Inc.com-columnist Alison Groen beantwoordt vragen over werkplek- en managementkwesties – alles van hoe om te gaan met een micromanaging-baas hoe u met iemand in uw team kunt praten over lichaamsgeur.
Een lezer vraagt:
Ik geef leiding aan een team van vier. Een van mijn medewerkers, Jeff, vroeg of hij naar een conferentie kon gaan die ongeveer vijf uur rijden verderop lag. Ik heb het verzoek goedgekeurd omdat de conferentie goed zou zijn voor zijn professionele ontwikkeling. Drie andere medewerkers van onze nauw verbonden teams gingen ook mee.
Jeff schreef zich in voor de conferentie. Een paar weken later vroeg hij me of ik er een vlucht naartoe wilde boeken. Ik was hierdoor verrast, aangezien de conferentie op redelijke rijafstand lag. Ik legde uit dat de afdeling een busje zou huren en dat de aanwezigen er samen naartoe zouden rijden. (Onze afdeling wil de kosten minimaliseren als dat redelijk is, dus dit is normaal, tenzij het logistiek of financieel niet logisch is.)
Hij verzette zich om een aantal redenen waarom hij wilde vliegen, zoals dat het tijd zou besparen en dat hij zich niet op zijn gemak voelde tijdens het rijden. Ik zei dat vliegen geen tijd zou besparen, aangezien de luchthaven minstens een uur rijden is, je een tijdbuffer nodig hebt om door de beveiliging te gaan, enz., en de vlucht twee uur duurt. Ik wist ook dat de anderen die meegingen zich op hun gemak voelden als chauffeur.
Vervolgens zei hij dat hij niet voor langere tijd in een auto wilde zitten, omdat hij soms spijsverteringsproblemen heeft. Ik leefde mee, maar stelde voor dat hij een reden zou verzinnen waarom hij misschien meer rustpauzes nodig zou hebben dan normaal, en dat hij de anderen een waarschuwing zou geven aan het begin van de wedstrijd. reis. Zoiets als: “Soms word ik duizelig als ik een tijdje in de auto zit, dus ik moet meer rustpauzes nemen dan normaal.” Dit was voor Jeff niet acceptabel en hij besloot uiteindelijk de conferentie niet bij te wonen. Het was geen groot probleem, maar hij was er een tijdje zout over en klaagde bij een paar andere mensen.
Is het redelijk om van werknemers te verwachten dat ze naar conferenties rijden? Zijn er andere situaties dan afstand en kosten waarin we een uitzondering op onze norm moeten maken?
Groen reageert:
Ik denk dat een rit van vijf uur enkele reis een heel lange rit is, en het verbaast me niet dat hij verwachtte te vliegen.
Sommige bedrijven, vooral bedrijven met beperktere middelen, hanteren een vijf-uurregel zakenreizen– waar mensen, als de rit minder dan vijf uur duurt, rijden in plaats van vliegen. Persoonlijk vind ik het te lang duren. Ja, vliegen kan bijna net zo lang duren als je rekening houdt met de veiligheid, vertragingen, enz., maar je kunt in vliegtuigen en op luchthavens werken; het is veel moeilijker om in een auto te werken.
Maar dit verschilt ook per vakgebied en in sommige gevallen per beroepsniveau. Ik heb als twintiger bij een non-profitorganisatie ritten van vijf uur gemaakt zonder met mijn ogen te knipperen. Ik zou het nu niet doen.
Maar zelfs als dit de norm is in jouw vakgebied, zou ik nog steeds een uitzondering maken voor Jeff vanwege zijn spijsverteringsproblemen. Het was niet redelijk om hem te vertellen een verhaal te verzinnen over waarom hij regelmatig moest stoppen. Badkamerproblemen zijn privékwesties, en hem vragen een coverstory te bedenken terwijl hij zijn collega’s hindert en mogelijk irriteert (en daardoor de reis veel langer dan vijf uur maakt) was niet eerlijk tegenover hem. Bovendien kunnen problemen met de spijsvertering zo urgent zijn dat er niet altijd tijd overblijft om te wachten op een afrit van de snelweg, van de snelweg af te gaan, een plek te vinden met een toilet, een park, enz. Het is heel goed mogelijk dat Jeff alleen met vertrouwen kan reizen als hij binnen een paar minuten van een toilet blijft.
Persoonlijk zou ik behoorlijk ongelukkig zijn als ik een manager zou vertellen dat ik een medische aandoening had die lange autoritten onbetaalbaar maakte en die in wezen ‘jammer’ te horen kreeg.
Ik vraag me af of je op een bepaald niveau Jeff niet volledig geloofde en dacht dat hij overdreef om te voorkomen dat je de rit moest maken. Als manager moet je mensen echt geloven in hun eigen gezondheid, tenzij je een specifieke reden hebt om dat niet te doen. Anders kun je uiteindelijk dingen gaan doen die echt heel problematisch zijn, zoals mensen de accommodatie ontzeggen die ze daadwerkelijk nodig hebben, of ze het gevoel geven dat ze details moeten vrijgeven die ze privé moeten kunnen houden, of ze het gevoel geven dat ze worden gediscrimineerd. Dat wil niet zeggen dat u nooit om meer informatie kunt vragen of een andere accommodatie kunt voorstellen (dat kan, en er zijn manieren om dat legaal te doen), maar over het algemeen zou uw standaard moeten zijn om een goede werknemer met een gezondheidsprobleem te geloven en te proberen tegemoet te komen.
Zelf een vraag indienen? Stuur het naar alison@askamanager.org.
—Door Alison Green
Dit artikel verscheen oorspronkelijk op Snel bedrijf’s zustersite, Inc.com.
Inc. is de stem van de Amerikaanse ondernemer. We inspireren, informeren en documenteren de meest fascinerende mensen in het bedrijfsleven: de risiconemers, de innovators en de ultragedreven doorzetters die de meest dynamische kracht in de Amerikaanse economie vertegenwoordigen.
