Paul McCartney slenterde het podium van het Fonda Theater op, nam de 1200 gezichten voor zich in zich op – ‘Ik kan het wit van je ogen zien,’ zei hij – en bood toen een korte geschiedenisles aan over waar we vrijdagavond bijeen waren gekomen.
De Fonda, zo vertelde hij ons, werd 100 jaar geleden geopend; destijds, voegde hij eraan toe, heette het de muziekdoos.
“Coole kleine plaats, toch?”
Op 83-jarige leeftijd is McCartney ver in zijn coole-kleine-plaats-tijdperk.
Vorig jaar speelde de rocklegende een reeks concerten in de kleine Bowery Ballroom in New York, terwijl hij in de stad was voor het 50-jarig jubileum van “Saturday Night Live”; een paar maanden daarna, hij ga naar de Santa Barbara Bowl als een soort warming-up voor de laatste etappe van zijn Got Back-wereldtournee.
Paul McCartney en zijn band tijdens de soundcheck voor de show van vrijdag.
(MJKim)
Het underplay van vrijdag – de eerste van twee onmiddellijke uitverkochte zalen in de Fonda – kwam toen McCartney interesse aan het opwekken was voor een nieuw studioalbum dat hij in mei zal uitbrengen. Buiten de locatie stond een dubbeldekkerbus geparkeerd met reclameborden voor de LP, die “The Boys of Dungeon Lane” wordt genoemd, naar een weg in zijn geboortestad Liverpool.
Maar dat leek nauwelijks het doel van de show zelf, die ongeveer een uur en veertig minuten duurde en niet eens een uitvoering van de eerste single van het album omvatte. De waarheid is dat Sir Paul echt een kick lijkt te krijgen van deze intieme optredens – door recht voor een menigte te staan en de goocheltruc uit te voeren die een nummer als ‘Get Back’ of ‘Jet’ of ‘Got to Get You Into My Life’ is.
En waarom zou hij niet?
Als een Paul McCartney-concert in een arena of stadion een fijngeslepen spektakel van boomer-nostalgie en industriële charme, een van zijn shows in een club of theater is een kans om te spelen muziekdie na zes en een half decennium nog steeds duidelijk zijn wielen laat draaien.
Je zou niet zeggen dat de shows McCartney eraan herinneren dat hij een gewone man is. (Die zes en een half decennium hebben hem allesbehalve gemaakt.) Wat ze wel zouden kunnen doen is hem eraan herinneren waarom hij zo wijdverbreid werd aanbeden – waardevolle zelfkennis voor een kunstenaar wiens grote onderwerp altijd de transformerende kracht van liefde is geweest.
Hier, net als in Santa Barbara, speelden hij en zijn zevenkoppige band (met drie blazers) een uitgeklede versie van de meest recente Got Back-set, die begon met een moordende een-tweetje: ‘Help!’ in “Coming Up” – dat alleen al zei genoeg over McCartney’s bereik en uithoudingsvermogen.
‘Let Me Roll It’ had een funky branie, terwijl ‘Getting Better’ met opgewekt aandringen tufte; “I’ve Just Seen a Face” toonde de heldere harmonieën van de groep en “Lady Madonna” het strakke ritmische samenspel. Na ‘Let ‘Em In’ vroeg McCartney zijn bandlid Brian Ray om te pronken met de uiterst belangrijke baslijn van het nummer: een enkele noot die keer op keer werd geplukt.
De show van vrijdag was de eerste van twee op de Fonda.
(MJKim)
Hij maakte nog een paar andere komische stukjes, waaronder een herinnering aan Tony Bennett zingen zonder microfoon als een manier om de uitstekende akoestiek van een concertzaal te demonstreren – de clou was dat hij Bennett later hetzelfde zag doen in het Beverly Hilton – en een zacht gepiep van de mensen die rechtop in de ‘chique stoelen’ van het balkon van de Fonda zaten. Onder hen, zo benadrukte McCartney, was Morgan Neville, regisseur van de recente documentaire ‘Man on the Run’ over McCartney’s leven in de nasleep van het uiteenvallen van de Beatles.
Hij merkte ook op dat zijn vrouw, Nancy Shevell, in het huis was en ‘My Valentine’ aan haar opdroeg; Eerlijk gezegd was die een beetje somber, net als ‘Nu en Toen’, het zogenaamde laatste Beatles-nummer uitgebracht in 2023 met behulp van machine learning om een krassende demo te voltooien die John Lennon had achtergelaten.
‘Bedankt, John, voor het schrijven van dat mooie nummer,’ zei McCartney daarna, wat het iets moeilijker maakte om het niet leuk te vinden.
Hoe het ook zij, er zouden nog meer klassiekers volgen, niet in de laatste plaats een opgewekt ‘Ob-La-Di, Ob-La-Da’ en een ‘Let It Be’/‘Hey Jude’-twofer die zo’n wellustige meezinger inspireerde dat McCartney waarschijnlijk weg had kunnen komen met lipsynchronisatie als hij dat had gewild.
Maar dat wilde hij natuurlijk niet; dat was eigenlijk het hele punt.
