Schrijver Ryan Petersen (wiens fysieke vorm aangeeft dat hij de gewichten heeft gekozen) herleidt de populariteit van de uitdrukking tot onze obsessie met het online documenteren van ons leven. “Hoe meer we online zijn, hoe meer ons echte lichaam aanvoelt als avatars die we kunnen aanpassen voor de inhoud”, zegt Petersen. “De pruik en de gewichten zijn gewoon verschillende schuifregelaars in een personagemakermenu.”
Maxwell-Brooks, en ook andere vreemde mensen met wie ik sprak over de doodsvork in de weg, vinden het idee niet inherent regressief of schadelijk.
Ik achtervolgde de pruikkant van de vergelijking en spoorde het op Linuxgastheer van een populair wekelijks NYC-feest Paul’s poppen. (Het feest is, zoals de naam al doet vermoeden, een verzamelplaats voor transvrouwen – en hun aangrenzende twinkvrienden. Als iemand de complexiteit van het pruiken- of gewichtsprobleem kon ontleden, was het Linux, een soort moeder voor beide paden.) “Het concept is niets meer dan een ki”, zegt Linux. “Je moet nooit een zinsnede de richting laten bepalen die ze willen inslaan in hun genderexpressie. Het is alleen regressief als je het je beslissingen laat nemen voordat je er klaar voor bent, of als je het projecteert op de reizen van anderen.”
Acteur Mevrouw Bennie – een pop die zich ooit identificeerde als een bink – zegt hierover: “Ik denk dat we gewoon meer om gender geven dan we willen toegeven. En dit is gewoon een manier om de draak te steken met dat gesprek en het te demystificeren.”
Volgens Benny is het duidelijk dat mensen – vooral queer mensen – over het algemeen veel belang hechten aan genderexpressie. Elke vreemde persoon met wie ik voor dit stuk sprak, zei dat ze zich op een bepaald moment tijdens hun vreemde reis achtervolgd voelden door de pruik of de gewichten. “Voor mij achtervolgde de spreekwoordelijke pruik me al sinds ik een klein kind was”, zegt Benny.
Linux herinnert zich dat ze toen ze begin twintig was precies op dit kruispunt staarde: “Hoewel het idee om me toen aan hormoonsubstitutietherapie te onderwerpen me destijds terecht bang maakte, maakte de gedachte aan onomkeerbaar lichaamshaar en meer spiertonus me nog meer bang”, zegt ze. ‘Dus pakte ik de pruik op.’
Hoewel het misschien niet helemaal regressief is, is het veelzeggend dat de term identiteit als een afzonderlijke, binaire beslissing beschouwt; dat je, om schoonheid te behouden naarmate je ouder wordt, moet worden meer mannelijk of meer vrouwelijk. Hoe humoristisch het ook is, de zinsnede stelt dat een genderbevestigende levensstijl (denk aan hormonen, steroïden, reconstructieve operaties) noodzakelijk is om een aantrekkelijke, volwaardige volwassene te zijn. Dat non-binariteit moet worden vermeden, kan zeker als regressief worden beschouwd; Wat is er gebeurd met het feit dat gender een spectrum is?
‘Ik kan het niet helpen, maar ik heb het gevoel dat de meeste van die mensen spotten met mijn ideale visie om beide pruiken op te pakken En de gewichten”, zegt Maxwell-Brooks. “Wie zegt dat ik niet in een minirok kan worden opgevijzeld?”
In ons huidige politieke moment moeten we rekening houden met de reële implicaties van onze retoriek, humoristisch of niet. Het nooit eindigende gesprek rond kinderen die “onder druk” of “gedwongen” worden om over te stappen – om de pruik te kiezen, zou je kunnen zeggen – door conservatieve partijen, blijft met alarmerende snelheid escaleren. Deze retoriek heeft inderdaad gevolgen voor de echte wereld. Grote medische instellingen zijn dat wel het sluiten van genderbevestigende zorg (wat vaak levensreddende zorg is) voor minderjarigen. Er zijn transgevangenen in federale gevangenissen hormoontherapie geweigerd.
