Nick Lowe zegt begin maart vanuit zijn huis in West-Londen dat hij “selecteert wat ik ga dragen tijdens de tour”, en voegt er brutaal aan toe: “Ik vergeet een beetje hoe ik moet touren. Ik verander in de kerel die gewoon weet hoe hij de wasmachine moet legen en naar de winkels moet rijden. Niet de geliefde entertainer. Ik merk”, vervolgt hij, “als je je begint te verkleden als de ‘geliefde entertainer’, het helpt om het op te roepen.”
Lowe’s keurige kleermakerskeuzes zijn slechts een van de vele kwaliteiten waardoor hij zo vereerd wordt. Naast zijn schijnbaar eindeloze bonhomie zijn er pittige, slimme en vaak urgente nummers, waaronder “(What’s So Funny ‘Bout) Peace, Love, and Understanding” (een hit uit 1979 voor Elvis Costello); Lowe’s grootste hitsingle, “Cruel to Be Kind”; samen met juweeltjes als “I Knew The Bride (When She Used To Rock ‘N’ Roll)”, om nog maar te zwijgen van een geliefd album uit 1980 met Dave Edmunds en hun band Rockpile. Productiewerk met Stiff Records omvat onder meer de debuut-LP van The Damned, Costello and the Pretenders.
Lowe, die deze week 78 is geworden, heeft 15 solo-platen gemaakt, waarvan de meest recente ‘Indoor Safari’ uit 2024, opgenomen met zijn oude band Los Straitjackets. Ze speelden op geselecteerde dates in de Verenigde Staten in 2025, terwijl zijn eerste keer in de Verenigde Staten een tournee was met Costello en Mink Deville, die op 30 mei 1978 landde in de Santa Monica Civic. Lowe herinnert zich dat hij – twee keer – werd overvallen tijdens zijn eerste bezoek aan LA, in 1975, maar koestert geen kwade bedoelingen jegens de stad. Sterker nog, “sindsdien zijn er veel drankjes voor mij gekocht op basis van dat verhaal. Er is helemaal geen kwaad gedaan!”
Wat zijn je herinneringen aan de eerste keer dat je naar Los Angeles kwam?
Nick Lowe: Het was zo’n andere tijd. Ik ben nogal blij dat je met mij wilt spreken vanuit de LA Times, want ooit was het nogal een big deal om als Britse entertainer naar Los Angeles te gaan. De eerste keer dat ik kwam, trad ik niet echt op. Ik kwam met een groep genaamd Dr. Feelgood. Hun tourmanager Jake Riviera was mijn manager, die later Stiff Records oprichtte.
Mijn eerste herinnering was toen we vanaf het vliegveld al die knikkende ezelputten zagen (de olieboortorens van Baldwin Hills zichtbaar vanaf La Cienega). We dachten ‘dit is absoluut ongelooflijk’, en ook dat we in het beroemde Hyatt House logeerden, ‘Riot House’, zoals het bekend stond.
Het eerste wat mij opviel was een Britse groep die niet bekend stond als erg mooi en erg knap, en hun roadies waren dat zeker niet. Ze waren zelfs een stapje terug ten opzichte van de band. Maar we zagen de roadies in de lobby van het hotel, omringd door vier of vijf van de mooiste vrouwen die ik ooit in mijn leven heb gezien. Wat ze met deze sukkels deden weet ik niet, maar het was verbazingwekkend. Het enige dat nog verbazingwekkender was, was dat we de koffieshop van het Hyatt House binnengingen en aan de bar koffie zaten te drinken – laat me zijn naam onthouden – een echte filmster… Lorne? In dat ding over de cowboys met Hoss….
Niet ‘Big Valley’, niet ‘Gunsmoke’….
Eén woord, zoals de naam van hun ranch was, ik denk dat het begon met B…’Bonanza’!
Ah, Lorne Greene.
De toppen van onze hoofden lieten bijna los. De herinneringen komen terug. Het was 1975.
De singer-songwriter wees zijn hit ‘Cruel to Be Kind’ uit 1979 bijna af totdat Columbia’s A&R-man Gregg Geller hem er voortdurend van overtuigde om het op te nemen.
(Bobby Visser)
Natuurlijk is het Hyatt (nu het Andaz West Hollywood) nauw verbonden met Led Zeppelin. Ik heb onlangs Robert Plant opnieuw zien zingen met Rockpile tijdens de Concerts for the People of Kampuchea in 1979. Ik vraag me af of je een Zeppelin-fan was.
De solocarrière van Robert Plant is iets meer mijn smaak. Ik heb nooit echt voor Led Zeppelin gekozen. Ik hou van de groep waar Led Zeppelin naar gemodelleerd is, de Jeff Beck Group met Rod Stewart die met hen zong. Ik hou van ze. Ik heb ze vaak gezien, maar ja, (Zeppelin) was allemaal een beetje stom voor mij.
Toen ik de video ‘Cruel to be Kind’ op YouTube bekeek, die gedeeltelijk was opgenomen in een ander iconisch hotel in LA, het Tropicana, werd deze 10 miljoen keer bekeken. Het zou mij niet verbazen, maar wauw!
Dat verbaast mij zeker.
De reacties van de kijkers waren zo mooi, mensen praatten over voor het eerst verliefd zijn, en de connectie die ze hebben met het nummer, en de nostalgie.
Dat is fantastisch, mijn hemel. Het is echt een geweldig klein record. Ik wou dat ik meer een soort van… wat kan ik zeggen? Toen ik tekende bij Columbia, tekende de heer Gregg Geller, die daar de A&R-man was, een geweldige kerel met wie ik tot op de dag van vandaag nog steeds bevriend ben, mij en Elvis Costello. Elvis was destijds de grote man, en ik kwam als een soort addendum mee, omdat ik hem produceerde en ik een paar nummers had. Toen ik bij Columbia tekende, overhandigde ik alles wat ik had, al mijn demo’s. En meneer Geller luisterde naar dit nummer, dat we niet goed hadden opgenomen. En hij zei: “Ik denk echt dat je dit nummer ‘Cruel to be Kind’ moet doen.”
Ik zei: “Gregg, bedankt, maar ik hou niet meer van dat soort dingen.” Ik denk dat ik het waarschijnlijk had over het liedje over de filmster die werd opgegeten door haar hond (“Marie Prevost”). Hij is een aardige man, net een universiteitsprofessor, en elke keer als ik hem sprak, zei hij zachtjes: “Heb je het voor elkaar gekregen om dit op te nemen?”
Ik zei: “Nee, nee, nee, nee, nee, maar luister hiernaar.” Hij zette me gewoon onder druk en uiteindelijk besefte ik dat hij niet van plan was op te geven. Op een dag ging ik naar de andere jongens van Rockpile, omdat we destijds voortdurend platen leken te maken, en zei: “Kijk, jongens, het spijt me echt. We moeten dit nummer doen. Geller heeft gesproken en hij wil het echt heel graag. Het spijt me. Het spijt me.” En we deden het, en ik haastte het liever. Maar hij was ervan overtuigd dat het een hit zou worden. Dus wat weet ik? Hij had gelijk, en ik had het helemaal mis. Maar toen ik het hoorde, kan ik me herinneren dat ik de zang een paar keer deed, en ik dacht: “Is dat voldoende? Ja, dat is voldoende.” Maar om de een of andere reden (grinnikt) is de klank ervan, wanneer het op de radio komt, extreem tijdloos. Tijdloos is het enige woord, en natuurlijk heeft veel daarvan te maken met mijn oude… wat is het woord? Collega?
Collega?
Ja, bedankt, mijn collega Dave Edmunds. Gelukkig had hij niet dezelfde houding als ik. Hij heeft echt gewerkt… het is fantastisch.
Toen ik over de teksten nadacht, dacht ik dat het concept van ‘wreed om vriendelijk te zijn’ tegenwoordig pathologisch zou zijn, alsof je narcistisch bent of zoiets.
Let wel, Shakespeare was er als eerste. (“Ik moet wreed zijn om vriendelijk te zijn.”)
Ja, toen ik Eddie Izzard onlangs die zin in ‘Hamlet’ zag doen, dacht ik aan je. Was u als kind een groot lezer, of waren uw ouders zeer literair ingesteld?
Ik was geen gulzige lezer. Mijn ouders stuurden me naar boeken waarvan ze dachten dat ik er voor zou gaan. Ik herinner me dat mijn moeder me toen ik nog heel jong was, probeerde een boek te lezen met de naam ‘The Collector’. Door John Fowles, over een man die vlinders verzamelt, maar zijn obsessie met vlinders, wat sowieso best vreemd is, zorgt ervoor dat hij een meisje van de straat haalt en haar soort van ophaalt.
Dat verklaart zoveel! Ik bedoel ‘Marie Prevost’, ‘Kleine Hitler’ en andere eigenzinnige onderwerpen.
(“Marie Prevost”) is echt een tragisch verhaal. Maar ik veronderstel dat ik in veel opzichten een nogal onsentimentele jongeman was en ik was altijd op zoek naar materiaal waarmee ik de kooi van het publiek een beetje kon laten rammelen. Het is wat ik wilde doen. Wat kan ik zeggen? Weet je, ik had het niet moeten doen, maar ik heb het toch gedaan.
Denk je echt dat je het niet had moeten schrijven?
Nou… ik speel het nummer nooit. Ik krijg mensen die me vragen om het te doen, maar ik schaam me een beetje om sommige van die dingen te doen. Het is in zekere zin behoorlijk gênant om dit op mijn leeftijd nog steeds te doen. Ik heb er zeer gemengde gevoelens over, omdat ik buitengewoon dankbaar ben dat ik de kost heb verdiend en mezelf niet te veel heb hoeven vernederen om het te doen.
Nick Lowe treedt op met Los Straitjackets
(Dave Brolan)
Ik heb geen vernedering gezien.
Nou ja, iedereen in de showbusiness moet zichzelf soms vernederen. Naarmate je ouder wordt, ben ik erin geslaagd stappen te ondernemen om dat proces enigszins te verzachten. Maar ik had geen idee dat ik dit op mijn leeftijd nog zou doen. Er zijn een aantal dingen die er fantastisch aan zijn, omdat je in veel opzichten veel beter bent dan toen je nog een kind was. Als ik naar mijn oude platen luister, wat eigenlijk heel zelden, heel zelden is… Maar af en toe draaien ze er een op de radio, en dan denk ik: “Oh God, waarom heb ik dat gedaan? Dat is verschrikkelijk, dat stukje.” En ik kan zeggen dat het komt omdat ik geen erg goede songwriter was.
En toch is dat de reden waarom mensen altijd de voorkeur geven aan vroege opnames van mensen. Over het algemeen geven ze altijd de voorkeur aan vroege platen omdat ze vervuld zijn van dat jeugdige soort ongeduld. Als je ouder bent, wordt je uitgedaagd door te zeggen: “Nou, dat is een goed idee. En dat heb je verprutst, maat.” Je probeert dus altijd dat jeugdige te heroveren, maar met de wijsheid die met de jaren gepaard gaat. En niemand doet dat helemaal – nou ja, sommige mensen slagen er zeker in om het te doen. Maar dat is wat ik altijd probeer te doen, mezelf proberen te misleiden om iets te doen dat verrassend is. En soms doe je dat wel, en soms niet. Het probleem is namelijk dat hoe beter je wordt, hoe flauwer het wordt. De kleine triomfen die je onderweg hebt behaald, daar ben je niet meer tevreden mee.
Je solodebuut, ‘Jesus of Cool’, kwam in 1978 uit in Groot-Brittannië. Maar vóór de Amerikaanse release werd het omgedoopt tot ‘Pure Pop for Now People’, en met een andere tracklist.
“We kunnen geen album hebben met de titel ‘Jesus of Cool’! Ben je boos?” (grinnikt) We dachten dat dit een droom was die uitkwam toen ze besloten dat te doen. In Groot-Brittannië verboden ze platen. Ze zouden een grote deal maken als ze dachten dat er iets gewaagds aan hen was, en ze gingen onmiddellijk naar de top van de hitlijsten. Onmiddellijk. Als je door de BBC werd verbannen, was dat het beste wat je kon hebben. We dachten dat het iets anders was om over te praten.
Op die plaat staat een deuntje genaamd ‘Rollers Show’. Kende je de jongens van Bay City Rollers toen je dat schreef… of daarna?
Nee, dat deed ik niet. Ik heb ze nooit ontmoet, en ik wou dat ik dat wel had gedaan, omdat ik nog een nummer schreef dat een beetje pop had bij een tienersensatie in die tijd, en ik bedoelde er niets mee. Andere mensen raakten er veel enthousiaster door dan ik. Maar ik voelde me er slecht bij. Ik probeerde Rick Astley uit (in het nummer ‘All Men Are Liars’ uit 1990). Niet bepaald een wilde aanval. Maar vooral naarmate ik ouder werd, ben ik nogal aan hem gehecht geraakt, weet je. En het is niet bepaald grappig wat ik zei, maar in de tijd dat ik het nummer (live) deed, zag ik mensen elkaar aanstoten met de woorden: “Hij gaat het zeggen!” Maar ik had hem graag ontmoet en gezegd dat ik een bewonderaar ben.
Heb je spijt van mensen die je in liedjes hebt genoemd of waar je het een beetje moeilijk mee hebt gehad?
Ja, echt waar. (grinnikt) Nou, het was toen een rage om mensen lastig te vallen terwijl dat niet de bedoeling was. Het ontkrachtte ook de leugen dat we elkaar allemaal leuk vinden, omdat we allemaal in de muziekwereld zitten. Natuurlijk is dat helemaal niet waar. Ik kan met iedereen redelijk goed overweg, maar het was ongeveer waar mensen toen voor gingen, maar ik heb er zeker nogal spijt van. (Maar) Ik woel en draai ’s nachts niet.
