Dit zoals verteld-essay is gebaseerd op een gesprek met Robin Peppers Daniel, een werkzoekende van begin zestig die in South Carolina woont. Het volgende is aangepast voor lengte en duidelijkheid.
Afgelopen april ontving ik een melding dat ik 30 minuten de tijd had voordat ik al mijn werktoegang zou verliezen – en dat ik binnen een uur wat papierwerk zou ontvangen. Toen belde mijn baas mij met het nieuws: ik was, samen met een aantal collega’s, ontslagen.
Ik werkte voor Wells Fargo in een managementrol en had het vermoeden dat er een ontslag op komst was. Dit was niet mijn eerste ontslag. In 2018 was ik dat ontslagen bij Walmart, waar ik werkte als educatief ontwerpmanager.
Iets meer dan een jaar later begon ik werken voor Wells Fargo als externe toezichthouder op het gebied van regelgevingsrapportage en werd later gepromoveerd tot de rol van Lead Control Management Officer.
Mijn laatste werkdag bij Wells Fargo was in april, maar ik was technisch gezien nog steeds in dienst en ontving tot half juni mijn salaris, gevolgd door een paar maanden ontslag. Bijna een jaar na mijn ontslag ben ik nog steeds op zoek naar een fulltime baan.
Mijn zoekstrategieën hebben mij tot nu toe geen rol opgeleverd
Na een reorganisatie ongeveer een jaar eerder was er op bepaalde gebieden sprake van overtollig personeel en had ik het gevoel dat mijn werkdruk begon op te drogen. Mijn man en ik besloten ons financieel voor te bereiden, wat nuttig bleek te zijn.
Ik was al terloops geweest op zoek naar werkgedeeltelijk omdat ik al een tijdje het gevoel had dat de rol niet goed bij mij paste. Maar pas toen ik werd ontslagen, heb ik mijn LinkedIn-profiel bijgewerkt, en pas rond juni begon ik actief op zoek te gaan naar functies. Aanvankelijk was ik gefocust op de rollen van bank- en bedrijfstrainers, maar ik sta open voor elke functie waarin mijn vaardigheden overdraagbaar zijn.
In termen van mijn strategieën voor het zoeken naar werkadopteerde ik de banner ‘open voor werk’ op LinkedIn en plaatste ik dat ik werk zocht, waardoor ik in contact kon komen met mensen die zeiden dat ze open zouden staan om mij door te verwijzen voor functies. Ik heb ook geprobeerd te zoeken naar vacatures op bedrijfswebsites in plaats van alleen op LinkedIn, waar ik heb ontdekt dat sommige vacatures verouderd kunnen zijn.
Ondanks deze strategieën was ik stil moeite hebben om een baan te vinden. Vorig jaar was er één kans waarvan ik dacht dat die zou kunnen werken. Ik kreeg een verwijzing van een voormalige collega die zei dat ze over mij had gesproken met de rekruteringsmanager. Na drie interviews wachtte ik enkele weken en hoorde uiteindelijk dat ze een andere kant op gingen.
Ik neem vervangende diensten op als ik kan, maar ik ben nog steeds werkloos
Mijn man en ik hebben genoeg spaargeld om de komende achttien maanden financieel stabiel te zijn. In een perfecte wereld zou ik met pensioen gaan en uit deze werk-ratrace stappen, maar op dit moment kan ik het me helaas niet veroorloven.
Afgelopen augustus heb ik me aangemeld als invalleraar bij mij in de buurt, zodat ik ooit een vorm van inkomen kon hebben mijn werkloosheidsuitkering raakte op. Ik vervangde het lesgeven toen mijn dochter nog op de kleuterschool zat, en ik vond het leuk.
Ik moest echter heel strategisch te werk gaan bij het aannemen van vervangend werk. I woon in Zuid-Carolinamaar ik werkte in North Carolina – en viel daarom onder het werkloosheidssysteem van die staat. In North Carolina kun je maximaal 350 dollar per week aan werkloosheidsuitkeringen verdienen gedurende maximaal 12 weken – 4200 dollar in totaal. U kunt ook tot $ 70 per week verdienen zonder dat dit gevolgen heeft voor uw werkloosheidscontrole.
Een volledige week vervangend lesgeven leverde ongeveer $550 op, en afhankelijk van het aantal dagen dat ik nodig had, moest ik ervoor zorgen dat wat ik aan inkomen zou winnen, zou compenseren wat ik die week aan werkloosheidsuitkeringen zou verliezen.
Ik overweeg nu om fulltime les te gaan geven
Ik volg een alternatief onderwijstraject in South Carolina waardoor ik uiteindelijk als fulltime docent nadat de eerste tests zijn voltooid. Het salaris zou niet hetzelfde zijn als wat ik verdiende in het bankwezen, maar het zou me wel in staat stellen iets te doen dat ik leuk vind.
Ik ben ook begonnen met verkennen parttime mogelijkheden dat zou mij hopelijk inkomsten en voordelen kunnen opleveren, waaronder een klein webontwerpbedrijf dat mijn man en ik al jaren runnen en een klein bedrijf in huidverzorgingsproducten.
Lees meer over mensen die zich op een kruispunt in het bedrijfsleven hebben bevonden
Ik heb me gerealiseerd dat dit een langdurige werkloosheidsperiode zou kunnen zijn
Tijdens een groot deel van mijn zoektocht naar een baan was ik redelijk optimistisch omdat ik eerder via mijn netwerk een voltijdbaan had gevonden. Na verloop van tijd besefte ik dat ik een tijdje werkloos zou kunnen zijn.
Ik denk dat mijn leeftijd mij misschien tegenhoudt bij het zoeken naar een baan, en dat sommige werkgevers mij als overgekwalificeerd beschouwen, gezien mijn eerdere werkervaring en opleiding. Als gevolg hiervan ben ik me bewust geworden van de manier waarop ik presenteer en praat over mijn ervaringsniveau.
Tegenwoordig ben ik slechts halfslachtig op zoek naar fulltime werk. Als een vacature meer dan 100 sollicitanten heeft, solliciteer ik niet. Ik heb mij neergelegd bij semi-pensioen.
Als ik enig advies heb voor werkzoekenden die het moeilijk hebben, is het dat het aanboren van mijn netwerk en familie voor mij de grootste hulp is geweest, ook al heeft het nog niet tot een baan geleid. Ik heb een aantal voormalige collega’s (meer kennissen dan vrienden) gehad die contact met mij opnamen om mij over banen te vertellen. Ik geloof echt dat het in deze markt – waar AI misschien wel degene is die je cv beoordeelt – allemaal om netwerken gaat.
