Netflix doet er alles aan om onze aanwezigheid op zijn platform te behouden: het lijkt het niet eens zoveel uit te maken als we nog kijken. Er is een reden waarom de nieuwe mantra van de streamer is: ‘Wat is de volgende stap?’ – het gaat minder om de inhoud van de verhalen die het te bieden heeft, of om hun vermogen om onze aandacht vast te houden, omdat het het binge-model draaiende houdt. En daarom, met enkele uitzonderingende ene Netflix Original is niet te onderscheiden van de andere. Als je er een hebt gezien misdaadthrillermoordmysterie of actie-ravotten, je hebt het meeste gezien van wat Netflix te bieden heeft.
Helaas, Zijn en haar behoort niet tot de bovengenoemde uitzonderingen. Deze glanzende thriller over verraad en leugens in een klein zuidelijk stadje heeft veel van wat je ervan zou verwachten elk glanzende thriller over verraad en leugens. Het mysterie begint wanneer een prachtig lijk – tientallen keren gestoken en op de motorkap van haar auto gedumpt – midden in het bos wordt gevonden, maar de vraag wie deze vrouw heeft vermoord komt op de tweede plaats na de complicaties (en talloze ontrouw) die haar ondergang met zich meebrengt. Zijn en haar is vooral een show over stomende geheimen: iedereen is mooi, iedereen is geil en iedereen is een verdachte. Wat deze show kijkbaar maakt, afgezien van de op nummers gebaseerde beats van stomend mysterie, is het vervreemde stel van Tessa Thompson en Jon Bernthal, gevangen in het midden van dit web, en hun perverse verzoening.
Dat Anna Andrews (Thompson) en Jack Harper (Bernthal) eigenlijk man en vrouw zijn, is de eerste van vele netelige wendingen in Zijn en haar. Jack, een rechercheur die zijn hele leven in Dahlonega, Georgia heeft gewoond, is een van de eersten op de plaats van de misdaad. Anna, een onderzoeksjournalist, arriveert vanuit Atlanta, net op het moment dat haar geboorteplaats wakker wordt en ontdekt dat een van hen op gruwelijke wijze is vermoord. Terwijl de politie de details van de zaak doorneemt, geniet Anna van haar eigen inside scoop. Ze is al een jaar niet meer gezien in Dahlonega, zelfs niet door haar man, maar ze vertelt de wereld snel dat Jack een persoonlijke band had met het slachtoffer, Rachel Hopkins (Jamie Tisdale).
Voor de goede orde: Anna is ook niet helemaal onschuldig. In een stad als Dahlonega kent iedereen iedereen – en Anna kende Rachel ooit het beste van allemaal. Zij was de bijenkoningin van hun katholieke meisjesschool, en Anna een van de gezegende weinigen in haar omgeving. Flashbacks naar hun schooltijd zijn van grote invloed op de chip op Anna’s schouder, en kunnen haar zelfs als verdachte markeren. Als enige zwarte vrouw in een agressief, geheel blanke stad zou je kunnen zeggen dat ze al lang de donkere kant van haar huis heeft gezien en het kwaad waartoe haar burgers in staat zijn. Dat ze verdacht afhankelijk lijkt te zijn van deze zaak, maakt haar rol daarin alleen maar duidelijker; het brengt ook Zijn en haar dicht bij het verwerven van een eigen identiteit.
Het zou begrijpelijk en zelfs interessant zijn als Anna de moord op Rachel pleegde, aangezien ze voldoende motief had. Hoe wellustiger dit verhaal wordt, hoe dichter Anna bij het herwinnen van haar plaats aan de balie van het bergstation van Atlanta komt, waarbij ze de parmantige blonde verslaggever die haar heeft vervangen, overneemt. De enige persoon die verdachter lijkt dan Anna is Jack: hij en Rachel zijn al maanden opgesloten in een geheime affaire – sterker nog, hij was de laatste die haar zag voordat haar lichaam in het bos opdook. Hij is ook de laatste persoon die het onderzoek zou moeten leiden, en hij misbruikt dat voorrecht bij elke stap, tot grote ergernis van zijn partner, de zeer competente Priya (Sunita Mani, die een geheel eigen detectiveserie verdient).
Zijn en haar speelt het een beetje op safe, maar optredens van Thompson en Bernthal maken het de moeite waard.
Netflix
Zijn en haar geniet van het concept van dwalende echtgenotes en echtgenoten die op dezelfde manier wraak nemen, van Rachels weduwnaar Clyde (Chris Bauer) tot Richard (Pablo Schreiber), de echtgenoot van Anna’s werkrivaal, die fungeert als Anna’s cameraman en speelgoedjongen buiten kantooruren. Maar het gaat grotendeels over de pijn van geheimen, vooral die tussen Anna en Jack. Er is meer dan alleen een mysterieus lichaam tussen hen, maar jaren van pijn, culminerend in het overlijden van een kind. Thompson en Bernthal blazen deze kwetsbaarheden nieuw leven in, zelfs als het schrijven van de show ontbreekt. Hoewel Anna verkondigt dat elk verhaal twee kanten heeft, kun je niet anders dan hopen dat die van haar en die van Jack uiteindelijk op één lijn zullen komen, dat zij het zullen zijn tegen de wereld, in voor- en tegenspoed.
Zelfs als Rachels bloed niet aan hun handen kleeft, hebben ze allemaal een rol te spelen in haar ondergang. Wat is er zo bevredigend aan Zijn en haar is haar toewijding aan de grijze gebieden van dit uiteengevallen huwelijk. Thompson en Bernthal blijven de kern van de waanzin vormen, terwijl de lichamen zich opstapelen en een potentiële seriemoordenaar opduikt, en de wendingen in dit verhaal steeds kinkyer worden. Zijn en haar speelt misschien te veilig om zich echt te onderscheiden van de zee van vergelijkbare gerechten, maar het raakt echte genialiteit als het zich volledig in zijn pittige uitgangspunt leunt. Behoudens die consistentie, stort het titulaire duo genoeg hart in om dit mysterie verder te brengen dan zijn eetbuien.
