De Koude Oorlog was grotendeels een oefening in nutteloosheid. Sovjet-spionnen hielden Amerikaanse agenten in de gaten die in Rusland waren ingebed; zeiden dat Amerikaanse agenten wisten dat ze werden gestalkt, opgenomen en stilletjes bedreigd. In de Verenigde Staten was het hetzelfde spel van paranoia – en uiteindelijk is het moeilijk te zeggen wat de daadwerkelijke vrucht ervan is geweest.
Die ironie is het enige – misschien wel het enige – dat Pony’s begrijpt het intiem. Peacock’s nieuwe spionageserie behandelt dezelfde stijl als alle andere leerling van het subgenre met hun ogen dicht zouden weten: het appartement wordt afgeluisterd! Er zit een mol in de organisatie! Dergelijke onthullingen zijn nauwelijks zo interessant als twintig jaar geleden – zelfs Dane Walter (Adrian Lester), het hoofd van het Moskouse merk van de CIA, lijkt dat te begrijpen. “Als alle spionnen aan hun kant en de spionnen aan onze kant morgen ineens weg zouden zijn, zou de wereld gewoon door blijven werken”, constateert hij scherpzinnig halverwege het seizoen.
Het probleem is, Pony’s zelf laat je met vrijwel hetzelfde gevoel achter.
Ik aarzel om te bellen Pony’s een waargebeurd verhaal over spionage, omdat het zo snel en losjes speelt met de stijlfiguren die in dit raamwerk zijn ingebakken. Hoewel het David Iserson heeft (Meneer Robot) en Susanna Fogel (De spion die mij heeft gedumpt), twee geweldige alumni van het genre, aan de teugels, beknibbelen de mede-makers op de nieuwigheid die nodig is om dit nieuwste uitje niet volkomen overbodig te laten voelen. De talloze wendingen die dit seizoen van acht afleveringen voeden, zijn niet zo logisch, en de delen die Doen maak niet veel indruk. Wat maakt Pony’s helemaal de moeite waard heeft niets te maken met de paranoïde Koude Oorlog-setting, hoewel het zonder deze film niet echt zou bestaan. Het is de chemie tussen de twee wannabe-spionnen die de serie wegleidt van dezelfde ijskoude bron naar de baan van bruisende buddy-komedie.
Het is 1976, het hoogtepunt van Amerika’s conflict met de Sovjets, wanneer de boekenwurm Bea Grant (Emilia Clarke) en de koperige Twila Hasbeck (Haley Lu Richardson) elkaar kruisen in Moskou. Hun echtgenoten zijn allebei trekkers van de CIA, hoewel hun leven veel minder glamoureus is. Bea wacht, ondanks haar opleiding en vloeiende kennis van het Russisch, haar tijd af als secretaresse bij de Amerikaanse ambassade; Twila loopt ondertussen door Moskou in Penny Lane-jassen en probeert Amerikaanse waren te verpanden op stadsmarkten. Geen van beiden geeft het hardop toe, maar ze verlangen allemaal naar een leven vol opwinding, buiten de schaduw van hun respectieve echtgenoot. En uiteindelijk krijgen ze hun wens op de ergste manier: op de avond van het kerstfeest van de ambassade neemt Dale hen apart om hen te informeren dat Chris (Louis Boyer) en Tom (John Macmillan) samen zijn omgekomen tijdens een clandestiene missie voor het bureau.
Een liefdesdriehoek met hoge inzet voedt de meeste intriges Pony’s.
Pauw
Als dit nieuws onze heldinnen verder treft dan de aanvankelijke schok en het verdriet, Pony’s is er niet zo in geïnteresseerd om het te laten zien – althans in eerste instantie. De serie hanteert een langzamere aanpak bij het uitpakken van de parallelle reizen van Bea en Twila in verdriet, en hoewel het ons later met nuance kan belonen, ondermijnt dat instinct vanaf het begin elk gevoel voor karakter. Dat komt grotendeels omdat Pony’s heeft veel plannen om eerst uit de weg te ruimen: Bea en Twila ondernemen uiteindelijk de kruistocht van hun echtgenoten om zelf spionnen te worden, maar het vergt veel handigheid en enige feministische grootsheid om hen als zodanig te positioneren.
Onze heldinnen beweren dat zij bij uitstek gekwalificeerd zijn om deel te nemen aan de strijd op buitenlandse bodem, niet alleen omdat ze competent zijn, maar ook omdat ze vrouwen; officieel Personen zonder belang (of PONI’s). Niemand merkt een vrouw op, zegt Twila, afgezien van haar vermogen als seksueel object. Het is een geldig punt – ook al komt het terecht met alle subtiliteit van een ACME-aambeeld. Het is niet de laatste Pony’s ook brede gebaren richting girl power, maar het stelt Bea en Twila wel in staat om in Moskou te blijven, de kruistocht van hun echtgenoten op zich te nemen en te proberen erachter te komen hoe ze zijn gestorven.
Tijdens hun allereerste veldmissie komen ze oog in oog te staan met een voor de hand liggende verdachte: Andrei Vasiliev (Artjom Gilz), een slijmerige KGB-agent en letterlijke ladykiller die Bea meteen aardig vindt. Hij vormt een punt van een liefdesdriehoek waar Bea, ondanks rouw om haar man, onmiddellijk in terechtkomt; de andere is Sasha (Petro Ninovskyi), een zachtaardige technicus die dubbelagent wordt voor de CIA. De spanning en kracht tussen deze twee verschillende Russische mannen is overtuigend: het biedt de ‘sexy’ invalshoek die een show van dit kaliber nodig heeft, maar het geeft Bea, een volmaakte push-over, ook een laat ontwaken. Clarke (niet in de laatste plaats dankzij haar ongelooflijk expressieve wenkbrauwen) is geweldig in het verkennen van Bea’s primness – maar naarmate de serie vordert en Bea een nieuwe staalheid krijgt, komt haar innerlijke Khaleesi naar voren, en dat is nooit verkeerd.
Clarke en Richardson schitteren Pony’smaar de show laat zijn ondersteunende cast achter zich.
Pauw
Richardson is ook in haar element bij het uitzenden van Twila’s durf en bravoure, maar haar kijk op ‘brutale Amerikaan’ verwordt af en toe tot karikaturen. Pony’s compenseert dit enigszins door Twila te dwingen haar eigen kwetsbaarheid onder ogen te zien, niet zozeer in haar verdriet over Tom, maar anderszins in haar groeiende empathie. Terwijl Bea met Andrei en Sasha omgaat – en de samenzwering onderzoekt die hen met elkaar verbindt – ontdekt Twila een complot waarbij Moskouse sekswerkers betrokken zijn, die in alarmerend tempo verdwijnen. “Het hangt allemaal met elkaar samen”, merkt Twila op, omdat Natuurlijk het is allemaal met elkaar verbonden. Dat instinct om te verweven maakt dit verhaal alleen maar moeilijker te volgen; Pony’s is alleen leuk als je helemaal niet aan het verhaal denkt.
Pony’s werkt het beste als een los tapijt van spionageavonturen, terwijl Clarke en Richardson weliswaar beter samen zijn. Het is de klassieke relatie tussen een vreemd stel, net boven de achtergrond van spionage: Bea inspireert Twila om discipline te omarmen (en zich wat meer open te stellen), terwijl Twila Bea aanmoedigt om ruggengraat te laten groeien. Die overdracht verloopt langzaam, maar de momenten van chaos die het creëert vormen het hoogtepunt van de show. Al deze spionage voelt als een middel om een doel te bereiken – zelfs Pony’s ondersteunende personages, die zijn ingeschakeld om onze heldinnen te trainen in de kunst van spionage, voelen zich als schepen die Bea en Twila door hun ontwikkeling heen helpen. Het is frustrerend, maar het is geen totaal verlies als je je concentreert op al het plezier dat Clarke en Richardson lijken te hebben. Hun veroordeling redt Pony’s uit het graf van nutteloosheid, maar anders beweegt de naald niet bepaald.
