heeft zojuist stilletjes het vreemdste sciencefictiondrama van het jaar uitgebracht

Het is zeldzaam in 2026 om een ​​dramatische serie te vinden die goed en waar is gek. Dwaasheid is meestal het domein van komedieseries, maar zo nu en dan is er een serie die erin slaagt de dwaasheid uit wat normaal gesproken een huiselijk drama zou zijn, te lokken. De vloek is hier goed in geslaagd, vooral met zijn waanzinnige, sprookjesachtige einde, en Rundvlees combineerde de twee genres zeker goed met een donkerder randje, maar deze unieke mix wordt steeds meer een bedreigde diersoort.

Met zijn nieuwste serie, De miniatuurvrouwPeacock probeert de gonzo-drama op grote schaal terug te brengen door een sciencefictionverhaal te vertellen dat ook een romantische komedie is, dat ook een academisch schandaaldrama is, en ook een bedrijfsthriller. Er is veel om aan te doen, en hoewel niet alles onberispelijk kan worden gedaan, is het het soort door en door dwaze show dat absoluut nodig is in dit tijdperk.

De miniatuurvrouwgebaseerd op het gelijknamige korte verhaal van Manuel Gonzalez, volgt Lindy Littlejohn (Elizabeth Banks), de voormalige topschrijver die nu is gedegradeerd tot de rol van plichtsgetrouwe echtgenote van uitvinder Les Littlejohn (Matthew McFadyen), die op het punt staat een technologie te ontwikkelen die een revolutie in de landbouw zou kunnen teweegbrengen: miniaturisatie.

Tot nu toe heeft hij de miniaturisatie onder de knie; het is de heruitbreiding die een probleem blijkt te zijn. Dus wanneer hij, midden in een verhitte discussie over Lindy’s lompe gedrag, haar per ongeluk ineenkrimpt, vormt dat een groot probleem.

Ondertussen hebben zowel Lindy als Les hun eigen problemen met hun carrière. Lindy realiseert zich dat RPW (OT Fagbenle), de medewerker van Les met wie ze een emotionele band heeft ontwikkeld, een van haar korte verhalen ter publicatie heeft ingediend. Helaas is dat verhaal helemaal niet van haar; in plaats daarvan is het geschreven door een van haar studenten creatief schrijven. Les moet omgaan met het nastreven van een investeerder (Ronnie Chieng) die zijn proces wil verpesten door een van zijn assistenten (Zoe Lister-Jones) aan te stellen als zijn ‘laarzen op de grond’. Als dat nog niet genoeg is, worstelt hun dochter Lulu met haar eerste semester op de universiteit en staat ze in de schaduw van haar beide ouders, die allebei even succesvol en onrustig zijn.

Het is dus onnodig om te zeggen dat er veel subplots in deze serie zijn, en dat kan veel tonale whiplash veroorzaken. De dynamiek tussen Les en Lindy varieert van geheimzinnig en stiekem naar totale agressie, en Lulu’s verhaallijn voelt vreemd misplaatst. En dan tellen we nog niet eens de rare zakelijke verhaallijn mee die gepaard gaat met militaire operaties en piepkleine katten.

Dit draagt ​​zeker bij aan de dwaasheid, maar als je het korte verhaal leest waarop dit is gebaseerd, kun je gemakkelijk zien hoe gestroomlijnd de plot zou kunnen zijn. Het originele verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van Les, terwijl hij zich van een schuldgevoel over het ongeluk ontwikkelt tot een poging om het leven van zijn vrouw gemakkelijker te maken, tot het volledig afstaan ​​van territorium in het huis en het opzetten van vallen voor haar terwijl ze het hare ontwijkt. Geen dochter, geen plagiaatproblemen, geen excentrieke miljardairs, geen willekeurig door Shakespeare geobsedeerde bijpersonages. (Kanttekening: geen enkele Shakespeare-nerd zou iemand zoeken door te vragen ‘waarom ben je?’ ‘Waarom’ betekent ‘waarom’.)

Het fundamentele probleem met deze serie is gewoon dat er te veel tijd is om te vullen. Als dit 1960 was in plaats van 2026, De miniatuurvrouw zou de perfecte aflevering zijn van De schemerzoneaangezien veel van de afleveringen slechts aanpassingen van korte verhalen waren. Maar tegenwoordig is er geen plek meer voor dit soort verhalen; om te overleven moet je een verhaal tot een redelijke lengte uitwerken.

Maar hoe verspreid het verhaal ook mag zijn, er zal altijd wel iets in de roos schieten. Aan het einde van deze serie van tien afleveringen zijn er een aantal ontroerende momenten. Elizabeth Banks en Matthew McFadyen beleven veel plezier in de hoeken en gaten van het script, en het feit dat Lindy zelf een ambitieuze carrière heeft, geeft haar veel meer karakter. Er is zelfs een fantastische op zichzelf staande aflevering die zich afspeelt op de bruiloft van Les en Lindy, wat bewijst dat deze twee zelfs op normale grootte een verhaal kunnen leiden.

Dit zijn misschien vijf tv-programma’s in een piepkleine trenchcoat, maar het is nog steeds een leuke tijd. Soms zijn dwaasheden chaotisch, maar dat maakt de dwaasheid niet minder plezierig, en het drama komt nog steeds naar voren wanneer dat nodig is.

De miniatuurvrouw wordt nu gestreamd op Peacock.