Door Chris Snellgrove
| Gepubliceerd
Toen oudere Star Trek-fans zich begonnen af te vragen of de nieuwste spin-off, Starfleet Academiede franchise zou ruïneren, noemden jongere fans ons alarmistisch. Trek is tenslotte enorm veranderd in de afgelopen 60 jaar, dus het feit dat de nieuwe show een andere setting had (de titulaire academie) en een ander beoogde publiek (de felbegeerde demografische groep 18-24 jaar) betekende niet inherent dat het slecht zou zijn. Nu de show echter twee van de meest iconische aliens van de franchise (de Betazoiden en de Klingons) in de eerste vier afleveringen is het eerlijk om te zeggen dat oudere fans sceptisch waren volledig betuigd.
Het begon allemaal binnen Starfleet Academie’s tweede aflevering (“Beta Test”), waarin onze helden Betazed probeerden terug te lokken naar de Federatie. Dit omvat het nastreven van planetaire president Emerin Sadal, een dove man die afhankelijk is van liplezen en gebarentaal (samen met enkele slimme tolkdroids) om te communiceren. Na een genereus aanbod om van Betazed de nieuwe thuisbasis te maken Starfleet Academiebesluit hij zich te herenigen met de Federatie, en zijn twee kinderen blijven achter; één gaat naar de academie, en één gaat naar het Oorlogscollege.
Tot ziens, Betazoid-vaardigheden
Ondanks de vreemde schrijfbeslissing om van de leider van de Betazoids een soort Trump-achtige figuur te maken die een imperium achter een psionische muur verbergt, lijkt de president een minzaam personage, en de dove acteur Anthony Natale doet geweldig werk om hem tot leven te brengen. Het probleem is echter dat de betazoids (voor het eerst geïntroduceerd in Star Trek: De volgende generatie) waren altijd volledig telepathisch. Theoretisch zou het niet nodig moeten zijn dat de president afhankelijk is van liplezen en gebarentaal, omdat hij (net als Lwaxana Troi en andere volbloed Betazoids) de gedachten van vrijwel iedereen zou moeten kunnen lezen.
Echter, Starfleet Academie presenteert de Betazeds als een ras van empaten die alleen emoties kunnen lezen in plaats van gedachten. Dit komt meer overeen met de capaciteiten van Deanna Troi, die als scheepsadviseur op zowel de Enterprise-D als de Enterprise-E diende. Ze was beperkt tot het lezen van alleen de emoties van anderen (iets wat Picard vaak gebruikte voor tactische doeleinden) omdat ze maar half-Betazed was, en hoewel er enkele andere Betazoids waren met beperkte vaardigheden (met name Lon Suder op Reiziger), De volgende generatie maakte duidelijk dat de overgrote meerderheid hiervan buitenaardse wezens hebben Professor X-achtige telepathische krachten.
Daarom is het duidelijk dat Starfleet Academie heeft zojuist een belangrijk aspect van een van de beroemdste buitenaardse wezens van Star Trek veranderd, waarbij hun collectieve telepathische vermogens zonder duidelijke reden zijn gecastreerd. Sommige fans hebben verwoed geprobeerd theorieën te bedenken over hoe dit gebeurde, waarbij iedereen een deel van zijn mentale krachten verloor door het creëren en in stand houden van een krachtige psionische muur. Maar daar wordt in de aflevering niet eens op gezinspeeld, waardoor het lijkt alsof deze schrijvers zojuist een enorme retcon hebben gedaan die het belangrijkste dat de Betazoids zo speciaal maakte volledig veranderde.
De Klingons zijn nu dom en gecastreerd
In de vierde aflevering van Starfleet Academie (“Vox in Excelso”), hebben de schrijvers ook enorme veranderingen aangebracht aan de Klingons: we ontdekken dat de Burn (een gebeurtenis die bijna al het dilithium in de melkweg inert maakte) de Klingon-thuiswereld en het grootste deel van hun rijk vernietigde omdat deze werelden afhankelijk waren van dilithiumreactoren om ze van stroom te voorzien. De brand veroorzaakte dat deze reactoren ontploften, waardoor hele planeten werden vernietigd en (gecombineerd met de brand veroorzaakt ruimteschepen exploderen) waardoor de Klingons een ras zijn dat met uitsterven wordt bedreigd.
Vanuit een traditioneel perspectief zijn er hier genoeg problemen mee; zoals ik heb uitgebreider over geschrevenhadden de dilithiumreactoren überhaupt niet mogen ontploffen. De enige reden dat de ruimteschepen explodeerden was dat dilithium werd gebruikt om de materie en antimaterie (belangrijk voor reizen met hoge snelheid) vast te houden. warp snelheid) gescheiden. Toen ze eenmaal met elkaar in contact kwamen, ontploften de schepen onmiddellijk.
Afgezien van de weinige verklaring die deze verhaallijn biedt, is het ook lui schrijven waardoor de Klingons er diep dom uitzien. Zelfs als we zouden accepteren dat dilithium als energiebron werkt, zijn er veel veiligere bronnen zoals fusie die niet afhankelijk zijn van een steeds schaarser wordende hulpbron (denk eraan dat het sterrenstelsel ongeveer 15 tot 20 jaar lang bijna geen dilithium meer had). voor de brand). Het lijkt echt alsof de schrijvers dat gewoon wilden echo Star Trek VI: Het onontdekte landwaar de energieproducerende maan Praxis van de Klingons ontplofte omdat deze agressieve buitenaardse wezens niet genoeg veiligheidsmaatregelen namen, wat resulteerde in de futuristische analogie van de ramp in Tsjernobyl.
Het beroemdste ras van Star Trek rot in de hel
Met andere woorden, Starfleet Academie besloten om de beroemdste van Star Trek te worden vreemdeling ontaarden in idioten die 800 jaar eerder hun lesje niet hadden geleerd en door hun onwetendheid dakloos en bijna uitgestorven werden. Bovendien gelooft hun cultuur dat je alleen de Klingon-hemel kunt bereiken als je sterft in de strijd. Het buiten beeld doden van de overgrote meerderheid van deze krijgers terwijl ze zich buiten de strijd bevonden, betekent dat, vanuit Klingon-perspectief, de schrijvers gewoon stuurde de meeste van deze buitenaardse wezens naar de hel!
De meest prominente vertegenwoordiger van dit ras is Jay-Den, Starfleet Academie’s Klingon-cadet. Omdat de show er echter op aandringt om elk personage eigenzinnig en speciaal te maken, is hij dat beslist En– Klingon-achtig, geeft de voorkeur aan pacifisme en genezing boven vechten en verovering. Hij is zachtaardig, zachtaardig en (gebaseerd op de meest recente aflevering) mogelijk homo, waardoor hij anders is dan alle andere Klingon die ooit in Star Trek is geweest.
De zachtere kant van… Klingons?
Op zichzelf is dit geen probleem; beide Star Trek: de volgende generatie En Star Trek: Deep Space Negen gecentreerd tal van geweldige verhalen rond Worfeen Klingon die door mensen is opgevoed en nooit het gevoel heeft gehad dat hij bij de rest van deze krijgerscultuur paste. Natuurlijk berustten die verhalen over het algemeen op het contrasteren van Worf met andere Klingons zoals zijn broer of Gowron, die beiden dienden als de belichaming van de waarden van dit buitenaardse ras.
Starfleet Academie ze hebben gewoon zonder pardon de meeste Klingons in de Melkweg vermoord, waardoor hun cultuur veranderde (het zijn nu nomadische families waar iedereen twee vaders heeft), waardoor ze op complete dwazen leken en als hun symbolische vertegenwoordiger iemand achterbleef die in alle opzichten het tegenovergestelde is van de traditionele Klingons. Jay-Den is in bepaalde opzichten een interessant personage, en hij wordt gespeeld door een getalenteerde acteur (Karim Diane), maar het probleem is dat hij meer dan een beetje op een KINO lijkt; dat wil zeggen, Klingon alleen in naam.
Star Trek alleen in naam
Dat is een beetje het probleem met Starfleet Academie Kortom: het is een Star Trek-show alleen in naam. Ze brachten alleen de Betazoids binnen om hun kenmerkende vaardigheden weg te nemen, en ze brachten de Klingons binnen alleen maar om de meeste van deze krijgers te doden en ze te vervangen door een stotterende sojajongen geneeskundestudent. Het roept uiteraard de vraag op: waarom zou je proberen een Star Trek-serie te maken als je alles wat die franchise geweldig maakte gewoon gaat verpesten?
Als de schrijvers empaten nodig hadden in plaats van telepaten om een bepaald verhaal te vertellen, hadden ze gewoon een nieuw ras kunnen uitvinden in plaats van op Betazoids te vertrouwen. Als de schrijvers een nomadisch ras nodig hadden midden in een deprimerende diaspora, hadden ze nieuwe kunnen creëren in plaats van de Klingons te ruïneren. Ten slotte, als ze gewoon een dwaze komedieshow wilden vertellen over ruimtecadetten die af en toe overgaan in oppervlakkig melodrama, hadden ze dat kunnen doen. iets anders gemaakt dan een Star Trek-show.
Paramount gaat ten onder met het schip
Starfleet Academie is een prachtige serie vol getalenteerde acteurs, en sommige makers erachter (vooral Tawny Newsome) zijn even getalenteerd. Maar de show blijft oude kennis vernietigen en tegelijkertijd oudere personages verpesten Doorslaggevend kan een serie maken die net zo goed ‘This Ain’t Your Daddy’s Hogwarts’ had kunnen heten. Zij zijn uiteraard eigenaar van de IP, dus deze leidinggevenden hebben het volste recht om alles te veranderen wat Star Trek ooit speciaal maakte.
Maar nu de nieuwe show helemaal uit de streaminghitlijsten van Paramount+ is verdwenen, leren de leidinggevenden misschien eindelijk een les die hun cadetten op het scherm waardig is: als je alles vernietigt waar de fandom van houdt, wees dan niet verbaasd als ze haten wat je hebt gemaakt!
