Noot van de redactie: GeekWire publiceert meningen van gasten om geïnformeerde discussies te bevorderen en een diversiteit aan perspectieven te benadrukken over kwesties die de technologie- en startup-gemeenschap vormgeven. Als u geïnteresseerd bent in het indienen van een gastcolumn, kunt u een e-mail sturen naar tips@geekwire.com. Inzendingen worden door ons redactieteam beoordeeld op relevantie en redactionele normen.
De staat Washington vecht opnieuw over belastingen. De bedrijfs- en bezettingsgraad is gestegen. De loonbelasting is uitgebreid. De onroerendgoedbelasting blijft stijgen. De Climate Commitment Act heeft de dagelijkse kosten doen stijgen. Nu komt de bekende roep om een inkomstenbelasting. Elk debat volgt hetzelfde patroon: is de belasting eerlijk? Is het legaal? Is het vooruitstrevend genoeg?
Dat kader is het probleem.
Washington debatteert stuk voor stuk over belastingen, alsof elke heffing op zichzelf bestaat. Dat doen ze niet. Wat voor gezinnen, werknemers en werkgevers van belang is, is de totale last, hoe deze is gestructureerd en of het systeem een samenhangend plan weerspiegelt. Volgens die maatstaf faalt Washington.
Voorstanders van een inkomstenbelasting beweren dat het staatssysteem te regressief is. Ze hebben een punt. De staat leunt zwaar op consumptiebelastingen en bedrijfsbelastingen, die uiteindelijk worden doorberekend in hogere prijzen en lagere lonen. Huishoudens met lagere en middeninkomens betalen uiteindelijk een groter deel van hun inkomen dan huishoudens met hogere inkomens. Het toevoegen van progressiviteit, zo luidt het argument, zou het systeem eerlijker maken.
Tegenstanders antwoorden dat politici er niet op kunnen vertrouwen dat ze stoppen bij ‘slechts één belasting’. Ze waarschuwen voor een rateleffect: nieuwe belastingen worden bovenop de oude gelegd, waardoor Washington gestaag door de rangen van de hoogste belastingstaten wordt geduwd. Ze hebben het ook niet mis. De loonbelasting op gezins- en ziektekostenverlof is sinds 2019 bijna verdrievoudigd. Het tarief van de vermogenswinstbelasting is vorig jaar gestegen van 7% naar 9,9%. De gasbelasting ging in 2025 opnieuw omhoog, waardoor Washington een van de duurste staten werd om een auto van brandstof te voorzien.
Beide partijen hebben terechte zorgen. Toch blijft het debat eerder een reeks bekrompen, partijdige schermutselingen dan een serieuze discussie over het belastingbeleid als systeem.
Wat ontbreekt is strategie. Staatsleiders bieden inkomstenideeën aan, geen belastingvisie. Een strategie begint met een eindtoestand. Washington heeft er nooit een geformuleerd.
Wat is de beoogde belastingdruk van de staat als percentage van het inkomen? Hoe moet het zich verhouden tot de staten waarmee Washington daadwerkelijk concurreert – Californië, Texas, Colorado, Oregon, Arizona? Moet Washington ernaar streven een staat met lage belastingen te zijn, een staat uit het middensegment, of een staat met hoge belastingen die hoogwaardige openbare diensten belooft? Het wordt nooit aan de kiezers verteld.
Ook bestaat er geen duidelijkheid over de juiste mix van inkomsten. Hoeveel moet uit de consumptie komen? Van bedrijfsactiviteiten? Uit inkomen, of helemaal niet? Welke belastingen moeten meegroeien met de economie, en welke moeten stabiel blijven? Deze vragen zijn belangrijk. Ze geven vorm aan investeringsbeslissingen, het behouden van talent en groei op de lange termijn.
Voor kleine bedrijven en startups zijn de gevolgen van dit gebrek aan duidelijkheid onmiddellijk. Jonge bedrijven krijgen niet één voor één met belastingen te maken; ze absorberen de volledige stapel in één keer. Bedrijfs- en beroepsbelastingen zijn van toepassing vóór de winstgevendheid. Loonbelastingen stijgen op het moment dat de aanwerving begint. Energie- en transportkosten vloeien rechtstreeks door in de marges.
In tegenstelling tot grote bedrijven kunnen startups en kleine bedrijven hun activiteiten niet naar de ene staat verschuiven, plotselinge kostenstijgingen opvangen of zich een weg banen uit de complexiteit van de regelgeving.
Het doel is niet om het betalen van belastingen te vermijden, maar om te opereren binnen een systeem dat opzettelijk en voorspelbaar is. Plotselinge veranderingen – zoals herclassificatie van bedrijven van diensten naar detailhandel voor B&O-doeleinden – kan een anderszins levensvatbaar bedrijfsmodel in Washington van de ene op de andere dag onwerkbaar maken.
In de praktijk zijn onzekerheid en compliance-churn vaak net zo belangrijk als de snelheid zelf. Een belastingstelsel zonder een gedefinieerde eindsituatie maakt langetermijnplanning bijna onmogelijk voor juist die bedrijven die de staat zegt te willen laten groeien.
In plaats daarvan was de aanpak van Washington stapsgewijs en reactief. Als de uitgaven stijgen, verschijnt er een nieuwe belasting. Als er zorgen over gelijkheid ontstaan, wordt er nog een extra belasting op geheven. Er is geen raamwerk dat deze beslissingen met elkaar verbindt, er is alleen een lopende rechtvaardiging voor waarom de volgende verhoging onvermijdelijk is.
Denk aan de meest recente toevoeging aan de belastinggrondslag: de Climate Commitment Act. Sommige analisten beweren dat het functioneert als een regressief inkomstenmechanisme, omdat nalevingskosten kunnen worden doorberekend in de prijzen van energie, transport en consumptiegoederen. Als wetgevers de regressie in het belastingstelsel serieus willen aanpakken, moeten ze uitleggen hoe de kosteneffecten van de CCA passen in het bredere belasting- en mitigatiekader en of aanpassingen of compensaties gerechtvaardigd zijn.
Een serieuzere regering zou dit anders aanpakken. Het zou een alomvattende belastingstrategie publiceren. Het zou de gewenste totale last definiëren. Het zou Washington eerlijk vergelijken met vergelijkbare staten. Het zou bepalen welke belastingen moeten worden uitgebreid, welke moeten krimpen en welke moeten worden afgeschaft. En het zou de afwegingen duidelijk verklaren, zonder te doen alsof de inkomsten zonder kosten komen.
Een dergelijk plan zou niet iedereen tevreden stellen. Maar het zou een signaal zijn van competentie en leiderschap tonen. Het zou kiezers en bedrijven iets geven wat ze momenteel missen: voorspelbaarheid.
Er wordt ook een politieke kans verkwanseld. Een alomvattende belastinghervorming is een van de weinige gebieden waarop overeenstemming tussen beide partijen mogelijk is. Democraten die zich zorgen maken over gelijkheid en Republikeinen die zich zorgen maken over groei zouden elkaar op een gemeenschappelijke basis kunnen ontmoeten – als het doel een samenhangend systeem zou zijn in plaats van de volgende ‘inkomstenwinst’.
In plaats daarvan versterkt de huidige aanpak het publieke cynisme. Elk nieuw voorstel bevestigt het vermoeden dat de belastingen onbeperkt stijgen, dat hervormingen nooit voltooid zijn en dat beloften van bezuinigingen tijdelijk zijn.
Als Washington gezien wil worden als een model van effectief bestuur, is het antwoord niet opnieuw een smal belastinggevecht. Het is een pauze. Een reset. Een engagement om afstand te nemen van stukje bij beetje veranderingen en een volledig plan te presenteren dat het vertrouwen van het publiek waard is.
Het land is de loopgravenoorlog tussen partijen beu. Eén manier om de temperatuur te verlagen is door te regeren als volwassenen: doelen stellen, resultaten meten en beslissingen uitleggen. Washington beschikt over de middelen en het talent om dat te doen.
Wat het, althans voorlopig, mist, is een strategie.
