Ik ben opgegroeid met het doorbrengen van weekends, schoolvakanties en vakanties in het huis van mijn grootouders, maar daar jaren later met een echtgenoot naartoe verhuizen, was niet iets dat ik me ooit had voorgesteld.
Niet lang nadat we in het voorjaar van 2025 trouwden, zijn we naar de kelder van mijn grootouders verhuisd. We hebben allebei als kinderen gereisd en als koppel een paar korte avonturen beleefd, maar nooit een langdurig avontuur.
Nu ons huurcontract in de herfst afliep, voelde het als het perfecte moment om een grote verandering door te voeren, en daar zijn we naar gaan kijken vluchten naar Japan.
Uiteindelijk kwam ik een deal tegen voor vliegtickets in december die we niet konden laten liggen, maar de kans liet ons een gat van twee maanden opvullen voordat we verhuisden.
Kortetermijnverhuur en Airbnbs waren te duur om je aan te binden, vooral met een grote stap voor de boeg. Dus toen mijn grootouders voorstelden om in hun kelder te blijven, slechts 40 minuten verwijderd van waar we woonden, was dat veruit de meest praktische optie.
Toen ik weer in het huis van mijn grootouders was, werd ik eraan herinnerd hoeveel van mijn jeugd hier nog steeds leeft
Toen ik als volwassene bij mijn grootouders introk, keerde ik terug naar mijn kindertijd. Alessa Hickman
Nog voordat we begonnen met uitpakken, bracht het huis mij meteen terug naar mijn kindertijd. Mijn grootouders zijn in de loop der jaren een paar keer verhuisd, maar waar ze ook wonen, hun huis voelt altijd hetzelfde.
De borden en theekopjes waarmee ik ben opgegroeid, staan nog steeds in de kasten. Dezelfde familiefoto’s en decoraties hangen op de koelkast en de muren, met nieuwe toevoegingen die in de loop der jaren zijn aangebracht.
Dan is er Crash, de kruidenminnende parkietvogel van mijn grootouders, die de gewoonte heeft om zonder waarschuwing op mensen (en borden) te landen. Ze hebben hem pas een paar jaar, maar hun huis altijd inclusief dieren, dus zelfs een nieuwe vogel voelde volkomen natuurlijk aan.
Omringd te zijn door de herinneringen, bekende gezichten en het thuisgevoel dat mijn jeugd vormde, voelde het als een basis tijdens deze periode van verandering.
Als volwassene hierheen verhuizen betekende dat we moesten leren hoe we onze levens anders konden inrichten
We moesten ons aanpassen aan nieuwe routines, grenzen … en de parkietvogel van mijn grootouders, Crash. Alessa Hickman
Het leven bij mijn grootouders bracht een reeks praktische aanpassingen met zich mee.
Terwijl mijn man en ik ons voorbereidden om naar het buitenland te verhuizen, hebben we bijna alles wat we bezaten ingepakt of verkocht, en nu woonden we buiten de stad, hadden we tijdelijke werkplekken opgezet en kookten we voor vier in plaats van voor twee.
Het duurde niet lang of de kelder had dozen in de hoeken weggestopt, de keukenkastjes stonden vol met onze kruiden en kleine apparaten, en mijn plantencollectie had de tafel bij de vooringang volledig overgenomen.
Intrekken betekende ook nieuwe grenzen verkennen en gesprekken voeren over onderwerpen die niet ter sprake kwamen toen ik jonger was – zoals financiën, huishoudelijke verantwoordelijkheden en hoeveel ruimte we elkaar moesten geven.
Een van de eerste gesprekken die we hadden ging over eten. Koken is er één van mijn liefdestalendus nog voordat we gingen wonen, vertelde ik mijn grootouders dat ik de gezinsmaaltijden op me wilde nemen.
Na zoveel jaren in hun huis verzorgd te zijn, voelde het belangrijk om iets terug te geven op een manier die voor mij vanzelfsprekend was.
Omdat ik op afstand werk, moesten we ook gesprekken voeren over mijn thuiswerkschema. Ik moest deadlines halen en telefoontjes aannemen, wat betekende dat ik verwachtingen moest stellen over wanneer ik zou werken en wanneer ik vrij zou zijn.
Die aanpassing kostte van alle kanten enige tijd, maar die vroege gesprekken hielpen ons uiteindelijk om een gemeenschappelijke basis te vinden.
Deze keer bij mijn grootouders kreeg ik de kans om familie op een nieuwe manier te waarderen
De ervaring werd een betekenisvol hoofdstuk in mijn leven. Alessa Hickman
Naarmate ik ouder ben geworden en het drukker heb gekregen, is mijn tijd met mijn gezin natuurlijk korter en veel meer verspreid geworden.
Tussen werk, verschillende huizen, relaties en een verhuizing naar het buitenland plannenzoveel bezoeken waren snelle momenten tijdens verjaardagen, feestdagen of check-ins in het weekend.
Zo’n lange tijd met familie doorbrengen is niet iets dat vaak voorkomt, en het zorgde ervoor dat de simpele momenten met mijn grootouders betekenisvoller voelden: samen aan tafel gaan zitten voor een etentje, een maaltijd koken we aten toen ik klein was, of lachten om de verhalen die we allemaal al duizend keer hebben gehoord.
Dit tussenseizoen was gevuld met herinneringen, lessen en veranderingen die me hebben geleerd hoeveel groei er kan plaatsvinden in vertrouwde ruimtes.
Nu we aan dit nieuwe hoofdstuk in het buitenland beginnen, ben ik dankbaar dat deze keer bij mijn grootouders deel uitmaakte van onze reis. Het herinnerde me eraan om de onverwachte momenten te omarmen, het beste uit elke ervaring te halen en met een open geest aan ons volgende avontuur te beginnen.
