Zoals het er nu uitziet, is Lord (voorlopig) Mandelson op borgtocht vrij en is ex-prins Andrew weer thuis na zijn arrestatie vijf dagen geleden. Overal waar je kijkt, hangt een vleugje corruptie
Zowel Mandelson als Andrew loopt een politieonderzoek wegens vermeend wangedrag in een openbaar ambt, gerelateerd aan hun banden met de veroordeelde zedendelinquent Jeffrey Epstein. Is er iets verrot in het hart van Groot-Brittannië? Overal waar je kijkt, in de hoogste regionen van het openbare leven, is er een vleugje corruptie.
En het gaat allemaal terug tot de jaren tachtig, toen Mandelson, destijds hoofd media van Labour, de jonge, charismatische Tony Blair identificeerde als de man die de eerste premier van Labour zou worden sinds de nederlaag van James Callaghan tegen Thatcher in 1979. Na Blairs verpletterende overwinning in 1997 was Mandelson de macht achter de troon – een belangrijke adviseur van de premier.
Vier jaar later werd de toenmalige hertog van York benoemd tot internationaal handels- en investeringsgezant nadat hij in 2001 met pensioen ging bij de marine. Hij vervulde bijna tien jaar lang de ‘onbetaalde’ rol, wat de belastingbetaler naar schatting £4 miljoen kostte, inclusief exotische uitgaven voor ‘massage’, die in het Midden-Oosten een groot aantal zonden dekt.
Het was onvermijdelijk dat de playboyprins en de politicus die graag op het randje leefde, samen in de giftige baan van Jeffrey Epstein terecht zouden komen, aangetrokken door de aantrekkingskracht van het grote geld en de grote politieke invloed in de VS. Foto’s laten zien hoezeer ze genoten van het jetsetleven, in het vertrouwen dat hun titels en de rijkdom van de magnaat hen zouden beschermen tegen wellustige media-inmenging.
Toen Labour in 2010 uit de macht kwam, verdween Mandy uit de frontliniepolitiek, maar niet uit de politieke intriges. Zijn beschermeling Morgan McSweeney richtte Labour Together op, ogenschijnlijk een ‘denktank’ maar eigenlijk een partij-in-een-partij, toegewijd aan het verdrijven van Jeremy Corbyn uit de leiding en hem met succes te vervangen door Sir Keir Starmer.
Samen met ‘mijn vriend en voormalige assistent’ Benjamin Wegg-Prosser vormde Mandelson ook het toonaangevende lobbybedrijf Global Counsel, dat nu failliet is gegaan vanwege het Epstein-schandaal, om de rechtse Blairistische vlam brandend te houden.
En achter de schermen insinueerde hij zichzelf in de entourage van opkomend Sir Keir Starmer, waarbij hij terecht oordeelde dat hij als leider na Jeremy Corbyn de beste keuze was om Labour als de Blair Continuity Party te behouden.
Hij was opnieuw de Svengali van een premier en drong aan op zijn claim voor een terugkeer naar een hoge functie. Een dankbare Starmer viel voor zijn kwade charmes en benoemde hem tot ambassadeur in de VS. Het geloven van het woord van deze verstokte leugenaar was de ergste en potentieel fatale beslissing van zijn premierschap.
Maar het was niet de enige. Door zich zo nauw te verbinden met de politieke samenzweerders van Blair, wordt hij nu meegesleept in het schandaal van de poging van Labour Together om journalisten te belasteren die de geheime financiering van de bende aan het licht brachten. Starmer is gedwongen een onderzoek te gelasten door zijn standaardadviseur naar de vraag of minister Josh Simons, voormalig hoofd van de ‘denktank’, de ministeriële code heeft overtreden door opdracht te geven tot het controversiële onderzoek.
En er zullen nog veel meer vragen rijzen over Mandelsons banden met Andrew nadat parlementsleden gisteren de vrijgave eisten van alle documenten met betrekking tot de benoeming van de ex-prins tot gezant in 2001. Het papieren en e-mailtraject wordt alleen maar langer, en de eerste tranche van mogelijk belastende overheidspapieren zal al volgende week worden gepubliceerd.
Voor die tijd zal de storm weer losbarsten. Starmer zal in de vragen van de premier zeker worden bemonsterd door Tory-politici die vastbesloten zijn een fatsoenlijke man ten val te brengen die te laat in de politiek kwam om een fout te ontdekken waar hij er een zag.
Maar uiteindelijk gaat het hele smerige verhaal van schande en schandalen regelrecht terug naar het Blair-tijdperk, toen onbezonnen, overmoedige, half te slimme jonge mannen, verblind door het vooruitzicht op macht (en misschien wel rijkdom) de controle overnamen van een Labour-partij die zo uitgeput was door jaren in de wildernis dat ze viel voor de fatale verleiding van spin.
En ondanks de verdrijving van McSweeney, de schande van Labour Together en de ondergang van Milord Mandy, is hun invloed nog steeds aanwezig, in de zich verspreidende tentakels van de Tony Blair Foundation, het Tony Blair Institute for Global Change, en in de hoofden van de ware gelovigen. In 1996 verklaarde Tony Blair: “Mijn project zal voltooid zijn als de Labour Party leert van Peter Mandelson te houden.” Nooit kan een liefdesrelatie zo rampzalig eindigen.
