Een lezer vraagt:
Een tijdje terug werd een medewerker die aan mij rapporteerde (ik ben een man) geworden zichtbaar zwanger kort nadat ze begon. Maar zij heb het nooit ter sprake gebracht. Niet bij mij, niet bij HR, niet bij wie dan ook. Ik heb haar er niet naar gevraagd, hoewel bijna iedereen op ons kantoor mij ernaar vroeg. Ik kromp ineen toen ik reageerde, omdat het duidelijk was ze was zwanger maar ik vond dat ik haar privacy moest beschermen. Het voelde alsof ik op spelden en naalden rondliep met deze overduidelijke olifant in de kamer.
Haar functieomschrijving omvatte het af en toe tillen van voorwerpen tot 40 pond, en de enige manier waarop ik haar anders behandelde, was door mijn uiterste best te doen om iets zwaars op te tillen.
Uiteindelijk kreeg ze bedrust en kreeg haar kindje een week later. Ze keerde niet terug naar de organisatie.
Het kantoor was een heel gezellige plek, en ik weet dat de medewerkers graag een babyshower voor haar hadden georganiseerd en al die leuke dingen. Maar ik besef dat ik vanuit verschillende invalshoeken een hete aardappel kreeg aangereikt. Had ik dit rechtstreeks met haar moeten bespreken? Of kon ik het negeren?
Groen reageert:
Je had gelijk negeer hetongemakkelijk en vreemd als het voelde. Soms, als mensen denken dat iemand er duidelijk zwanger uitziet, is dat in werkelijkheid niet het geval. Soms is dat gewoon hun lichaamsvorm, ook al is het nieuw. Andere keren zijn ze zwanger, maar weten ze dat ze de baby niet op de lange termijn zullen kunnen dragen vanwege een medische situatie en willen ze daar op het werk niet over praten.
Ik weet dat het argument is dat de werkgever plannen moet maken voor die van de persoon zwangerschapsverlof (of vertrek in dit geval). En over het algemeen kondigen mensen hun zwangerschap uiteindelijk om die reden op het werk aan. Maar als iemand ervoor kiest om dat niet te doen, is er meestal een reden voor die keuze – en als manager zou ik de fout kiezen om dat te respecteren. Andere situaties kunnen er immers voor zorgen dat iemand plotseling ziekteverlof nodig heeft zonder voorafgaande kennisgeving, of dat hij zonder voorafgaande kennisgeving ontslag moet nemen, en werkgevers moeten daarmee omgaan en ermee aan de slag gaan.
Het tegenargument hiertegen is natuurlijk dat als een werknemer maanden van tevoren wist dat hij een aantal maanden vrij zou nemen voor bijvoorbeeld een operatie, en het pas de dag ervoor aan iemand zou vertellen, dat een probleem zou zijn. Maar nogmaals, we kennen hier niet het volledige verhaal, de meeste zwangere mensen kondigen hun zwangerschap aan, en het feit dat ze dat niet deed, geeft waarschijnlijk aan dat ze een reden had om privacy te willen. Als we een epidemie krijgen van mensen die hun zwangerschap pas de dag voordat ze met verlof gaan aankondigen, waardoor werkgevers overal in de steek worden gelaten, kunnen we daar nog eens naar kijken, maar op dit moment is dat niet gebruikelijk. Het is redelijk om aan te nemen dat er iets aan de hand was, en je had gelijk als je de fout insloeg door haar privacy te respecteren.
Nog een laatste ding: het is belangrijk op te merken dat elke zorg uitsluitend beperkt moet blijven tot het vermogen van de werkgever om plannen te maken voor de plotselinge afwezigheid van de werknemer. Het belang van het kantoor om deze persoon een babyshower te geven is 100% niet relevant. Als zij als ze dat had gewild, zou ze de zwangerschap hebben gedeeld. Dat deed ze niet, en dat is veel belangrijker dan de wens van iemand om het met haar te vieren.
