Waarom het in vredesnaam tot nu toe heeft geduurd, is een lang verhaal. Het belangrijkste is dat de Academy of Motion Picture Arts and Sciences zich in 2026 eindelijk zal aansluiten bij de BAFTA’s, de Canadese Screen Awards, de Australische AACTA’s, de Ierse IFTA’s en de Italiaanse David di Donatellos door een beeldje uit te reiken aan castingdirecteuren.
De onderscheiding “markeert de langverwachte erkenning van de impact die castingprofessionals hebben gemaakt en zullen blijven maken in onze branche”, zegt Casting Society-voorzitter Destiny Lilly in een per e-mail verzonden verklaring. “De Oscar eert niet alleen de uitmuntendheid van het individu en hun team, maar bevestigt ook de kunst van het casten als een essentieel filmisch ambacht.”
The Envelope sprak met zes topcastingregisseurs – wier talenten dit prijzenseizoen ten goede kwamen aan ten minste dertien films – over de aard van hun werk.
Nina Goud
‘Ballade van een kleine speler’, ‘Hamnet’, ‘Jay Kelly’
Jessie Buckley en Paul Mescal in ‘Hamnet’.
(Focusfuncties)
In samenwerking met de regisseur zorgt een casting director “voor het vlees en bloed, de menselijke elementen van de film”, schrijft Gold in een e-mail over de aard van het optreden – waarbij hij “één persoon identificeert die elke rol speelt, uit grenzeloze mogelijkheden.” Ze leunt op de culinaire metafoor als haar wordt gevraagd naar haar geheime saus. “Het gaat allemaal om het kiezen van geweldige ingrediënten van hoge kwaliteit en het uitzoeken hoe je de juiste smaken samen kunt voegen tot een geheel, zonder te stremmen. Het vereist veel roeren en je moet nooit je oog van de pot afhouden.” Haar grootste uitdaging in ‘Hamnet’ was bijvoorbeeld het zoeken naar de jongen zelf, zijn tweelingzus en zijn oudste. “Het was totale vreugde om kinderen – Jacobi (Jupe), Olivia (Lynes) en Bodhi (Rae Breathnach) – te vinden met zulke toegang tot hun innerlijke leven en verbinding met hun emoties, op zulke eenvoudige, waarheidsgetrouwe manieren.”
Cassandra Kulukundis
“De ene strijd na de andere”
Achtervolg Infiniti in ‘Het ene gevecht na het andere’.
(Warners Bros. Afbeeldingen)
Kulukundis zegt dat anonimiteit haar X-factor is. Weinig mensen weten wie de gereserveerde veteraan is, dus niemand ziet haar aankomen – waardoor ze haar nieuwsgierigheid kan gebruiken om potentiële spelers in de echte wereld te ontdekken. Haar grootste obstakel in ‘One Battle After Another’ was het vinden van wie het Willa-personage tot leven zou brengen. “Ze moest iemand zijn op wie je gewoon verliefd werd”, zegt Kulukundis, eraan toevoegend dat een van haar grootste genoegens is geweest om de acteurscast – relatieve nieuwkomer Chase Infiniti – te zien uitgroeien van een “echt interne, lieve, lieve” jonge vrouw tot een superster. “Ik zal me de rest van mijn leven net als haar meter, tante, oudere zus of wat dan ook voelen”, zegt Kulukundis. “Als ik twintig jaar lang nooit met haar praat, kan ze me vanuit de gevangenis bellen, ik zal er zo zijn.”
Tiffany Little Canfield en Bernard Telsey
‘Kiss of the Spider Woman’, ‘Wicked: For Good’
Cynthia Erivo, links, en Ariana Grande in ‘Wicked: For Good’.
(Giles Keyte / Universal Afbeeldingen)
“Ik ben bereid er zo lang over te doen als nodig is om er zeker van te zijn dat we hebben geprobeerd elk mogelijk idee en elke mogelijke acteur te vinden die geschikt zou kunnen zijn voor die rol”, zegt Telsey over de superkracht van het duo, eraan toevoegend dat bij elk project de belangrijkste sensatie is te weten dat de winnaar te horen heeft gekregen dat hij de baan heeft gekregen. Hun grootste hindernis bij hun huidige projecten was het eren van de erfenis van ieders bronmateriaal – niet alleen van bestverkochte romans en geliefde Broadway-shows, maar in het geval van ‘Spider Woman’, de film uit 1985. “De nalatenschap van Terrence McNally was erg belangrijk voor ons omdat we hem kenden, en zijn man een van onze producers was, dus het voelde heel dicht bij hem”, voegt Little Canfield van de overleden boekschrijver van de musical “Spider Woman” toe. “Ik houd zoveel van het werk van (McNally) – het is zo betekenisvol – dat ik me echt probeerde voor te stellen wat hij zou willen.”
Francine Maisler
‘Ella McCay’, ‘Sinners’, ‘Springsteen: Deliver Me from Nowhere’, ‘The Lost Bus’
De cast van ‘Sinners’.
(Warner Bros. Afbeeldingen)
“Ik denk niet dat ik een speciaal sausje heb”, zegt Maisler, en beweert dat ze – net als al haar gewaardeerde collega’s – gewoon onvermoeibaar werkt om op deskundige wijze de perfecte acteur aan elke rol te koppelen. “Ik heb gewoon het geluk gehad om met een aantal fantastische artiesten te mogen werken.” Haar beste en slechtste momenten in haar werk weerspiegelen die eerbied voor het werk. “Een acteur vertellen dat ze de baan hebben gekregen. Een acteur vertellen dat ze de baan niet hebben gekregen”, bekent ze, en voegt eraan toe: “De kans krijgen om Bruce Springsteen te ontmoeten. De kans krijgen om Bruce Springsteen te ontmoeten, maar te nerveus zijn om hem te ontmoeten.”
Jennifer Venditti
‘Bugonia’, ‘Marty Supreme’, ‘De Smashing Machine’
Aidan Delbis in ‘Bugonia’.
(Atsushi Nishijima / Focus-functies)
“Ik heb het gevoel dat mensen altijd naar mij toe komen als ze op zoek zijn naar iets heel moeilijks of heel unieks”, zegt Venditti, en stelt dat haar grote gave de bereidheid is om diep in verschillende gemeenschappen te duiken om de acteurs te ontdekken die naar de top zullen stijgen om de baan te winnen. Concreet onthult ze in ‘Bugonia’ dat regisseur Yorgos Lanthimos ‘altijd een ontdekking wilde, iemand die geen ervaren acteur was’ voor de rol van Don. Het vinden van debutant Aidan Delbis was een hele coup. “Het was een uitdaging om te weten of iemand in die wereld zou kunnen staan en tegenover die zwaargewichten Emma (Stone) en Jesse (Plemons) zou kunnen staan”, zegt ze, toegevend dat ze onder de indruk was van de chemie van het trio. “Het was zeer bevredigend om hem deze gelegenheid te zien aangrijpen.” Nog een puzzel? De 140 rollen in ‘Marty Supreme’. “Er waren gewoon zoveel niveaus”, erkent ze. “Het was een enorme klus.”
