Dit verhaal verscheen oorspronkelijk op De 19e.
Larissa Godfrey-Smith, een therapeut die in Washington, DC woont en werkt, heeft onlangs samen met vijf andere mensen twaalf uur in een gevangeniscel doorgebracht. Er was geen stromend water, omdat de gootsteen niet werkte. Er was één toilet. Eén keer kregen ze te eten: een flauw broodje per persoon. Eén bewaker gaf ze ook een paar pindakaascrackers.
Aan het eind van de dag miste ze haar kind net.
“Ik dacht: oh, ik kan niet in bad gaan en naar bed gaan met mijn vierjarige op de manier waarop ik dacht dat ik dat zou kunnen”, zei ze. Er was geen klok in de cel; ze keek stiekem naar de tijd wanneer de celdeur open stond. Naarmate de uren verstreken, besefte ze dat ze hem niet van school zou halen of hem voor het slapengaan zou voorlezen. Haar man zou natuurlijk voor hun kind zorgen. Maar ze wist ook dat hij ongerust zou zijn.
Godfrey-Smith was een van de ruim vijftig mensen die vorige maand deelnamen aan een protest tegen de plannen van de regering-Trump om genderbevestigende zorg voor transjongeren te verbieden. Ze blokkeerden de ingang van het hoofdkwartier van de afdeling Volksgezondheid en Human Services om te eisen dat de regering zou stoppen met het blokkeren van de medische zorg voor transgenderkinderen. Godfrey-Smith was een van de 25 gearresteerde demonstranten.
Ouders en grootouders van transjongeren, plus hun therapeuten en medische zorgverleners, zijn het zat na jaren van gezondheidszorgverboden en vijandige retoriek. Die gevoelens drijven hen ertoe dingen te doen die ze nog nooit eerder hebben gedaan, zoals het plan om gearresteerd te worden tijdens een protest.
Godfrey-Smith en haar man hadden samen besloten dat deelname aan een beetje burgerlijke ongehoorzaamheid de moeite waard was om haar arrestatie te riskeren. Maar ze hadden niet verwacht dat ze zo lang vastgehouden zou worden.
Godfrey-Smith, een gediplomeerd professioneel adviseur die gespecialiseerd is in de geestelijke gezondheidszorg van LGBTQ+, werkt met zij- en zij-voornaamwoorden met transkinderen en hun gezinnen terwijl zij omgaan met de complexiteit van genderveranderingen in de loop van de tijd. Zij beantwoorden vragen van nerveuze ouders. Ze praten over zorgen over de medische transitie. Ze werken ook met transvolwassenen die ver in de dertig en veertig zijn en het allemaal voor het eerst uitzoeken.
De regering-Trump helpt deze patiënten niet, zei ze; verboden en retoriek maken alles alleen maar erger. Families zijn in de war over waar ze toegang toe hebben en wat ze moeten geloven. De financiële kosten om deskundige aanbieders te vinden stijgen. En ouders zijn bang voor de wereld waarin hun transkinderen opgroeien.
“Ik ben zo boos en zo gefrustreerd. Ik ben gewoon zo uitgeput door de verkeerde informatie”, zeiden ze.
Als geestelijke gezondheidszorgverlener weten ze dat gezinnen zich in de steek gelaten voelen. Ze wil dat die families zien dat mensen voor hen opkomen.
Het protest werd georganiseerd door de Gender Liberation Movement, die pleit voor lichamelijke autonomie en transrechten. De door vrijwilligers gerunde groep is actief geweest als reactie op de tweede regering-Trump: het marcheren tegen Project 2025, de conservatieve beleidsblauwdruk van de Heritage Foundation; geconfronteerd met arrestatie door middel van een badkamer zitje op Capitol Hill; en protesteren buiten het Hooggerechtshof.
Raquel Willis, mede-oprichter van de groep, zei dat families en bondgenoten van transjongeren steeds vaker betrokken willen raken en zich willen terugtrekken tegen de regering-Trump. Ze willen zich niet machteloos voelen, zei ze.
“We hadden bevestigende grootouders bij ons. We hadden trans-ouders bij ons”, zei ze. “We zien steeds meer mensen zeggen dat ze trans- en non-binaire kinderen of jongeren in hun leven hebben.”
Nu bereidt de organisatie zich voor op de volgende uitdaging voor transjongeren en genderbevestigende zorg.
