De kinderjaren van ontwerpers vinden vaak hun weg naar hun werk, maar Moschino‘S Adriaan Appiolaza verdubbelde zijn erfgoed en baseerde zijn hele collectie op het opgroeien in Argentinië. Hij doorzocht herinneringen – persoonlijk en collectief – en bracht een vleugje van zijn thuisland naar de catwalk in Milaan.
Het zeer persoonlijke thema werd door de Moschino-filter gehaald en kwam naar voren met typisch geestige resultaten. De ontwerper raakte veel aspecten van zijn roots aan, van gaucho’s en Eva Perón (haar gepixelde afbeelding verscheen op een oversized T-shirt) tot tangodansers, een buschauffeur met een vintage kaartjesautomaat en lama’s (waarom niet, als bedeltjes van gebreide tassen?). Beroemde Argentijnse herkenningspunten waren gepixeleerd in oversized vierkante pailletten op een zuiljurk, een leren tas kwam in de vorm van een zak met chocolade gedoopte churros, zelfs de ongebreidelde inflatie kwam aan het licht met bankbiljetten geclusterd op schoenen en prints op overhemden. Eigenlijk zei de ontwerper dat dat stuk, dat de show afsloot, een commentaar was op hoe mode helemaal om geld draait. Op een T-shirt stond: “Het probleem met gesloten geesten is dat ze altijd hun mond open hebben”, een commentaar op de censuur van onze tijd en de morele verontwaardiging die deze voedt. De ontwerper beperkte zijn fantasie niet tot één silhouet of een uniforme look. In plaats daarvan had elke look zijn karakter en verhaal.
Er was veel theater, van hoeden met konijnenoren tot neonkleurige poncho’s en latex rokken met ruches. Maar zoals altijd bij Appiolaza was er naast het drama ook veel begeerlijke kleding, van een elegante tulpvormige jas met dubbele rij knopen tot een uitpuilende harembroek en zijden jurken met ponyprint – een eerbetoon aan de burgerlijke dames van de Argentijnse hoofdstad. Thuis zoet thuis.
Fotografie door Christina Fragkou.
