Door Robert Scucci
| Gepubliceerd
Bent u het beu dat elk afzonderlijk medium er hetzelfde uitziet en hetzelfde klinkt? Netflix-verlichting. Oververwerkte baslijnen en drumbeats op je favoriete nummers. Dat soort dingen. Is het je opgevallen dat films waarvan je 15 jaar geleden terecht dacht dat ze er waardeloos uitzagen, er ineens geweldig uitzien vergeleken met de slop die er vandaag uit komt? Het is geen toeval. Het probleem waar we tegenaan lopen is dat iedereen dezelfde nieuwe dingen gebruikt, met dezelfde voorinstellingen, en dezelfde resultaten krijgt.
Begrijp me nu niet verkeerd. Ik hou van mijn nieuwe technologie. Ik heb onlangs een nieuwe computer gekocht waarmee ik efficiënter kan werken. Ik heb net als iedereen een smartphone, en het is geweldig om een camera in mijn zak te hebben als mijn kinderen iets grappigs doen. Nieuwe technologie is geweldig omdat ze gemak biedt en je dagelijkse taken kunt stroomlijnen op manieren die voorheen ondenkbaar waren.
Er is echter één probleem, en dit is een groot probleem: al onze foto’s zien er hetzelfde uit. Elk nieuw tv-programma ziet er hetzelfde uit. Al onze muziek klinkt hetzelfde. We winnen aan gemak, maar verliezen daarbij onze persoonlijkheid. Daarom geloof ik oprecht dat het leunen op oudere technologie ons uiteindelijk zal leiden naar de creatieve renaissance waar we allemaal op hebben gewacht.
Wees geen vintage snob
Als muzikant die voornamelijk apparatuur gebruikt die minstens twintig jaar oud is, gebruik ik technisch gezien vintage apparatuur. De stelling die ik hier naar voren breng, is niet bedoeld om te beweren dat vintage uitrusting beter is dan moderne uitrusting. Op de meeste podia is het stil geworden, terwijl iedereen versterkermodelbouwers dwars door front-of-house PA-systemen laat draaien. Het is geweldig. Je kunt een kleine zaal binnenrollen zonder een hoop zware apparatuur mee te sjouwen, je toon kiezen en hem laten scheuren. De mix wordt bediend door iPads en is super eenvoudig in een kamer op te sluiten. Wat mij echter is opgevallen, is dat iedereen nu dezelfde soort technologie gebruikt, met voorinstellingen en zo. Hierdoor begint iedereen hetzelfde te klinken.
Ik heb het hier niet over genre of over onderdrukte creativiteit. Grote songwriters en artiesten bestaan nog steeds in groten getale. Ze spelen in de meeste gevallen allemaal gewoon dezelfde, nieuwe dingen, en dat kan ook horen Het.
Zo erg zelfs dat ik complimenten krijg over mijn toon als ik mijn versleten luidsprekerkast en de niet meer leverbaar zijnde versterker die hem aandrijft, gecombineerd met een instrument met elektronica erin die anders is gemaakt dan de instrumenten die vandaag de dag worden gemaakt, naar buiten sjouw. Hier is het ding. Mijn toon is niets bijzonders of baanbrekend. In sommige contexten is het waarschijnlijk extreem basaal. Het is gewoon uniek in een wereld die uniformiteit vereist, en mensen vergeten hoe gemakkelijk dat te bereiken is. Ik heb hier geen geheime saus. Ik combineerde gewoon de componenten die ik me kon veroorloven, speelde er een beetje mee om ze goed samen te laten werken, en kreeg wat ik kreeg.
Mijn uitrusting is vintage, maar ik ga je niet vertellen dat vintage apparatuur beter is en moderne apparatuur slechter. Ik gebruik nog steeds moderne plug-ins als ik thuis opneem vanwege de efficiëntie, maar wat ik in een live-setting gebruik wordt als opmerkelijk beschouwd, simpelweg omdat het steeds minder gebruikelijk wordt.
Noodzaak is de moeder van de uitvinding
De laatste tijd ben ik op zoek naar oude camcorders. Weet je, het soort dat mijn ouders hadden toen ik op de middelbare school zat en mijn vrienden en ik probeerden onze favoriete stukjes na te maken Dwaas. Ik heb ontdekt dat de meeste van deze apparaten uiterst bedrijfseigen zijn. Dit betekent dat je niet zomaar een decennia oude Sony Handycam op je MacBook Pro kunt aansluiten en kunt beginnen met bewerken. Je hebt een groot aantal adapters en wat geduld nodig om de beelden om te zetten, zodat ze op een modern werkstation werken. In sommige gevallen moet u de band zelfs naar digitaal converteren om de beelden op een modern scherm te kunnen bekijken.
Maar dat is waar de magie gebeurt.
Die oude apparatuur die je vroeger via AV-kabels op je tv aansloot, kun je nu bewerken met moderne apps als CapCut en DaVinci Resolve. Die korrelige esthetiek waarnaar je op zoek was, is echt en niet gemaakt met vooraf ingestelde filters. Gefeliciteerd. Je hebt er wat werk in gestoken en nu heb je iets unieks vergeleken met je leeftijdsgenoten.
De reden De haatdragende acht er zo geweldig uitziet, komt doordat Quentin Tarantino op zoek ging naar vintage Ultra Panavision 70-lenzen, die tegenwoordig buitengewoon zeldzaam zijn. Door de extra inspanningen die in de productie zijn gestoken en die uitgebreide oplossingen vereisten, zoals aanpassing aan extreme weersomstandigheden en barre lichtomstandigheden, ziet de film uit 2015 eruit als een klassieke roadshow uit de jaren 60.
Weg met het nieuwe, binnen met het oude
We leven in een tijd waarin technologie sneller verandert dan we kunnen bijhouden. Het is natuurlijk opwindend, maar het is ook ongelooflijk gemakkelijk om in de vooraf ingestelde val te trappen, waardoor het onmogelijk wordt om op te vallen. Terwijl ik dit zit te schrijven, ben ik meer dan blij dat ik een tekstverwerker en een mechanisch toetsenbord heb waarmee ik snel kan werken en deadlines kan halen. Maar de oude typemachine in de andere kamer opent een heel andere creatieve ruimte als ik bewuster over een project moet nadenken.
Mijn typemachine maakt luider dan de laatste krachtmeting Duinkerkenen ik kan het alleen oplossen als ik weet dat ik mijn familie er niet mee ga irriteren. Wanneer ik van plan ben woorden uit te blazen met machinegeweer-cadans en roekeloze overgave, besef ik plotseling dat ik voorzichtiger moet zijn. Het ding heeft geen werkende backspace-toets. De toetsen zitten op een steile helling, waardoor ze gedurende langere tijd zwaar op de polsen voelen. De hamers vergrendelen in elkaar als ik te snel typ. Dankzij die beperkingen ben ik gedwongen om met opzet langzamer te rollen en te typen, en soms is dat alles wat je nodig hebt om het perfecte woord voor de pagina te vinden. Deze woorden worden misschien nooit gepubliceerd, maar er valt iets te zeggen over het sleutelen aan oude technologie om iets nieuws te creëren.
Misschien worden die getypte pagina’s gescand, getekend, weergegeven in Photoshop en gemanipuleerd lang nadat de inkt is opgedroogd. Het is misschien geen hoge kunst, maar het mag op zijn eigen voorwaarden bestaan.
De moraal van het verhaal is dat we moeten sleutelen. We moeten nieuwsgierig zijn en voorbij de presets denken. Moderne technologie zal niet verdwijnen, en dat zou ook niet moeten gebeuren. Maar als je stilstaat en nadenkt over hoe je iets met zijn eigen unieke beperkingen kunt gebruiken, gaat de wereld open. Sterker nog, als je leert hoe je deze dingen kunt combineren, is de sky the limit.
