Door Chris Snellgrove
| Gepubliceerd
Starfleet Academie sloot onlangs het eerste seizoen af met ‘Rubincon’, een aflevering (spoilers, ruimtecadetten!) die Calebs langlopende verhaallijn voltooide. Hij wordt eindelijk herenigd met zijn moeder, en zijn moeder heeft zelfs vrede gesloten met kanselier Aké, degene die haar in de gevangenis heeft gezet. Dit zorgt voor een overwegend publieksvriendelijke seizoenscapper die (misschien) populair genoeg zou kunnen blijken om de grootste haters van de show voor zich te winnen.
Het is een solide aflevering, maar terwijl de aftiteling rolde, merkte ik dat ik een adem uithaalde waarvan ik niet wist dat ik die inhield. Gebaseerd op hoe dit eerste seizoen eindigde, lijkt het erop Starfleet Academie gaat eindelijk stoppen met het kopiëren van het ergste wat er is Ontdekkingdie de nieuwste NuTrek-show vanaf het begin aantoonbaar heeft gesleept. Nu Caleb niet langer centraal staat, dit nieuwe StarTrek show kan stoppen met zich te concentreren op een hoofdpersoon en zich te concentreren op de hele cast van het ensemble.
De Michael Burnham-show
Wanneer Star Trek: ontdekking voor het eerst uitkwam, ging het stoutmoedig waar nee Star Trek-show eerder was gegaan door zich te concentreren op een enkel hoofdpersonage. Michael Burnham was de onbetwiste hoofdpersoon, en deze controversiële NuTrek-show volgde haar val en daaropvolgende opkomst: ze ging van een briljante Starfleet-officier naar een in ongenade gevallen verrader naar een onderscheiden kapitein, en dat alles in een tijdsbestek van vijf seizoenen. Hoewel ze uiteindelijk een meeslepend personage bleek te zijn (een opname die weliswaar even spannend is als de warpkern), zorgde de eindeloze focus op Burnham ervoor dat we pas in seizoen 2 de namen van het grootste deel van de brugbemanning te weten kwamen.
Beide Picard En Vreemde nieuwe werelden bleek een harde koerscorrectie te zijn, waarbij de verhalen van deze shows grotendeels leunden op een kleinere ensemblecast. Hetzelfde gold voor Lagere dekkende veel te snelle tekenfilmliefdesbrief aan de StarTrek franchise. Maar misschien omdat het een spin-off is van Ontdekking, Starfleet Academie’s eerste seizoen repliceerde de formule van de oudere show, zij het met een kleine aanpassing.
Het nieuwste hoofdpersonage van Star Trek
Caleb is zonder twijfel de hoofdpersoon van Starfleet Academie: het hele seizoen draait om zijn zoektocht naar zijn uit de gevangenis ontsnapte moeder, en hij heeft een gedeelde geschiedenis met zowel Kapitein Aké als Nus Braka, de achterbakse superschurk van de show. Calebs relatie met de slechterik maakt hem voortdurend relevant voor het complot, evenals het feit dat de kapitein van het schip optreedt als zijn draagmoeder. Gelukkig, Starfleet Academie concentreert zich lang niet zo veel op Caleb als Ontdekking gericht op Burnham, dus er is genoeg ruimte om de andere cadetten hun deel van de schermtijd te geven.
Nou ja, bijna genoeg: een van de vreemdere dingen die er zijn Starfleet Academie Seizoen 1 is dat Genesis de enige cadet is die geen eigen aflevering krijgt waarin vooral haar ontwikkeling centraal staat. SAM, Darem, Tarima en Jay-Den krijgen allemaal hun eigen afleveringen, maar het beste wat de show voor Genesis kan doen is haar met Caleb rond een verlaten academie te laten neuriën. Die aflevering (“Zo’Kheine”) concentreert zich vooral op Darem en zijn volk, terwijl Caleb thuis blijft en een brief probeert te schrijven aan een herstellende Tamira.
Hier komt (en hier gaat) Genesis
Genesis raakt in een paar streken beland, maar voor haar zet deze aflevering vooral een boog op dat ze geen commandomateriaal is. De finale van seizoen 1, “Rubincon”, bewijst lippendienst aan deze boog door Genesis kort de leiding te laten nemen. Maar gezien het feit dat ze in de stoel van de kapitein alleen maar zegt dat ze moet plassen, is het eerlijk om te zeggen dat deze verhaallijn nooit echt de moeite waard is.
Gelukkig voor Genesis en de andere sadets rondt “Rubincon” ook de belangrijkste verhaallijnen van Caleb af door hem te herenigen met zijn moeder. Ze sluit zelfs vrede met de Federatie, wat betekent dat Caleb zijn taart mag hebben en die ook kan opeten. Hij kan met de zegen van zijn moeder ingeschreven blijven bij de Starfleet Academie en wordt niet gedwongen te kiezen tussen zijn biologische familie en zijn gevonden familie.
Traumajongen, niet meer
Het is mijn hoop dat Starfleet Academie wordt gedaan met het focussen op een enkelvoudig karakter. Nogmaals, Caleb is een heel interessant personage, en de schrijvers van de show hebben behoorlijk hun best gedaan om door hem geobsedeerd te raken, zoals de Discovery-schrijvers door Michael geobsedeerd waren. Desalniettemin heeft de show al meer hoofdpersonages dan welke show dan ook in de geschiedenis van Star Trek, dus door Caleb het de facto hoofdpersonage te maken, betekende dit nog minder focus op de ensemblecast.
Nu is Star Trek, met een beetje geluk, voorbij de behoefte aan een hoofdpersoon geëvolueerd, net zo zeker als de Federatie voorbij de behoefte aan geld is geëvolueerd. Met mijn geluk zal de franchise natuurlijk de Bridgerton formule en focus elk seizoen op een nieuw hoofdpersonage. Als dat gebeurt, kunnen de schrijvers misschien de jeuk van hun Caleb-fascinatie wegnemen door van hem het 32e-eeuwse equivalent van Lady Whistledown te maken, die van iedereen de thee (Earl Grey, heet) kent.
