Door Robert Scucci
| Gepubliceerd
Wanneer een band te beroemd wordt vanwege zijn eigen bestwil, is het slechts een kwestie van tijd voordat de spanningen oplopen en de hele operatie uit elkaar valt, wat in 2016 prachtig wordt afgebroken. Popstar: Stop nooit, stop nooit. Als je The Lonely Island kent, weet je al voor welk soort humor je kiest, aangezien de film is geschreven door en met Andy Samberg, Jorma Taccone en Akiva Schaffer in de hoofdrollen. Functionerend als een Achter de muziek–stijl mockumentary, Popstar: Stop nooit, stop nooit hekelt op brute wijze de muziekindustrie door te laten zien hoe snel de mediamachine van de popcultuur zijn artiesten opvreet en uitspuugt zodra hun populariteit begint af te nemen, en dat alles terwijl het consequent zijsplitsende resultaten oplevert.
Zoals de meeste muzikale mockumentaries, Popstar: Stop nooit, stop nooit volgt een redelijk voorspelbare ‘dit gebeurde, toen gebeurde dit, toen gebeurde dit’ verhaalstructuur, maar dat doet er hier nauwelijks toe. Je wilt alles zien wat er gebeurt, want als er iets gebeurt, zit er meestal vlak achter een PR-ramp. Deze ‘slice-of-life’-levering raakt nooit welkom, omdat The Lonely Island, of in dit geval ‘The Style Boyz’, precies weet hoe ze het publiek, de pers en het kijkende publiek moeten aansturen terwijl ze zien hoe het hele ding zich in realtime ontrafelt.
Het uiteenvallen van de boyband en de rommelige nasleep ervan
Gecentreerd op het soloproject van Connor Friel (Andy Samberg), Connor4Real, Popstar: Stop nooit, stop nooit geeft ons een spoedcursus over de samenwerking uit het verleden die verantwoordelijk was voor zijn snelle opkomst tot roem. Vroeger maakte Connor deel uit van het poptrio The Style Boyz, samen met zijn jeugdvrienden Lawrence ‘Kid Brain’ Dunn (Akiva Schaffer) en Owen ‘Kid Contact’ Bouchard (Jorma Taccone), en trad op onder de naam ‘Kid Connor’ toen alles veel eenvoudiger was.
Wanneer Connors beruchte ‘Catchphrase Verse’, mede geschreven door Lawrence, hem tot een superster maakt, verlaat Lawrence de groep nadat hij geen eer heeft gekregen voor zijn bijdragen. Hierdoor blijft Owen feitelijk ook achter, waardoor hij de facto een DJ-rol krijgt voor Connors nieuwe solo-onderneming.
Owens creatieve inbreng wordt terzijde geschoven ten gunste van Connor die door de commissie schrijft, waardoor hij op ‘play’ op een iPod drukt en als hype-man fungeert, terwijl Connor het gezicht van de hele operatie blijft. Na een reeks steeds slechtere zakelijke beslissingen dankzij hun manager Harry Duggins (Tim Meadows), wordt Connor langzaamaan een publieke clou wanneer zijn tweede album, Veroveringwordt verscheurd door critici.
De echte nagel aan de kist voor Connors carrière komt in de vorm van een endorsement deal met huishoudapparatuurbedrijf Aquaspin. Net als bij het U2-incident waarbij iPhone-gebruikers tegen hun wil een album op hun apparaat kregen, wordt de release van Connor4Real overal in vaatwassers en slimme koelkasten geïnstalleerd, wat precies het soort tegenslag veroorzaakt dat je zou verwachten van een marketingstunt die het geduld van het publiek enorm overschat en tegelijkertijd het elektriciteitsnet uitschakelt.
Terwijl de carrière van Connor gestaag door het toilet spoelt, is hij niet langer in staat om zijn eigen tournee te headlinen, waardoor Harry gedwongen wordt een openingsact op te zetten in de vorm van de opkomende rapper Hunter the Hungry (Chris Redd), wiens populariteit die van Connor snel overschaduwt. Ondanks dat hij steeds meer losgeslagen gimmicks gebruikt in een wanhopige poging om relevant te blijven, volgt ramp na ramp, culminerend in een wolvenaanval op zijn televisiehuwelijk met Ashley (Imogen Poots), met wie hij nog maar zes maanden een relatie heeft.
Gevangen tussen zijn vorige leven met zijn oorspronkelijke band en een nieuw leven dat hem geen goed doet, wordt Connor gedwongen zijn eigen ego te confronteren met de hulp van zijn publicist Paula (Sarah Silverman) voordat zijn carrière in de goot belandt zonder kans op herstel.
Standaard Mockumentary-tarief buitengewoon goed gedaan
Als Popstar: Stop nooit, stop nooit klinkt als een nieuwe riff Loop hard of Dit is een wervelkolomtapdat komt omdat het absoluut zo is. Maar het verdient zijn geld door volledig te zijn schaamteloos in de uitvoering ervan. De concertbeelden en muzikale decorstukken hebben verrassend hoge productiewaarden, wat helpt te verkopen hoe ver Connor4Real uit de gratie valt terwijl hij weigert te luisteren naar de mensen die het dichtst bij hem staan.
De cameo’s van beroemdheden, waaronder maar niet beperkt tot 50 Cent, Miley Cyrus, Adam Levine, Questlove, Pharrell Williams, TI, A$AP Rotsachtigen Michael Bolton, doen veel zwaar werk. Vooral de B-roll-interviewsegmenten verkopen de Achter de muziek hoek veel beter dan waar ze recht op hebben, waardoor de chaos wordt geaard in iets dat net echt genoeg aanvoelt om een VH1-special te zijn.
Popstar: Stop nooit, stop nooit leunt ook hard in de absurditeit achter de schermen, vooral als je hoort dat de poprodelbanden worden gerund door Will Arnett, Eric André, Mike Birbiglia en Chelsea Perretti. Hun hele werk bestaat uit lachen, halfslachtig commentaar geven en tegelijkertijd uit meerdere metalen waterflessen drinken, want dat is tegenwoordig alles wat de bedrijfscultuur vereist.
Kortom, alles wat je hier ziet is al eerder gedaan, maar de satire blijft scherp omdat de film zich volledig inzet voor zijn eigen belachelijke spektakel. Het weet precies wanneer het moet blijven hangen bij de absurditeit en wanneer het moet wegsnijden voordat de grap versleten is.
Een box office-bom werd een cultklassieker, Popstar: Stop nooit, stop nooit is een van die films die je aan jezelf verplicht bent om te kijken als je bereid bent te omarmen hoe belachelijk het wordt. Van The Lonely Island kun je niets minder verwachten. Als je in de stemming bent voor sensatie, spektakel en een mediavriendelijke val uit de gratie, kun je deze nu meteen streamen op Prime Video.
