Het Sultanaat van Oman schudt de manier waarop bedrijven buitenlandse werknemers in dienst nemen, op zijn kop door een gedifferentieerde vergoedingsstructuur voor werkvergunningen voor expats in te voeren, waarbij de kosten rechtstreeks worden gekoppeld aan de naleving van de nationale werkgelegenheidsdoelstellingen, bekend als Omanisering. Deze stap, die deze week door het Ministerie van Arbeid is aangekondigd, beloont bedrijven die aan de lokale huurquota voldoen of deze overschrijden met flinke kortingen op de arbeidskosten, terwijl degenen die achterblijven worden gestraft door hun vergunningskosten te verdubbelen. Deze aanpak, onderdeel van bredere arbeidshervormingen gericht op het creëren van meer werkgelegenheid voor Omaanse burgers, weerspiegelt een groeiende regionale trend in de richting van strengere regels voor buitenlandse arbeidskrachten en het vergroten van de rol van nationale arbeidskrachten.Onder het nieuwe systeem zullen bedrijven in de ‘Groene Categorie’, die voldoen aan de Omaniseringsbenchmarks, een korting van 30 procent krijgen op de kosten voor werkvergunningen en praktijklicenties voor expats. Daarentegen zullen werkgevers die zich niet aan de regels houden en er niet in slagen voldoende lokale werknemers in hun gelederen te krijgen, het dubbele van de gebruikelijke vergoeding betalen voor dezelfde vergunningen, waardoor het aanzienlijk duurder wordt om buitenlands talent aan te nemen. Omaniseringsquota variëren per sector en bedrijfsgrootte, maar de onderliggende boodschap is duidelijk: maak ruimte voor Omaanse werknemers, of betaal een hoge prijs.
Hoe het gedifferentieerde vergoedingssysteem van Oman werkt: wortelen en stokken
Het gelaagde model is ontworpen als zowel een stimulerings- als een strafmechanisme. Bedrijven die hun nationale arbeidsquota overschrijden, worden in de Groene Categorie geplaatst, waardoor ze 30 procent korting krijgen op belangrijke werkvergunningen. Aangezien de vergoedingen voor werkvergunningen voor expats voor veel bedrijven een routinekostenpost zijn, betekent een reductie van deze omvang een aanzienlijke jaarlijkse besparing, in feite een financiële beloning voor het prioriteren van werkgelegenheid in Omani.
De stijging van de expatkosten in Oman: een straf voor bedrijven of een noodzakelijke impuls voor lokale banen?
Bedrijven die de verwachtingen van de Omanisering daarentegen veronachtzamen, zullen in de categorie Niet-naleving terechtkomen, waar de basiskosten van alle werkvergunningen voor expats en de daarmee samenhangende professionele licenties worden verdubbeld. Deze strafmaatregel is gericht op het verschuiven van de rekruteringscalculus: als het goedkoper is om te investeren in het aannemen van lokaal talent dan het voortdurend vernieuwen van vergunningen voor buitenlandse werknemers, zullen bedrijven hun personeelsstrategieën opnieuw evalueren.Als aanvulling op de herziening van de vergoedingen heeft het ministerie ook de geldigheidsduur van werkvergunningen voor expats verlengd van 15 naar 24 maanden, waardoor ze in lijn zijn gebracht met de standaard verblijfsvergunningen, een verandering die door werkgevers wordt verwelkomd omdat het het administratieve verloop vermindert. Bovendien kunnen werkgevers nu de beroepscategorie van een bestaande werknemer opwaarderen door simpelweg het verschil in vergoedingen te betalen, in plaats van het volledige proces van het aanvragen van een nieuwe vergunning te doorlopen. Deze administratieve vereenvoudigingen zijn bedoeld om het strengere tariefregime in evenwicht te brengen met soepelere operationele processen.
Omanisering en trends op het gebied van arbeidsbeleid
Het nieuwe, gedifferentieerde vergoedingenregime van Oman komt voort uit een breder en langlopend initiatief om de nationale arbeidsparticipatie te versterken, een beleid dat in de Golfregio algemeen bekend staat als Omanisering. Soortgelijke inspanningen elders in de regio koppelen voordelen of straffen aan lokale wervingsbenchmarks, in landen als de VAE en de Verenigde Arabische Emiraten Saoedi-Arabië het implementeren van strikte compliance-eisen voor bedrijven en het koppelen van nationale werkgelegenheidsprestaties aan overheidscontracten of licenties.
Oman’s nieuwe systeem voor expatkosten: zal het lokale werving stimuleren of bedrijven verlammen?
In de context van Oman heeft het nationale debat over deze hervormingen zich uitgebreid tot discussies online en in zakenkringen. Sommige buitenlandse werkgevers hebben hun bezorgdheid geuit over het feit dat nalevingsverwachtingen, zoals minimale lokale aanwervingsquota, de personeelsplanning kunnen bemoeilijken en de kosten kunnen verhogen, terwijl anderen erop wijzen dat naleving voordelen met zich meebrengt, zoals kortingen op vergoedingen die uiteindelijk opwegen tegen de boetes. Uit berichten op regionale fora blijkt dat werkgevers die er niet in slagen het Omaniseringsniveau te halen, te maken kunnen krijgen met beperkingen op visumverlengingen of extra bureaucratische hindernissen, wat het belang onderstreept van het afstemmen van de wervingspraktijken op de beleidsdoelstellingen.Belangrijk is dat dit beleid buitenlandse aanwervingen niet verbiedt, maar het voor bedrijven alleen maar duurder maakt om lokale aanwervingsdoelstellingen te negeren. De afgelopen jaren hebben de autoriteiten ook regels uitgevaardigd die bepaalde beroepen exclusief voorbehouden aan Omaanse burgers, waardoor de arbeidsmarkt verder is verkrapt en de kansen voor staatsburgers in alle sectoren zijn vergroot.
Waarom het gedifferentieerde vergoedingensysteem van Oman belangrijk is voor bedrijven en de economie
De gelaagde vergoedingsbenadering markeert een verschuiving naar een ‘stick and carrot’-personeelsbestuur: bedrijven die helpen bij de opbouw van de nationale beroepsbevolking worden financieel beloond, terwijl bedrijven die sterk afhankelijk zijn van buitenlandse arbeid door hogere kosten worden aangespoord om hun samenstelling te heroverwegen. Voor bedrijven betekent dit:
- Lagere kosten voor leiders op het gebied van Omanisering: Korting op de vergunningskosten kan de bedrijfskosten aanzienlijk verlagen, wat een zegen is voor bedrijven die investeren in het opleiden, werven en behouden van Omaanse werknemers.
- Hogere kosten voor niet-conforme bedrijven: Een verdubbeling van de vergoedingen voor niet-naleving betekent dat het inhuren van buitenlandse arbeidskrachten een strategische en financiële beslissing wordt, en geen standaardbeslissing.
- Betere personeelsplanning: De verlengde geldigheid van licenties en flexibele upgrade-opties verminderen de administratieve lasten en stellen bedrijven in staat zich soepeler aan te passen aan het veranderende beleidslandschap.
Economen en arbeidsbeleidsanalisten zien deze veranderingen als onderdeel van de bredere strategie van Oman om de afhankelijkheid van buitenlandse arbeidskrachten te verminderen, vooral in middenkader- en toezichthoudende functies, waar staatsburgers een steeds prominentere rol kunnen spelen. Omdat de ontwikkelingsdoelstellingen op de lange termijn gekoppeld zijn aan de lokale werkgelegenheidsgroei, zullen dergelijke structurele hervormingen naar verwachting doorwerken in de wervingspraktijken in de hele particuliere sector.
Zorgen en kritiek op het gedifferentieerde vergoedingssysteem van Oman
Ondanks brede beleidssteun van de autoriteiten waarschuwen critici dat het systeem van gedifferentieerde vergoedingen druk kan uitoefenen op kleinere bedrijven die toch al kampen met krappe marges en hoge operationele kosten. Bedrijven die moeite hebben om gekwalificeerd lokaal talent te vinden, vooral in gespecialiseerde of technische functies, beweren dat een verdubbeling van de vergunningskosten voor expats hun vermogen om concurrerend te functioneren zou kunnen beperken. Dit heeft geleid tot een roep om gerichte opleidingsprogramma’s, sterkere matchmakingsystemen voor de arbeidsmarkt en overgangsvrijstellingen die bedrijven helpen zich aan te passen.
Oman’s nieuwe kosten voor werkvergunningen voor expats: gelaagde systeembeloningen Naleving van Omanisatie
Sommige online commentatoren merken ook op dat, hoewel beloningsprikkels en boetes belangrijk zijn, deze gepaard moeten gaan met robuuste initiatieven voor de ontwikkeling van het personeelsbestand, waaronder onderwijs, beroepsopleiding en loopbaantrajecten, om ervoor te zorgen dat lokale werkzoekenden adequaat zijn toegerust om functies te vervullen die voorheen werden gedomineerd door expats. Zonder die holistische steun, zo stellen critici, kunnen bedrijven te maken krijgen met druk op het gebied van naleving, zonder dat ze over het noodzakelijke menselijke kapitaal beschikken om daaraan het hoofd te bieden.
Vooruitblik: 2026 en daarna
Het systeem van gedifferentieerde vergoedingen zal naar verwachting van kracht worden nu Oman een breder vijfjarig ontwikkelingsplan ingaat, gericht op economische diversificatie, banengroei en empowerment van de particuliere sector; initiatieven die ook tot uiting komen in de nationale begrotingen en sociale investeringsstrategieën. Nu vergunningskosten een hefboom zijn in dit bredere beleidsinstrumentarium, verwachten waarnemers:
- Toegenomen aanwerving van Omani-onderdanen in alle sectoren
- Een betere afstemming tussen de groei van de particuliere sector en de nationale arbeidsprioriteiten
- Een voorspelbaarder regelgevingslandschap voor buitenlandse arbeidskrachten
- Mogelijke uitbreiding van tariefprikkels of gerichte vrijstellingen in de loop van de tijd
Door de financiële gevolgen zo rechtstreeks te koppelen aan de lokale personeelsprestaties van een bedrijf, geeft Oman een duidelijke boodschap af: lokale werkgelegenheid is belangrijk en de kosten van nietsdoen zullen stijgen voor bedrijven die ervoor kiezen dit te negeren. Oman heeft een gelaagde vergoedingenstructuur voor werkvergunningen voor expats ingevoerd, die bedrijven die de doelstellingen van de Omanisering halen, beloont met kortingen van 30 procent en achterblijvers bestraft door de vergoedingen te verdubbelen. Het beleid verlengt ook de geldigheid van licenties en vereenvoudigt upgrades van vergunningscategorieën om de administratieve lasten te verlichten.Deze verandering maakt deel uit van een bredere poging om de werkgelegenheid voor Omaanse burgers te vergroten en de afhankelijkheid van buitenlandse arbeidskrachten te verminderen. Critici zeggen dat aanvullende maatregelen, zoals vaardigheidstraining en de ontwikkeling van personeel, noodzakelijk zijn om bedrijven te helpen zich aan te passen.
