Londen, Verenigd Koninkrijk – Een maand later op borgtocht vrijgelatenpro-Palestijnse activisten die deelnamen aan een maandenlange hongerstaking in de gevangenis zijn van plan juridische stappen te ondernemen vanwege hun vermeende mishandeling.
Woensdag zei Lisa Minerva Luxx, een campagnevoerder die de groep steunt, op een persconferentie waar vier van de activisten spraken over het leven in de gevangenis en hun langdurige medische aandoeningen, dat de verdachten “proberen juridische stappen te ondernemen tegen de gevangenissen vanwege hun medische verwaarlozing”, en voegde eraan toe: “er zullen juridische stappen worden ondernomen”.
Aanbevolen verhalen
lijst van 3 artikeleneinde van de lijst
Acht jonge activisten verbonden aan de protestgroep Palestine Action begonnen in november met een hongerstaking die tot januari duurde.
Qesser Zuhrah, 21, Teuta Hoxha, 30, Kamran Ahmed, 28, en de 31-jarige Heba Muraisi werden in februari op borgtocht vrijgelaten nadat het Hooggerechtshof oordeelde dat de het verbod op Palestijnse actie was onwettig. Ze zaten vijftien maanden in voorarrest in verband met een inval in de fabriek van Elbit Systems UK in Filton, nabij Bristol, op 6 augustus 2024.
‘Mijn haar valt in stukken uit’
Heba Muraisi, die 73 dagen lang eten weigerde, vertelde Al Jazeera dat ze nog steeds lijdt aan “neurologische problemen”.
“Mijn haar valt nog steeds in stukken uit, ik kan geen lange afstanden lopen zonder een pauze te nemen. Fysiek en mentaal ben ik nog steeds aan het herstellen. Ik ben er nog steeds niet”, zei ze.
Ze vertelde op de persconferentie dat de behandeling waarmee ze in de gevangenis te maken kreeg ‘alleen maar erger werd’ toen de regering Palestine Action in juli 2025 als ‘terreurgroepering’ verbood.
Muraisi zei dat ze fysiek werd aangevallen tot het punt dat de “wind uit mij werd geworpen”, regelmatig in eenzame opsluiting werd geplaatst en dat haar keffiyeh in beslag werd genomen – dus gebruikte ze in plaats daarvan een kussensloop als hoofddoek tijdens het bidden.
Tijdens haar detentie werd Muraisi overgebracht naar een gevangenis in Noord-Engeland, veel verder van de Bronzefield-gevangenis, vlakbij haar dierbaren.
De gevangenisautoriteiten ‘weigerden mij te vertellen waar ik heen ging’, zei ze. “Mijn moeder, die ziek is, kon vijf maanden niet op bezoek komen.”
Ze beweerde dat ze tijdens haar hongerstaking geen elektrolyten kreeg “en pas na 30 dagen vitamines kreeg”.
‘Een berekend regime van isolatie’
Anderen, die in verschillende gevangenissen werden vastgehouden, spraken over soortgelijke patronen van vermeende mishandeling.
Door tranen heen en gekleed in een grijs trainingspak dat leek op haar gevangenisuitrusting – en die van Palestijnen die door Israël werden vastgehouden – zei Qesser Zuhrah: “Ik was 19 toen ik door de terrorismebestrijdingspolitie uit mijn huis werd ontvoerd tijdens een zeer gewelddadige inval.”
“Gedurende mijn hele gevangenschap was ik onderworpen aan een berekend regime van isolatie, waarbij ik geen vrienden kon maken, vooral geen andere jongeren en moslims”, zei ze. “Een moslimvrouw die ik ontmoette (werd door een bewaker verteld dat) er hier gevaarlijke mensen zijn en dat ze bij mij vandaan moet worden gehaald.”
Zuhrah voegde eraan toe dat “meerdere perioden van langdurige opsluiting en isolatie in mijn cel zonder reden” haar het gevoel gaven “een geest van mezelf te zijn”.
Ze zei dat ze op een dag, nadat binnen een week twee gevangenen waren gestorven, de bewakers vroeg om de cel van een claustrofobische gevangene die aan zelfmoordgedachten leed, te ontgrendelen.
“Ze reageerden door mij aan te vallen”, zei ze. “Vrouwelijke bewakers grepen mijn armen, ontmaskerden mijn lichaam, sleepten me door de overloop en een metalen trap op, en gooiden me in mijn cel tegen het metalen bedframe.”
Zuhrah weigerde bijna vijftig dagen lang eten als onderdeel van de hongerstaking, waardoor haar lichaam tot het uiterste werd gedreven. Net als de andere activisten werd ze in deze periode in het ziekenhuis opgenomen.
“Onze gevangenissen hebben ons op de meest uitgebreide manieren mishandeld, om ons te leren dat ons lichaam niet van ons is,” zei ze, bewerend dat haar ook elektrolyten werden ontzegd en al na 30 dagen vitamines werden toegediend.
Bewakers ‘probeerden mij te verleiden met eten’, zei ze, waarbij ze ‘wrede tactieken’ aanvoerde die haar gezondheid schaadden.
“Op de 45e of 46e dag lieten ze me 22 uur lang verlamd achter met spierverlies op mijn celvloer”, beweerde ze. “Ze lieten me achter om te sterven op de vloer van mijn cel, of lieten me tenminste geloven dat ze dat zouden doen.”
‘Ik draag nog steeds de sporen van de manchetten’
Kamran Ahmed, die 66 dagen lang geen eten weigerde, zei dat hij nog steeds last heeft van pijn op de borst en kortademigheid.
Hij zei dat hij, nadat hij in het ziekenhuis was opgenomen, tijdens het douchen aan een officier werd vastgebonden; het gebruik van manchetten is meestal nodig voor mensen die een risico vormen voor anderen of zichzelf.
“Ik zat zo strak vastgeketend dat ik zelfs vandaag de dag nog steeds de sporen van de boeien draag”, zei hij.
Hij zei ook dat hij tijdens zijn detentie zonder schoenen moest lopen.
“Als ik met alleen sokken naar het openbare toilet moest, moest ik urine- en ontlastingsvlekken ontwijken”, zei hij.
Teuta Hoxha, die twee hongerstakingen onderging terwijl ze vijftien maanden in voorarrest zat, zei dat ze tijdens het tweede protest 20 procent van haar lichaamsgewicht verloor “en mijn spiermassa aan het ontlasten was in het ziekenhuis terwijl ze als een hond aan een officier was vastgeketend”.
Ze beweerde: “Ik was er getuige van dat bewakers andere gevangenen met veertien jaar bedreigden omdat ze ‘vrij Palestina’ zeiden.
“Toen ik dit incident ter sprake bracht bij de regionale leiding van ‘terrorismebestrijding’ van de gevangenis, een bijeenkomst die ik via de hongerstaking had bemachtigd, gebruikte hij de analogie van een neo-nazi-fascistisch symbool om de twee te vergelijken.”
Ze voegde eraan toe dat andere gevangenen werden gewaarschuwd zich niet met ons te associëren “omdat we als terroristen werden beschouwd”.
Maar uiteindelijk, zei Hoxha, ‘is de Britse staat er niet in geslaagd ons verzet te laten verdwijnen’.
De groep beëindigde hun hongerstaking en claimde de overwinning nadat Groot-Brittannië naar verluidt een militair trainingscontract aan Elbit Systems UK had geweigerd en in plaats daarvan had gekozen voor Raytheon UK, de dochteronderneming van het Amerikaanse defensiebedrijf, dat ook verschillende deals heeft met het Israëlische leger.
Bekend als onderdeel van de “Filton 24”, ontkennen de gedetineerden de aanklachten tegen hen, zoals inbraak en criminele schade. Drieëntwintig leden van het collectief zijn op borgtocht vrijgelaten.
Vier andere hongerstakers zitten nog steeds in de gevangenis, beschuldigd van betrokkenheid bij een inbraak op een Royal Air Force (RAF)-basis in Oxfordshire.
Beide incidenten werden opgeëist door Palestine Action.
Samuel Corner, die een extra doelpunt tegenkwam aanval wegens vermeende mishandeling van een vrouwelijke politie-sergeant, zit ook nog steeds in de gevangenis.
In februari oordeelde het Hooggerechtshof dat het verbod op Palestijnse Actie onwettig was. Het ministerie van Binnenlandse Zaken heeft toestemming gekregen om in beroep te gaan tegen de beslissing. Er is naar verluidt een datum voor april vastgesteld voor het hoger beroep.
Al Jazeera heeft contact opgenomen met het ministerie van Justitie voor een reactie. Tijdens hun hongerstaking ontkende het ministerie dat de gevangenen werden mishandeld.
