Nu de toestand van het land op vrijwel alle punten slechter is, is het goed dat we ons nog steeds rond het scherm van onze keuze kunnen verzamelen om te zien hoe filmprofessionals op een avond in maart een paar uur lang prijzen winnen. Dit gebeurde zondag voor de 98e keer bij de Academieprijzenvia ABC, Hulu, Disney+ en andere platforms de wereld in gestuurd.
De vraag is, net als elk jaar, hoe deze Oscars-avond anders was dan alle andere Oscars-avonden. Nu Conan O’Brien in 2026 terugkeerde als gastheer, was de ceremonie grotendeels in de geest van zijn eerste optreden in 2025, behalve dat dit al met al een levendiger en grappiger show was. Niet perfect natuurlijk, want het enige programma dat ooit drie uur televisie in beslag nam zonder te markeren was ‘Sábado Gigante’, maar qua grapjes – de Oscar-uitzending is in wezen een komedie met toespraken – was de verhouding tussen hits en missers goed of beter dan de gemiddelde aflevering van ‘Saturday Night Live’.
O’Brien, wiens persoonlijkheid gelijke delen bestaat uit waanzin, oprechtheid, eigenliefde en zelfhaat, lijkt een perfecte presentator voor een uitzending die de zaken serieus moet nemen, maar niet zo serieus dat het iedereen vervreemdt die niet tot de gemeenschap behoort die het viert – een show die zowel in de wereld van Hollywood als in de wereld buiten de industrie bestaat. In een klassiek Oscar-gok begon de uitzending met een gefilmd segment waarin de presentator eruitzag Gladys van Amy Madigan in ‘Wapens’ speelde zichzelf in de films die waren genomineerd voor de beste film en andere prijzen – waaronder een geanimeerde O’Brien in een clip van ‘KPop Demon Hunters’ – achtervolgd door een bende kinderen van de een naar de ander en het Dolby Theatre in, waar zijn monoloog begon.
“Ik ben vereerd om de laatste menselijke presentator van de Academy Awards te zijn”, zei hij. “Volgend jaar wordt het een Waymo in smoking.”
“Toen ik vorig jaar gastheer was, stond Los Angeles in brand, maar dit jaar gaat alles geweldig”, zei O’Brien, en voegde eraan toe: “Vanavond kan politiek worden. En als je je daar ongemakkelijk bij voelt: er wordt een alternatieve Oscar georganiseerd door Kid Rock; het is bij Dave & Buster’s verderop in de straat.” En het werd vaak politiek, via grappen of serieuze toespraken in de zaal, waarbij verschillende partijen hun bijdrage leverden aan de aanvallen op censuur, zelfgenoegzaamheid en door oligarchen gecontroleerde media.
O’Brien schakelde over naar zijn oprechte houding en merkte de wereldwijde vertegenwoordiging op bij de uitreikingen, van medewerkers die ‘hard werken om iets moois te maken’ en een pleidooi hielden voor ‘samenwerking, geduld, veerkracht en die zeldzaamste kwaliteit van vandaag, optimisme.’ Hij schakelde weer over en stelde zich voor dat hij een Oscar ontving, gekroond, gekleed en toegezongen door Josh Groban. (“Zijn Oscar-overwinning is door God voorbestemd / Hij is de grootste, kijk maar eens naar dat lichaam … Hij beloofde mijn agent mijn hoogste honorarium tot nu toe / Vervolgens blies al het geld op deze berg.”) Zijn Oscar werd afgeleverd door een havik.
Wat de prijzen betreft: het is natuurlijk hiërarchisch logisch om de prijzen voor de beste film en hoofdrolspeler aan het einde van de show te laten staan, maar het is ook de wortel op een stok die de kijker naar het einde toe trekt. Alsof er gaandeweg een mogelijk afnemende belangstelling weer nieuw leven zou worden ingeblazen, zou er bijna elk uur iets groots op het podium verschijnen. Er waren stormachtige nummers van ‘Sinners’ en ‘KPop Demon Hunters’. Barbara Streisand sloot het segment “In Memoriam”, waarmee Billy Crystal opende ter ere van wijlen Rob Reinerdoor een couplet van “The Way We Were” te zingen als eerbetoon aan wijlen Robert Redford. (Ze noemde hem een ‘intellectuele cowboy’, hij noemde haar ‘Babs’, ‘maar op een manier die me aan het lachen maakte.’)
De show werd afgesloten met nog een fragment waarin O’Brien zich voorstelde dat hij voor het leven Oscar-gastheer zou worden; ook al was het een uitvlucht. Terwijl hij de slotscène van “One Battle After Another” channelt, wordt hij naar een kantoor gebracht waar hij vergast wordt en in een creamator wordt geduwd voordat het label op de kantoordeur wordt veranderd in “Mr. Beast, host for life”, zoals in de YouTuber. Maar een permanente gastheer is geen slecht idee.
