Nieuwste Star Trek-aflevering maakt Starfleet tot een kwaadaardige organisatie die kinderen misbruikt

Door Chris Snellgrove
| Gepubliceerd 21 seconden geleden

De meest recente Starfleet Academie aflevering bracht zeer dramatische veranderingen aan in twee van de meest favoriete personages van de fandom. Wanneer SAM problemen begint te krijgen, werkt de dokter samen met haar mensen om een ​​verrassende diagnose te stellen. Namelijk dat ze geen trauma kan verwerken omdat haar Makers geen herinneringen aan het opgroeien hebben geïmplanteerd.

Om zijn holografische homie te repareren, neemt de dokter de belangrijke beslissing om een ​​opnieuw opgestarte versie van SAM op haar thuiswereld te zetten voor het equivalent van 17 jaar. Door dit te doen, kan de dokter genezen van zijn eigen emotionele trauma (hij rouwt nog steeds om de holografische dochter die hij meer dan 800 jaar geleden verloor), terwijl hij haar de emotionele veerkracht geeft die ze nodig heeft om met pijn om te gaan.

Dit is duidelijk bedoeld als een lieve aflevering die een vader-dochterband tot stand brengt tussen twee onwaarschijnlijke karakters. Helaas maakt deze aflevering Starfleet per ongeluk tot de slechterik, omdat het bevestigt dat ze een kind op hun academie hebben toegelaten en haar vervolgens in verschillende gevaarlijke situaties hebben gebracht.

Het leven is een glitch

Wanneer Starfleet Academie voor het eerst in première ging, was SAM het personage dat mij het meest in verwarring bracht. Ze had een bruisende, kinderlijke persoonlijkheid die impliciet aanwezig was in haar programmering. Hoewel ze zichzelf als jonge vrouw holografisch aan de wereld presenteerde, was ze pas onlangs geprogrammeerd. Daarom kwam ze met frisse ogen ter wereld, waarbij ze vaak dingen benaderde als een hypertienermeisjesversie van Data from StarTrek: De volgende generatie.

Na de eerste aflevering van de show was mijn vraag simpel: “Wacht, laten jullie allemaal een kind toe in Starfleet Academy?” Terwijl anders vreemdeling rassen moeten in verschillende snelheden rijpen, het leek altijd alsof je minstens het equivalent van 16 jaar moest zijn (zoals de jonge Wesley Crusher) om überhaupt te kunnen solliciteren. Daarom leek het raar dat ze SAM zouden accepteren, iemand die gisteren praktisch geboren (eh, geprogrammeerd) was.

Voldoende gegevens verzamelen

Al snel verzachtte ik mezelf met het idee dat Starfleet uit de 32e eeuw SAM waarschijnlijk op dezelfde manier zag als Starfleet uit de 24e eeuw Data zag. Voor zo’n organisatie kan de werkelijke leeftijd van een persoon minder belangrijk zijn dan zijn kennis en relatieve volwassenheid. Data wist meer dan waarschijnlijk welk mens dan ook vanaf het moment dat hij werd geprogrammeerd, dus het is niet zo dat Starfleet zou hebben gewild dat hij willekeurig 16 jaar zou wachten voordat hij zich aanmeldde voor de academie.

SAM, zo redeneerde ik, zou op dezelfde manier moeten zijn: geprogrammeerd met de kennis die nodig is om uit te blinken op de Starfleet Academie en uiteindelijk een voorbeeldige officier te worden. Waar ik echter niet aan had gedacht, was dat Data oorspronkelijk geen emoties had waar Starfleet zich zorgen over hoefde te maken. Gecombineerd met zijn uitgebreide kennis maakte dat hem min of meer tot een Vulcan. De emoties van SAM stonden echter centraal in ‘Life of the Stars’, een aflevering waarin Starfleet per ongeluk als een slechterik wordt onthuld.

De plotselinge hielwending van Starfleet

In die aflevering begint SAM uit te vallen, en het wordt al erg genoeg dat de dokter en kanselier Aké het hologram terugbrengen naar haar thuiswereld. Uiteindelijk beseffen ze dat ze vastzit in het opnieuw beleven van een recent trauma dat ze letterlijk niet kon verwerken. Dat komt omdat haar Makers haar nooit herinneringen aan haar jeugd hebben gegeven, en zonder het leren van veerkracht zou ze niet in staat zijn om met de vloed aan negatieve emoties om te gaan die voortkomen uit traumatische ervaringen.

Onze helden redden de dag door voor te stellen dat de dokter SAM opvoedt tot ze 17 is, waardoor ze in feite een hele jeugd krijgt waarmee ze de nodige emotionele veerkracht kan ontwikkelen. Maar ik werd getroffen door de onthulling dat SAM geprogrammeerd was zonder ervaringen of herinneringen elk vriendelijk. Zeker, er was voldoende intellect in haar geprogrammeerd, maar in alle andere opzichten had ze de geest van een kind.

De gevaren van het inschrijven van letterlijke kinderen

Op die manier bevestigde het gelukkige einde van deze aflevering mijn oorspronkelijke vermoeden dat het raar en ronduit was gevaarlijk voor Starfleet Academy om een ​​kind in haar gelederen op te nemen. Ze was iemand zonder het vermogen om het meeste van wat ze tegenkwam echt te begrijpen, en haar pogingen om zoiets relatief alledaags (althans in Starfleet) als trauma te verwerken, zorgden er bijna voor dat ze om het leven kwam. Met andere woorden: Starfleet liet deze cadet bijna vermoorden omdat ze haar niet nauwkeurig hadden onderzocht tijdens het sollicitatieproces!

Misschien komt er uiteindelijk een knapperig achtergrondverhaal; We zouden bijvoorbeeld een onthulling kunnen krijgen dat Starfleet na Burn bijna elke aanvraag accepteert die ze ontvangen. In de 24e eeuw moesten sollicitanten als Wesley Crusher slagen voor een psychologische test, waarbij ze hun grootste angsten onder ogen zagen en lieten zien dat ze over de emotionele veerkracht beschikten die nodig was om een ​​Starfleet-officier te zijn. Door dit soort tests te laten vallen en blindelings de aanvraag van SAM te accepteren zonder precies te weten hoe ze was geprogrammeerd, bracht Starfleet haar en haar mede-cadetten in gevaar.

Skeezy-beheerders bezuinigen om het aantal inschrijvingen te verhogen? Misschien lijkt Starfleet Academy meer op het moderne universitaire systeem dan iemand van ons zich ooit had kunnen voorstellen!