Nicolas Cage heeft geholpen bij het maken van een van de meest onderschatte vampierfilms ooit

Het uitgangspunt van regisseur E. Elias Merhige’s film uit 2000 “Shadow of the Vampire” is bizar geloofwaardig. Er wordt gesteld dat filmmaker FW Murnau, toen hij de historische horrorfilm ‘Nosferatu’ uit 1922 maakte, zo toegewijd was aan filmisch realisme dat hij een echte vampier opspoorde en inhuurde om de vampier in zijn film te portretteren. In werkelijkheid was de ster van “Nosferatu” een Duitse acteur genaamd Max Schreck, maar Schrecks stijve, monsterlijke, ratachtige optreden als de vampier Graaf Orlok was zo overtuigend dat er niet veel fantasie voor nodig is om te geloven dat hij eigenlijk een vampier was.

In ‘Shadow of the Vampire’ kan Murnau zijn vampierartiest alleen maar lastigvallen met de belofte dat hij het bloed van de filmster, Greta Schröder, zal mogen drinken zodra de productie is afgerond. Maar de vampier kan zichzelf natuurlijk niet beheersen en doodt een paar bemanningsleden van de foto zodra het schieten begint. Murnau is echter alleen maar geïrriteerd dat zijn filmschema wordt onderbroken.

Murnau werd gespeeld door John Malkovich, die met gemak de creatieve frustraties van een filmregisseur weet vast te leggen, terwijl Willem Dafoe een Oscarnominatie ontving voor zijn rol als Max Schreck/de vampier. Merhige’s film bevatte ook Suzy Eddie Izzard als de saaie hoofdrolspeler Gustav von Wangenheim, Cary Elwes als cameraman Fritz Arno Wagner, Udo Kier als producer Albin Grau en Catherine McCormick als Greta Schröder. De film werd alom geprezen toen hij uitkwam, en filmliefhebbers zijn dol op de herschrijving van de filmgeschiedenis met ten minste één echte vampier. Naast de Oscar-nominatie van Dafoe was het ook genomineerd voor Beste Make-up.

Wat veel lezers misschien niet weten is dat “Shadow of the Vampire” werd geproduceerd door Nicolas Cage. Het was pas het tweede productietegoed van de acteur na de weinig vertoonde Christopher Coppola-film ‘Bel Air’.

‘Shadow of the Vampire’ verdiende slechts ongeveer $11,2 miljoen aan de kassa tegen een bescheiden budget van $8 miljoen, maar het was zeer geliefd bij filmstudenten overal ter wereld (althans bij degenen met wie ik naar de filmschool ging), en het staat tot op de dag van vandaag nog steeds hoog aangeschreven. E. Elias Merhige had eerder de cultfilm ‘Begotten’ uit 1989 geregisseerd en zijn gevoeligheden gingen meer in de richting van abstractie en mythe dan in de traditionele Hollywood-verhalen, dus het is geen wonder dat zijn Hollywood-carrière niet lang duurde. Na zijn vervolgfilm, ‘Suspect Zero’, ging hij terug naar het maken van abstracte experimentele korte horrorfilms, met name ‘The Din of Celestial Birds’ in 2006 en ‘Polia & Blastema: A Cosmic Opera’ in 2022. Er is gemeld dat zijn volgende film, ‘Howl’, is momenteel aan het filmen in Calgary.

Nicolas Cage begon ondertussen net aan een nieuw facet van zijn carrière met ‘Shadow of the Vampire’. Hij had nauwelijks zijn nieuwe productiebedrijf, Saturn Films, gelanceerd en begon de controle over zijn eigen producties over te nemen. Saturn Films verzorgde ook ‘The Life of David Gale’ uit 2003 en de Eddie Murphy-komedie ‘A Thousand Words’ uit 2012, maar deze werd vooral gebruikt om Cage’s eigen films te huisvesten. Sindsdien produceerde het Cage’s regiefilm ‘Sonny’ en een aantal van zijn hoofdrolspelers, waaronder ‘Next’ (een bewerking van Philip K. Dick), ‘The Family Man’, “Lord of War” (die echte wapens gebruikte!)‘Knowing’, ‘National Treasure’ en ‘The Sorcerer’s Apprentice’, maar ook recentere films als ‘Arcadian’, ‘Willy’s Wonderland’ en ‘Longlegs’. Cage is altijd een toegewijde acteur geweest die in staat is uiterst gekke optredens te geven, dus hij lijkt een goede match te zijn met Merhige, een griezelige dichter van de hoogste orde.

Het is jammer dat Nicolas Cage en E. Elias Merhige nooit opnieuw hebben samengewerkt, aangezien “Shadow of the Vampire” een uitstekende film is. ‘Nosferatu’ is ondertussen een van de beroemdste horrorfilms ooit gemaakt, en een eeuw na productie is hij nog steeds angstaanjagend. Het is ook op wonderbaarlijke wijze beschikbaar ondanks een berucht juridisch geschil rond het landgoed Bram Stoker (de echte FW Murnau heeft in wezen Stoker’s klassieke vampierroman “Dracula” zonder toestemming opgelicht door “Nosferatu” te maken) en is een soort Duits nationaal epos geworden, zoals blijkt uit het feit dat Werner Herzog de film in 1979 opnieuw maakte met Klaus Kinski.

Er was natuurlijk ook Robert Egger’s opgezweepte vertolking van “Nosferatu” in 2024, met Bill Skarsgård in de hoofdrol als de vampier. Die film accentueerde vrijwel alleen de thema’s van seksuele onderdrukking uit de originele film, opnieuw verpakt met enkele opvallende, rokerige beelden en enkele werkelijk enge uitvoeringen.

‘Shadow of the Vampire’ kan worden beschouwd als een voetnoot bij deze officiële remakes, maar het is eigenlijk een van de meest getrouwe echo’s van Murnau’s origineel. Het gaat over kunst en de strijd daarin, maar ook over het duistere fenomeen van een filmregisseur die zijn cast en crew in gevaar brengt, allemaal in naam van het feit dat hij als een ‘gedurfde kunstenaar’ wordt beschouwd. Dit is een film over een filmmaker die een letterlijk roofdier inhuurt, wat vooral luid zou moeten klinken bij het publiek dat kijkt in het post #MeToo-tijdperk van de jaren 2020.

“Shadow of the Vampire” kan online worden gehuurd in de Prime Video Store, maar kan momenteel helaas niet gratis worden gestreamd op welke dienst dan ook. Sommige vindingrijke internetspeurneuzen kunnen het echter misschien online vinden, en het is zeker de moeite van het bekijken waard. Het is een van de beste vampierfilms aller tijden.