Door Robert Scucci
| Gepubliceerd
Wanneer een stand-upcomedian een scenario schrijft, heb ik meestal mijn bedenkingen, omdat de film vaker wel dan niet aanvoelt als een stortplaats voor gerecycled materiaal. Ik ging 2021 in Goed op papiereen Netflix Original geschreven door Iliza Shlesinger en geregisseerd door Kimmy Gatewood, ervan uitgaande dat het zou spelen als die van Bill Burr Oude vaders of die van Jerry Seinfeld Onrijp. De zorg is altijd dezelfde: als je al bekend bent met hun komedie, heb je het waarschijnlijk allemaal al eerder gehoord. Verrassend, Goed op papier vermijdt die val, en de humor komt terecht, of je nu een gewone filmkijker bent of iemand die standup op de voet volgt.
Als iemand die de komedie van Iliza Shlesinger kan accepteren of laten, omdat ik haar altijd heb gezien als het vrouwelijke equivalent van Dane Cook, was ik echt overrompeld door hoe goed haar verhalen hier overkomen. Zelfs met Goed op papier redelijk voorspelbare kadrering, het werkt nog steeds als een solide romantische komedieen het bewijst dat cabaretiers een speelfilm kunnen uitbrengen die niet aanvoelt als een losjes aan elkaar verbonden reeks stukjes die aan elkaar zijn genaaid om een looptijd te halen.
De verwachte stand-upopstelling
Goed op papier wordt geopend met een bekend apparaat en weerspiegelt shows zoals Seinfeld En Louie door te beginnen met Iliza Shlesinger die een stand-uproutine over daten uitvoert die het verhaal omlijst. Je kent de oefening. Een cabaretier bewerkt het publiek, waarna we in het verhaal snijden dat uit het stuk groeit. Ik heb deze structuur in sitcoms altijd leuk gevonden, maar ik was bang dat het zou uitmonden in weer een zelfingenomen ‘kijk eens hoe grappig ik ben’-film, wat een veel voorkomende valkuil is als cabaretiers hun eigen films schrijven.
Het verhaal zelf is een volledig uitgewerkte versie van een stukje dat Shlesinger in 2015 uitvoerde voor Comedy Central’s Dit gebeurt niet serie getiteld “Lying Brian.” In Goed op papier“Lying Brian” neemt de vorm aan van Dennis Kelley (Ryan Hansen), een potentiële vrijer die Andrea Singer (Iliza Shlesinger) tegenkomt terwijl hij naar huis reist van een auditie. Op papier controleert Dennis elke doos. Hij lijkt rijk, intelligent, charmant, grappig en volkomen tevreden in de vriendenzone. Wanneer hun vriendschap langzaam verandert in iets romantischer, wordt Andrea erin meegesleept, terwijl haar beste vriendin Margot (Margaret Cho) meteen BS ruikt.
Dennis beweert afgestudeerd te zijn aan Yale en hedgefondsmanager te zijn, maar hij is altijd beschikbaar als hij zou moeten werken, drinkt iedereen onder de tafel, weigert Andrea te laten zien waar hij woont en zijn creditcard wordt meer dan eens geweigerd, waardoor iemand anders de rekening moet betalen. Ondanks dit alles blijft hij ontwapenend charmant en heeft hij altijd een antwoord klaar voor elke verdachte vraag die Margot hem stelt. Naarmate Andrea dieper in de relatie verdiept, komen haar eigen twijfels naar boven, maar ze blijft toch doorgaan, tot grote frustratie van Margot.
Waarom goed op papier werkt
Ik verwachtte volledig dat ik teleurgesteld zou zijn toen ik op play drukte Goed op papiermaar wat ik in plaats daarvan kreeg was een bruikbare, soms echt grappige film, gemaakt door iemand die het goed doet op het scherm, ook al heb ik niet speciaal geïnvesteerd in hun stand-up persona. Ik zette mij schrap voor een ander Oude vaders situatie, een film die zijn momenten had, maar uiteindelijk aanvoelde als een grabbelton met oud materiaal als je de carrière van Bill Burr al een tijdje volgde. Jerry Seinfeld tegen een soortgelijk probleem aangelopen Onrijpdat meer overkwam als een genotzuchtige oefening gebouwd op sterrenkracht dan als een volledig gevormde film.
Goed op papier voelt anders omdat het daadwerkelijk een film is. Het is duidelijk geïnspireerd door een stand-up-gedeelte, maar dat gedeelte is uitgebreid tot een samenhangend verhaal met een begin, midden en einde. Er is hier genoeg van de bekende komische stem van Shlesinger, maar deze vertaalt zich verrassend goed naar speelfilmlengte. Het voelt nooit alsof ze door albums en specials bladert om punchlines te recyclen om scènes te vullen.
Ik begrijp waarom Bill Burr zijn hele merk in één woord wilde samenvatten Oude vaders als een manier om een breder publiek te bereiken, maar door zo hard te leunen op materiaal waar hij al bekend om staat, voelt de film nooit nieuw of bijzonder spannend aan. Goed op papier een veel beter evenwicht bereikt. Je kunt bekend zijn met de komedie van Shlesinger en nog steeds van het verhaal genieten omdat het nieuwe terreinen verkent terwijl je trouw blijft aan haar gevestigde persoonlijkheid.
Goed op papier wordt gestreamd op Netflix.
