Door Chris Snellgrove
| Gepubliceerd
In 1996 verjongde de iconische regisseur Wes Craven het slasher-genre met Schreeuween film die diende als de perfecte deconstructie van horrorfilms. Schreeuw was zijn tijd in veel opzichten vooruit en voorspelde moderne fenomenen zoals echte misdaadobsessie en paradoxale relaties. Tegelijkertijd werkte het als een perfect enge film, een film die het hele genre ten goede heeft getransformeerd.
Echter, Schreeuw leverde al vóór de dood van Wes Craven afnemende rendementen op, en de franchise heroriënteerde zich later rond een nieuw paar leads met Schreeuw (2022). Helaas verloor de studio zowel Melissa Barrera als Jenna Ortega, wat de terugkeer van het originele franchise-icoon Neve Campbell noodzakelijk maakte. Schreeuw 7. De nieuwe film is geregisseerd door original Schreeuw schrijver Kevin Williamson, en hoewel het competente moorden en leuke momenten biedt voor terugkerende castleden, resulteert het slordige plot in een film waar alleen diehard fans echt van zullen genieten.
Sydney komt eraan, en de hel komt met haar mee
Het uitgangspunt van Schreeuw 7 is dat een nieuwe moordenaar (of zijn het moordenaars?) die op Sydney Prescott schiet, en zij beweren de originele te zijn Schreeuw slechterik, Stu Macher. Syd is sceptisch en denkt dat Stu’s treiterende videogesprekken slechts een AI-verzinsel zijn, maar het gevaar is maar al te reëel wanneer haar dochter en de vrienden van haar dochter het doelwit worden van de aanvaller. Nu moet Sydney samenwerken met Gale Weathers en andere terugkerende bondgenoten, maar zelfs hun gecombineerde kracht is misschien niet genoeg om het enige type vijand te verslaan waar ze nog nooit eerder tegen hebben gevochten: iemand die weigert te volgen. elk soort regels.
Het Stu Macher-gedoe is vooral een excuus om de favoriete acteur Matthew Lillard weer in de plooi te krijgen, en zijn treiterende videogesprekken met Syd zijn gemakkelijk een van de beste delen van de film. Helaas is zijn aanwezigheid ook een bewijs van de slechtst deel van de film: namelijk dat Schreeuw 7 is veel meer geïnteresseerd in het zich wentelen in nostalgie dan in het echt bouwen van iets nieuws. Dit is een franchise die ooit het hele horrorgenre deconstrueerde, en elke film was een eerlijk spel. Nu, de nieuwste Schreeuw is alleen geïnteresseerd in zijn eigen kennis, en omdat er niets meer te deconstrueren is, kan regisseur Kevin Williamson alleen maar de hits van weleer spelen.
Zo moeder, zo dochter
Op papier gebeurt dat via een losse reconstructie van de eerste film: Sydney heeft nu zelf een dochter, iemand die precies zo oud is als Syd toen de Woodsboro-moorden plaatsvonden. Ze heeft een ietwat griezelig vriendje dat graag door haar raam klimt om verrassend te knuffelen, en een groep ongelukkige vrienden die al snel kanonnenvoer worden voor een plunderende gemaskerde moordenaar. De politie (inclusief haar vader, de chef) is hulpeloos om het bloedbad te stoppen, waardoor deze moedige tieners gedwongen worden het heft in eigen handen te nemen, anders worden ze een voor een opgepakt.
Een remake (of requel, of hoe we deze onzin nu ook noemen) van de eerste film werkt goed op papier, maar het essentiële probleem van Schreeuw 7 is dat het niet kan beslissen op welke karakters het zich moet concentreren. We beginnen met een ongemakkelijke balans tussen nieuwere en oudere acteurs, maar de film richt zich al snel bijna uitsluitend op oudere personages als Sydney Prescott, Gale Weathers en zelfs Schreeuw 5 En 6 veteranen Chad en Mindy. Hoewel dat leidt tot geweldige fanservice voor het terugkerende publiek, creëert het een van de grootste problemen van de film: we leren elkaar bijna niet echt kennen. elk van deze jongere personages voordat Ghostface ze uitzoekt.
Ghostface is terug voor meer bloed dan ooit tevoren
Gelukkig zijn de moorden in deze film enkele van de smerigste en meest memorabele in de hele franchise, en Ghostface is net zo diepgeworteld eng als altijd terwijl hij slachtoffers op steeds grotereske manieren stuurt. Dienovereenkomstig, uw plezier van Schreeuw 7 zal grotendeels afhangen van je primaire motivatie om slasher-films te kijken. Als je hier bent voor moordenaars die er cool uitzien (de kinderen noemen het aura-landbouw) en mooie gezichten die een lelijke dood sterven, dan biedt deze nieuwste franchise-inzending dat allemaal en een verdomde zak chips. Als je liever de virtuele slachtoffers leert kennen voordat ze in rauw vlees worden omgezet, zul je dat waarschijnlijk vinden Schreeuw 7 om de zwakste film in de hele serie te zijn.
Over zwak gesproken, de onthulling van de moordenaar (of zijn het moordenaars? Maak je geen zorgen, ik houd dit spoilervrij) is bijzonder teleurstellend omdat de motivatie om Sydney te stalken uit het niets komt. In de eerste film hadden Stu Macher en vooral Billy Loomis tastbare redenen om Syd te stalken, en ontdekken wie de moordenaars waren voelde een beetje als het oplossen van de puzzel van een whodunnit. Leuk vinden Schreeuw 6 ervoor, Schreeuw 7 probeert te hard om fans te verrassen met de onthulling, en dit bracht een prijs met zich mee: de motivatie van de moordenaar slaat namelijk nergens op, en het komt in de vorm van een stuk expositie dat zo dik is dat het de climax van de film dreigt te verstikken.
Geweldige optredens van oude en nieuwe acteurs
Afgezien van de coole moorden, Schreeuw 7 doet nog een paar andere dingen heel goed. De nieuwe toevoegingen aan de cast zijn geweldig: Gemeenschap‘ Joel McHale is griezelig perfect als Sydney’s beste politieagent, en het personage steelt zijn handvol scènes met McHale’s kenmerkende schurkachtige charisma. Maar ik werd er nog blijer door verrast Isabel Meidie de dochter van Sydney Prescott op overtuigende wijze een pijnlijke kwetsbaarheid bezorgt wier pijn ijskoude reserves aan verborgen kracht maskeert.
Zoals je je misschien kunt voorstellen, doen de terugkerende acteurs het allemaal geweldig, te beginnen met Courtney Cox: haar Gale Weathers is net zo fel en grappig als altijd, en ze heeft de personages gespeeld door terugkerende acteurs Mason Gooding en Jasmin Savoy Brown onder haar hoede genomen als journalistieke stagiaires. Die jongere personages blijven humoristisch, Randy-achtig commentaar leveren op de gewelddadige gebeurtenissen om hen heen. Maar de acteur die echt alles geeft is Neve Campbell, wiens Sydney met tegenzin opzadelt voor een laatste gevecht met de spookachtige demonen uit haar verleden.
Als je naar het verleden staart, staart het meteen terug
Uiteindelijk, hoeveel je leuk vindt Schreeuw 7 zal afhangen van hoeveel je van de franchise als geheel geniet. Wat mezelf betreft, ik ben een superfan: ik heb het origineel in de bioscoop gezien, ik heb de cast op meerdere conventies horen spreken en ik heb een huis vol met manier te veel Ghostface-merchandise. Vanuit het perspectief van een superfan is de film behoorlijk (goed, niet geweldig) in het terugbrengen van onze favoriete personages en het verpakken van het afgeleide verhaal in de bloedige verpakking van een aantal werkelijk innovatieve moorden.
Als je echter geen Scream-fanboy bent, is het de moeite waard om te wachten totdat je dit ontdekt streamenervan uitgaande dat je het überhaupt vangt. Kevin Williamson schreef de legendarische eerste film in deze franchise, maar nu hij in de regisseursstoel zit, creëerde hij een film waar alleen complete franchise-diehards echt van zullen genieten. Wat alle anderen betreft, laten we zeggen dat als Ghostface belt, Schreeuw 7 zullen nooit wees het antwoord op de eeuwenoude vraag van deze franchise: “wat is je favoriete enge film?”
