Door Chris Sawin
| Bijgewerkt
In een notendop, Fluit gaat over een groep middelbare scholieren die worden geterroriseerd door een Azteeks doodsfluit. Oorspronkelijk gedacht om “de doden op te roepen”, zodra iemand de neiging heeft om op dit duidelijk zeer dodelijke, schedelvormige ding te blazen, het voelt waarschijnlijk niet geweldig om over je lippen te wrijven, apparaat, roept dit fluitje feitelijk je dood op.
Geregisseerd door Corin Hardy (De Hallow) en geschreven door Owen Egerton, Fluit dicteert dat jouw specifieke dood je achtervolgt vanaf het moment dat je geboren wordt en je je hele leven probeert in te halen. Soms sterven we van ouderdom, en soms sterven we jong en veel te vroeg, maar als je op de fluit blaast, wordt je toekomstige dood binnen een paar dagen gevonden. De dood lijkt precies op jou en lijdt onder alles wat je op je sterfbed zou hebben.
Het fluitje is veel beter dan het zou moeten zijn
Chrys (Dafne Keen) trekt in bij haar neef Rel (Sky Wang), en begint op Pellington High, waar ze Grace (Ali Skovbye), haar jockvriend Dean (Jhaliel Swaby) en Grace’s vriend Ellie (Sophie Nelisse) ontmoet, die Chrys leuk vindt. In de hoop op te gaan in het verleden en haar verleden te vergeten, vindt Chrys een fluitje in haar kluisje. Na een gedeelde detentie blaast iemand op de fluit, en degenen die het doordringende gekrijs horen, worden al snel geconfronteerd met de dood. Nu moeten de overlevenden ontdekken of ze kunnen ontsnappen aan de dodelijke kracht van het fluitje.
Er is een vreemde kunst aan verbonden Fluit; het zou niet zo goed moeten zijn als het is. De film is een cliché-drama op de middelbare school, doordrenkt met de bloedigste sterfgevallen van het jaar tot nu toe. Chrys, die lesbisch is, voelt als een natuurlijke, niet-stereotiepe voortgang in het verhaal. Ze is homo en staat voor een wereld vol problemen. Dat is de grootste trekpleister, afgezien van de Native American kazoo van de dood, het afslachten van mensen voor de lol. De jeugdpastor-drugsdealer-switchblade-wielder is niet essentieel, maar horrorfilms vinden altijd wel een toepassing voor dergelijke karakters.
De situatie van Chrys was vóór haar introductie al moeilijk: ze herstelde onlangs van een overdosis en de dood van haar vader. Keen’s optreden is teruggetrokken en aarzelend, maar toch verlangend naar normaliteit. Chrys en Ellie zijn de meest nuchtere karakters van de film, wat waarschijnlijk hun aantrekkingskracht verklaart.
Ja, het fluitje is in principe de eindbestemming
Fluit is niet anders dan elke andere horrorfilm die draait om een vervloekt artefact; in feite is het ongelooflijk vergelijkbaar. Dit is De aap met een ander speeltje of Eindbestemming met een instrument met een schedelgezicht dat de dienst uitmaakt. Fluit is Jumanji met dodelijke slachtoffers en een beetje De angstaanjagers gewoon voor de goede orde.
De film begint met een basketbalwedstrijd op Pellington High. Een speler genaamd Mason (Stephen Kalyn) wordt achtervolgd door een verbrande figuur (ik noemde hem Crispy Carl) die op de loer ligt op de tribunes. Mason raakt merkbaar in paniek tijdens het spel, maar maakt het winnende schot. Niet voordat de verbrande figuur, die nog steeds rookt en de sintels over zijn hele lichaam gloeien, op hem afkomt. Terug in de kleedkamer schreeuwt Mason dat het nog niet zijn tijd is en haalt het fluitje uit zijn kluisje voordat hij het op de grond slaat. Later, denkend dat hij de dood heeft bedrogen, vindt de verbrande figuur hem in de douche en steekt zijn brandende arm in zijn keel. Masons teamgenoten zien hem rondzwaaien terwijl zijn verzwolgen lichaam tot een kernpunt brandt.
De meest creatieve en vermakelijke horrordoden in jaren
De sterfgevallen binnen Fluit zijn super creatief en behoren tot de meest vermakelijke in een horrorfilm sinds lange tijd. Sommigen van hen variëren van longkanker tot ouderdom, maar er zijn twee sterfgevallen die ongelooflijk zijn. De ene betreft rijden onder invloed en de andere betreft het werken in een houtzagerij, maar wat ze bijzonder maakt is dat de oorzaken onzichtbaar zijn.
Je ziet het effect en kent de oorzaak, maar aangezien de dood onmiddellijk is, is het juist deze gruwelijke vertoning die weinig zin heeft voor iemand die niet bekend is met het fluitje. Bij de dood onder invloed van rijden wordt het slachtoffer voorovergebogen en verwrongen terwijl hij in de lucht zweeft, en het is net zo smerig en gedenkwaardig als het klinkt. De dood van de zagerij is meer een presentatie omdat het overal bloed spuit en het slachtoffer achterlaat in deze verfrommelde bal zonder ledematen.
Fluit’s schrijfstijl is standaard en middelmatig, typisch voor films over het oproepen van de dood met percussie. Horrorfans zullen echter de creatieve sterfgevallen, het solide acteerwerk en een einde waarderen dat je doet verlangen naar een vervolg.
Whistle werd op 6 februari landelijk in de bioscoop uitgebracht.
