Professionele tegenslagen kunnen vermomde kansen zijn: een kans om naar binnen te kijken, de balans op te maken en als persoon te groeien. Of, als je de hoofdpersoon bent van Park Chan-wook’s somber komische thriller kun je dat allemaal omzeilen en gewoon je rivalen vermoorden. Op de huidige meedogenloze arbeidsmarkt zou moord een slimmere carrièrestap kunnen zijn dan netwerken.
‘No Other Choice’, dat in première ging op het filmfestival van Venetië en de International People’s Choice Award won in Toronto, begint maar al te vertrouwd. Man-su (Lee Byung Hun) is al 25 jaar modelmanager bij Solar Paper – hij werd ooit uitgeroepen tot ‘Pulp Man of the Year’ – en heeft een comfortabel middenklasseleven veiliggesteld met zijn mooie vrouw Miri (Son Yejin) en hun twee kinderen. Op een dag barbecuet hij met het gezin en neemt hij hun prachtige huis in beslag, het huis waarin hij is opgegroeid en dat hij als volwassene heeft weten te kopen, en gunt zichzelf een moment om van zijn geluk te genieten.
Hij weet niet dat de voorzienigheid op het punt staat op te raken: Solar Paper wordt binnenkort overgenomen door een Amerikaans bedrijf en zijn baan wordt beëindigd. Man-su belooft binnen drie maanden betekenisvol werk te vinden, maar ruim een jaar later is hij nog steeds op zoek en loopt hij gevaarlijk achter met het betalen van zijn hypotheek.
Als Parks film begint als de zoveelste klaagzang over onze moderne wereld vol ontslagen, introduceert de Zuid-Koreaanse regisseur al snel een sinistere wending. Gefrustreerd dat hij geen vergelijkbare leidinggevende positie in de moordende papierindustrie kan bemachtigen – en jaloers op een hatelijke manager (Park Hee Son) bij Moon Paper, een rivaliserend bedrijf – bedenkt Man-su een tweeledig plan. Hij streeft ernaar zowel de manager te vermoorden als mogelijke concurrenten voor de vacante positie uit te schakelen.
Dat vereist dat Man-su anoniem zijn eigen neppapierbedrijf opricht en cv’s verzamelt van andere werkloze leidinggevenden. Nadat hij heeft geëvalueerd welke van deze mannen indrukwekkendere referenties heeft dan hij, beraamt hij hun ondergang, waardoor hij de zachte Moon Paper-rol voor zichzelf veiligstelt.
Het is een monsterlijk idee en ook slim – niet dat Man-su en Park de eersten waren die eraan dachten. “No Other Choice” is gebaseerd op de overleden auteur Donald E. Westlake‘The Axe’ uit 1997, die eerder werd aangepast door ‘Z’-regisseur Costa-Gavras. (Park draagt zijn film op aan Costa-Gavras.) Maar Man-su, die zijn leven heeft gewijd aan de zorgvuldige teelt van papierproducten terwijl alle anderen digitaal zijn geworden, heeft het gemakkelijker om zijn misdaad in gang te zetten dan om deze uit te voeren. Het blijkt dat het vermoorden van mensen heel moeilijk is. Park ensceneert de moordpogingen van Man-su als slapstick-decor waarin onze onhandige antiheld zelf ternauwernood levend naar buiten komt.
Vroeg in de carrière van Park, in films als “Sympathie voor meneer Vengeance” En “Oude jongen,” hij specialiseerde zich in bloederige genregerechten en ontpopte zich als een stijlvolle B-filmauteur. Maar dan met de weelderige erotische thriller uit 2016 “De dienstmaagd” en 2022 is elegant Hitchcockiaans “Besluit om te vertrekken” Park heeft onlangs interesse getoond in het spelen met de tony-attributen van ‘prestige’-foto’s, terwijl hij verliefd bleef op lugubere pulpfictie.
Opvallend is dat “No Other Choice” speelt als een samensmelting van zijn verschillende tijdperken, waarbij hij opnieuw in de rotte zielen van zijn personages duikt terwijl hij weelderig vakmanschap en bitter commentaar gebruikt. Maar de toon is vaak meer satirisch dan somber, waarbij Park de zwakheden en onzekerheden van Man-su benadrukt. (In een hele scène zwaait Man-su op komische wijze met zijn handen de onderkleding van zijn vrouw uit om te bewijzen dat ze een affaire heeft met haar baas.) ‘No Other Choice’ is vaak sexy en ondeugend, zelfs wanneer Man-su argwaan wekt bij de politie als de lichamen zich opstapelen.
De film presenteert Man-su aanvankelijk misschien als een sympathieke familieman die probeert de eindjes aan elkaar te knopen, maar Lee ondermijnt die gevoelens snel zodra Man-su’s methodische proces geen gevoel van spijt verraadt. Aanvankelijk is deze onopvallende directeur slecht toegerust op het gebied van moord, maar dat komt niet omdat hij zich slecht voelt; hij heeft gewoon meer oefening nodig. Het provocerende amorele ‘No Other Choice’ suggereert dat moord, net als elke beroepsvaardigheid, eenvoudigweg een beetje toewijding en initiatief vereist. De resultaten spreken voor zich. In ieder geval is moord niet alleen voordelig voor Man-su op professioneel vlak, maar ook thuis, waardoor onverwacht zijn band met Miri wordt versterkt, een gescheiden vrouw die eraan gewend is geraakt een thuisblijvende moeder te zijn.
De aanpak van Park kan aangenaam schokkend zijn, maar is niet altijd nieuw. ‘No Other Choice’ beeldt botweg een hedendaagse beroepsbevolking af die is gedecimeerd door AI en kostenbesparingen, maar de visie op vervreemde arbeid en gedwarsboomde mannelijkheid heeft wortels in onuitwisbare werken zoals “Parasiet” En “Braken slecht.” En ondanks al zijn duistere komedie is de film het meest snijdend als hij afstand neemt van de grote decorstukken en in plaats daarvan de kleine manieren onderzoekt waarop werknemers hun menselijkheid verliezen aan een kapitalistisch systeem dat erop uit is hen te vernietigen. Net zoals de bomen die worden gekapt en verpulverd om de geliefde papierproducten van Man-su te maken, worden we uiteindelijk allemaal in de versnipperaar gevoerd.
‘Geen andere keuze’
In het Koreaans, met ondertitels
Beoordeeld: R, voor geweld, taalgebruik en bepaalde seksuele inhoud
Speelduur: 2 uur, 19 minuten
Spelen: Nu in de bioscoop
