Door Chris Snellgrove
| Gepubliceerd
Wanneer Starfleet Academie werd aangekondigd, waren veel old-school fans bang dat de nieuwe show (die tonaal ergens tussen een tekenfilm op zaterdagochtend en een CW-tienerdrama ligt) niet echt als Star Trek zou aanvoelen. Om deze zorgen vermoedelijk weg te nemen, bracht Paramount een van de meest bekende franchisepersonages van allemaal terug: Robert Picardo’s geliefde holografische dokter, die altijd een bron van droge humor en zachte wijsheid was op het gebied van de film. Reiziger. Helaas heeft de show hem tot een complete parodie op zichzelf gemaakt, iemand die alle meest buitensporige kwaliteiten van het personage belichaamt, terwijl hij dit eens zo waardige personage verandert in iemand die kakgrappen maakt.
Op zijn eigen manier is de poepgrap van de dokter het eerste waar ik echt uit kwam Starfleet Academieook al is het moment relatief mild. Bij het scannen van de nieuwe cadet Caleb ontdekt de dokter dat hij longmaden in zijn ingewanden heeft en geneest hij de jongeman voordat hij hem zegt ‘je stoelgang de komende drie dagen nauwlettend in de gaten te houden’. Dat was al erg genoeg, maar hij sloot toen af met een spottende ‘Bel me als er iets beweegt.’
Star Trek gaat naar onzin (letterlijk)
Nu ben ik niet iemand die vies is van onbenullige humor. Ik kijk regelmatig naar programma’s zoals Beavis en Butt-Head (de opwekking is eigenlijk, Echt Goed, allemaal), waar grove grappen de norm zijn. Het kan er zelfs in gebruikt worden StarTrek met de juiste karakters, zoals toen Vance de bezoekende slechterik van Orion vertelde Ontdekking dat ze gerepliceerde uitwerpselen at (“het is sh*t, weet je”). Het is een onbedoeld grappig moment dat de plot feitelijk heeft gediend door vast te stellen dat Vance zijn grootste vijand echt wil shockeren en dat ze onaangedaan is door de onthulling van zijn (en die van haar, na het nemen van een paar happen van het gerepliceerde voedsel) letterlijke potjesmond.
Op Star Trek: VoyagerMaar noch de dokter, noch iemand anders maakten ooit zulke gemene grappen, dus deze gedwongen poging tot humor voelde echt buiten zijn karakter. Waarom zou je een geliefd Star Trek-personage uit de jaren 90 erbij halen, alleen maar om hem te laten praten als een ruwe Zoomer? Ik weet dat ik hier een berg van een molshoop aan het maken ben (of moet dat een mesthoop zijn?), maar deze slechte komedie wordt nog erger als je alle andere manieren in ogenschouw neemt waarop de dokter van Robert Picardo zich niet gedraagt als zichzelf.
De dokter is karakterloos
Hij weigert bijvoorbeeld botweg een mentor te zijn voor een moedig jong hologram en zegt: “Ik ben niemands mentor;” als ze terecht wijst op alle keren dat hij eerder mentor is geweest (zoals bij Voyager en Prodigy), beginnen zijn ‘gevoeligheidskalibraties’ te stijgen. Ze vertelt hem dit, en hij houdt vreemd genoeg vol dat ‘ik nergens bang voor ben.’ Het lijkt erop Starfleet Academie is het opzetten van een soort duister achtergrondverhaal voor de dokter, wat dubbel raar is. Dit lijkt niet alleen buiten het karakter van dit stoïcijnse en sarcastische Voyager-personage, maar dat lijkt het ook wild om dit te doen met iemand die een paar scènes eerder low-brow-kakgrappen maakte.
De eerdere grofheid gaat verder met de tweede aflevering, “Beta Test” (een titel die eigenlijk rechtvaardig is bedelen mensen om grapjes over te maken Starfleet Academie op meerdere niveaus), waar de dokter er een vreemd genoegen in schept zijn studenten te vertellen hoe ze gaan werken met ‘zichzelf vermenigvuldigend slijm’. Binnenkort beschrijft hij hoe ‘slijm romantisch is’ en dat als cadetten er last van krijgen, ze met het slijm zullen moeten intrekken en ‘vakantie bij hun ouders moeten doorbrengen’. Ik was hier echt verbijsterd over… alsof het al erg genoeg is om te maken Reiziger’s meest waardige karakter in de grappenmaker over lichaamsfuncties, maar nu hebben ze dat gedaan Robert Picardo seksualiseren snot?
Robert Picardo zingt voor zijn avondmaal
In diezelfde aflevering is de enige andere bijdrage van de dokter het zingen… in het bijzonder het zingen van ‘Pa-Pa-Pa Papagena’ van Amadeus Mozart. Kennelijk zong het moedige hologram door Reizigerdus het is niet zo dat dit (en zelfs niet dat hij de faculteitssponsor van een operaclub is) helemaal niet bij zijn karakter past. Echter, terwijl dat eerder Star Trek-show Ik had slechts korte momenten van af en toe zingen, dit Starfleet Academie liedje is pijnlijk lang en slechts een excuus voor Robert Picardo om voor de camera te beroven.
Dit is het bewijs dat de schrijvers niet weten wat ze met dit klassieke Trek-personage uit de jaren 90 moeten doen… hij is als een monster van Frankenstein, gemaakt van de slechtste delen van de oude Trek en NuTrek. Soms is hij geobsedeerd door snot en kak als een idiote tienercadet, en andere keren gedraagt hij zich als een Vlaamse versie van zijn Reiziger karakter dat iemand heeft gerepliceerd uit slechte fanfictie. Tel daar nog bij dat dit voorheen gereserveerde personage rondstuitert met regelrechte manische energie manier te vaak, en het is duidelijk dat de dokter een complete parodie op zichzelf is geworden.
Het is jammer, want Robert Picardo is een waanzinnig getalenteerde acteur, en hij (net als Holly Hunter en Paul Giamatti) doet zijn best met enkele van de slechtste teksten in de geschiedenis van Star Trek. Maar zijn geliefde Reiziger karakter (een personage dat hij eerder met grote bijval hernam in Wonderkind) voelt nu meer hol dan holografisch aan: een volkomen lege parodie op zijn vroegere glorie. De wijze en bijdehante mentor van weleer is nu de man die kakgrappen maakt, maar misschien is dat wel passend… Starfleet Academie is het grootste stuk onzin van de franchise sinds de Sectie 31 film!
