Noot van de redactie: GeekWire publiceert meningen van gasten om geïnformeerde discussies te bevorderen en een diversiteit aan perspectieven te benadrukken over kwesties die de technologie- en startup-gemeenschap vormgeven. Als u geïnteresseerd bent in het indienen van een gastcolumn, kunt u een e-mail sturen naar tips@geekwire.com. Inzendingen worden door ons redactieteam beoordeeld op relevantie en redactionele normen.
Tijdens een bijeenkomst in San Francisco een paar maanden geleden vroeg een ijsbreker waar we zouden wonen als we waar dan ook ter wereld zouden kunnen wonen. Ik was de enige in de kamer wiens antwoord dezelfde plek was die ik al thuis noem. Door de jaren heen hebben kansen me geprobeerd weg te lokken, en ik heb aanbiedingen afgewezen ter waarde van een veelvoud van wat ik verdiende om te blijven. Ik weet zeker dat ik eerder door een hogere belastingschijf zou zijn getroffen als ik die had gevolgd, maar ik ben er even zeker van dat ik er niet gelukkiger van zou zijn geworden.
Mijn relatie met Washington begon toen ik tijdens een bezoek in 2004 verliefd werd op Seattle. Kort daarna verhuisde ik naar Alaska, was medeoprichter van mijn eerste bedrijf, en toen het in 2006 werd overgenomen door een startup in Seattle, werd mijn droom om hier te wonen werkelijkheid. Die stap veranderde mijn leven. Het bracht me op een plek die levend voelde met weelderige schoonheid, niet-opzichtige ambitie en een soort uitdagend slimme creativiteit, allemaal omringd door pioniers die nieuwe dingen bouwden die er toe deden. Op de middelbare school en op de universiteit had ik het verhaal gevolgd van Microsoft en de eerste ingenieurs die hielpen bij het creëren van een heel technologie-ecosysteem. Tegelijkertijd hield ik natuurlijk van de muziek uit de Seattle-scene. Washington voelde als een plek waar innovatie naast cultuur kon bestaan, waar een generatie makers en kunstenaars de basis legde voor de volgende. Twintig jaar hier wonen later, dat voelt nog steeds zo.
Ik heb het hier behoorlijk goed gedaan. Ik heb hier bedrijven opgericht en samengewerkt met durfkapitalisten bij Madrona Venture Labs en Pioneer Square Labs en met eigen ogen gezien hoe startup-ecosystemen daadwerkelijk werken. Jarenlang hoopte ik dat ik ooit zelf zou kunnen investeren, en nu kan dat. Ik ben opgewonden om te blijven deelnemen aan dezelfde bouwcyclus die mij hier in de eerste plaats naartoe heeft getrokken. Maar een van de dingen die ik het leukst vind aan deze regio is dat het nooit alleen maar een technisch ecosysteem is geweest.
Sommige van de mensen in deze gemeenschap waar ik het meest om geef, zijn artiesten, muzikanten en creatievelingen. Zij geven vorm aan de cultuur en de geest van deze plek op manieren die geen enkel economisch model kan vatten. Als iemand die enorm heeft geprofiteerd van het werken in technologie en AI, voel ik een echte verantwoordelijkheid om de bredere gemeenschap te ondersteunen die deze regio levendig maakt. Eerlijk gezegd is het die gemeenschap die mij ervan heeft weerhouden een burn-out te krijgen tijdens de moeilijkste periodes van mijn carrière.
Daarom is mijn mening over de door Washington voorgestelde belasting op zeer hoge inkomens eenvoudig: als ik in de positie verkeer om in een jaar tijd zoveel te verdienen, kan ik het me veroorloven iets meer bij te dragen aan de plek die deze omstandigheid mogelijk heeft gemaakt.
Als iemand die mijn carrière begon in Georgië, een rode staat die wel inkomstenbelasting heft, heb ik het altijd vreemd gevonden dat we dat niet doen. Mensen hier hebben er al lang op gewezen dat het belastingstelsel van Washington tot de meest regressieve van het land behoort. In die context, en na de afgelopen twintig jaar van pogingen om een oplossing te vinden, voelt de voorgestelde vermogensbelasting als een van de weinige realistische manieren om het systeem evenwichtiger te maken.
Is het voorstel perfect? Natuurlijk niet. De wetten en grondwet van Washington maken dit soort beleid uitzonderlijk moeilijk te ontwerpen. Maar zoals ik ooit hoorde tijdens een lezing bij Y Combinator in 2008: perfect is de vijand van goed genoeg, en soms is goed genoeg de vijand van helemaal niet. ‘Imperfect’ is geen overtuigend argument om voor altijd niets te doen.
Ik ben zeker geen expert op dit gebied. Maar ik denk ook niet dat het mijn taak is om te doen alsof ik meer weet over belastingontwerp dan de mensen wier taak het is om eraan te werken. Wij kiezen wetgevers om in het openbaar moeilijke afwegingen te maken en de belangen van de hele gemeenschap te vertegenwoordigen. Ik neem dat proces serieus en vertrouw democratische vertegenwoordigers veel meer dan ik vertrouw op welk pittig opruiend argument dan ook aangewakkerd wordt door algoritmen op sociale media. Bestuur is, net als bouwbedrijven, iteratief. Wij proberen dingen. Wij verbeteren ze. Als iets niet werkt, repareren we het of kiezen we nieuwe mensen en proberen we het opnieuw. Wij handelen met keuzevrijheid.
Ik hoor steeds dat dit soort belastingen oprichters en bedrijven zullen verdrijven, dat investeerders zullen vertrekken, dat Washington niet langer een plek zal zijn waar ambitieuze en creatieve mensen dingen bouwen. Of je wel of niet gegevens kunt verzamelen om die zaak te ondersteunen, ik ben op zijn best sceptisch. Maar voor mij, als iemand die daadwerkelijk een bedrijf heeft opgericht, voelt dat gewoon duidelijk verkeerd.
Oprichters beslissen niet waar ze willen bouwen door onderzoek te doen naar marginale belastingtarieven. Ze bouwen vanuit hun huizen, in coffeeshops of garages, waar hun ondersteunende vrienden en medewerkers wonen. Ze bouwen waar hun gemeenschap is. Ze bouwen waar hun dierbaren kunnen wonen en waar ze de sleur van jarenlang stressvol en onzeker werk kunnen overleven. Een bedrijf opbouwen is te tijdrovend en te persoonlijk om te optimaliseren rond een hypothetisch regelitem in een spreadsheet met ingebeelde toekomstige resultaten.
Een van de dingen die ik het leukst vind aan Washington is dat het niet voelt als een plek die slechts aan één soort persoon toebehoort. Het is prachtig wild, cultureel en ecologisch divers, en op de beste manieren een beetje raar. Het heeft eigenzinnige steden en gezellige buurten, ongelooflijke landschappen en natuur, en een lange traditie van mensen die komen opdagen om dingen te bouwen, ze letterlijk te laten afbranden en ze met één verdieping opnieuw op te bouwen. In beleggerstaal is dit ons oneerlijke voordeel. Mensen zullen hierheen blijven verhuizen vanwege al onze natuurlijke rijkdommen. Sommigen zullen bedrijven starten. Sommigen zullen werken aan succesvolle projecten. Sommigen zullen schoppen verkopen. Sommigen zullen goud vinden.
Waar ik zelf om geef, is dat het vinden van rijkdom hier een gevoel van wederkerigheid met zich meebrengt. Als iemand in Washington een extreem hoge compensatie krijgt en besluit dat een redelijke belasting op zijn zeer hoge inkomen betekent dat hij/zij niet langer deel wil uitmaken van deze plek, prima! Dat is hun keuze. Ik ga zeker niet weg. Sommigen hebben gezegd: ‘Doneer gewoon’. Ik doe. Maar iedereen die ooit een bedrijf heeft geleid, weet dat eenmalige forfaitaire bedragen niet de voorspelbare bron van geld zijn die nodig is om een toekomst te plannen en een ecosysteem in stand te houden.
Het is de moeite waard om te zeggen dat het feit dat ik dit voorstel steun, niet betekent dat ik sommige veranderingen niet erg zou vinden. Ik zou vooral graag een duidelijker verband zien tussen nieuwe inkomsten en de levenskwaliteitskwesties die bepalen of Washington leefbaar blijft: huisvesting, transport, onderwijs en de mogelijkheid voor mensen met allerlei achtergronden en situaties om hier geworteld te blijven. We moeten meten en dienovereenkomstig aanpassen.
Uiteindelijk komt het voor mij hierop neer: ik voel me gelukkig dat ik hier ben. Een bloeiende gemeenschap trok mij naar deze regio en gaf mij de kans om nieuwe dingen op te bouwen, samen te werken met investeerders die ik respecteer, onder geweldige en creatieve mensen van wie ik houd, en uiteindelijk iemand te worden die het kan terugbetalen. Ik heb geprofiteerd van wat eerdere generaties hier hebben opgebouwd en ik voel me verantwoordelijk voor de volgende. Dit is slechts mijn persoonlijke perspectief. Ik kan niet spreken voor iedereen die door dit beleidsvoorstel wordt getroffen, of zelfs voor degenen die hopen dat dit ooit wel het geval zal zijn. Maar als mijn omstandigheden en levensstijl het gemakkelijk maken om meer bij te dragen aan de plek die de beste jaren van mijn leven heeft helpen vormgeven, denk ik dat ik dat zou moeten doen.
En als deze voorgestelde bugfix voor een ontwerpfout in onze code voor het innen van inkomsten voldoende is om iemand Washington te laten opgeven, de boot te verkopen en naar Florida te verhuizen, dan is dat prima. Persoonlijk zou ik graag investeren in de volgende lichting mensen die het hier net zo leuk vinden als ik en een leven willen opbouwen op deze magische plek.
Verwant:
- De gouverneur van Washington zegt dat hij de miljonairsbelasting zal ondertekenen
- In een nieuwe brief aan de gouverneur zeggen de technische leiders van Seattle dat het voorstel voor een inkomstenbelasting de AI-innovatie in de regio zal schaden
- Opinie: de verhalen en realiteit van een inkomstenbelasting in Washington
