Dit zoals verteld-essay is gebaseerd op een gesprek met Denise Warner. Het is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
De afgelopen 39 jaar kreeg ik elke 18 februari dezelfde foto per e-mail of sms.e, de datum mijn vader stierf.
Het is een foto van een oude, ongeopende blikje Miller Lite in de koelkast, van de beste vriend van mijn vader, Tommy. Het is van het laatste pakje bier dat ze samen deelden.
Mijn vader zag ons op straat spelen
Toen ik een jonge tiener was, werkte Tommy, die met hem samenwerkte in een fabriek in… Niagara, New Yorken mijn vader zat met een paar biertjes op tuinstoelen in onze open garage voor één auto en keek hoe ik en alle kinderen uit de buurt aan het sporten waren.
We hadden een enorme tuin en alle kinderen – van wie er een aantal familieleden van mij waren – kwamen bij mij thuis bijeen softbal spelenvoetbal, honkbal, hockey en basketbal. Papa en Tommy zorgden voor doorlopend commentaar, altijd super grappig.
Als tiener was ik dol op mijn vader, maar we waren niet altijd een hechte band geweest.
Ik kan me niet herinneren dat ik mijn vader als jong kind vaak heb gezien; hij werkte na het eten altijd in de fabriek of bij sportevenementen. Ik vroeg me vaak af waar hij was.
Maar toen mijn moeder naar Florida verhuisd Toen ik 14 was om een restaurant te openen, heen en weer reizend tussen de twee locaties, dwong het mijn vader en mij tot een nauwere relatie.
Denise Warner heeft hele goede herinneringen aan haar vader. Met dank aan Denise Warner
Ik herinner het me voetbal kijken met hem mee, pizza bestellen voor het avondeten, en hij leren koken. Hij perfectioneerde zijn Fettuccini Alfredo-recept – het is nog steeds het beste dat ik ooit heb gehad.
Een keer spijbelde ik met vrienden van school, in de hoop dat we door niemand op straat zouden worden betrapt. De deurbel ging terwijl we naar soapseries keken, en toen ik uit het raam keek, zag ik mijn vaders vriend Joey, die een pizzeria had, buiten een pizza vasthouden. Hij vertelde me dat mijn vader het voor ons had besteld. Hoe hij wist dat we school hadden overgeslagen, zal ik nog steeds nooit weten.
Gedurende deze jaren groeide mijn liefde voor mijn vader exponentieel.
Bij hem werd slokdarmkanker vastgesteld
Dus toen ik op 18-jarige leeftijd de diagnose slokdarmkanker kreeg, was ik er kapot van. Hij was pas 43. Hij had al jaren veel maagproblemen, maar wilde niet naar de dokter. Toen hij dat uiteindelijk deed, zeiden ze dat hij een tumor had aan de onderkant van zijn maag, waar deze de slokdarm raakt. Toen ze hem openmaakten om te opereren, besloten ze dat het te groot was om te opereren. Ze gaven hem chemotherapie en bestraling, maar maanden later stierf hij.
Tommy was degene die mijn gezin vanuit het ziekenhuis naar huis reed nadat papa zijn laatste adem had uitgeblazen.
Kort daarna stuurde Tommy me een foto van het bierblikje. Het maakte deel uit van het laatste pakje bier dat hij had gekocht om met mijn vader in de garage te drinken. Hij stuurt me nu elk jaar dezelfde foto op de dag dat mijn vader stierf.
Denise Warner krijgt elk jaar een foto van hetzelfde bierblikje. Met dank aan Denise Warner
Ik heb mooie herinneringen aan mijn vader
18 februari zou voor mij elk jaar een trieste dag kunnen zijn, een herinnering aan de dood van mijn vader. Maar in plaats daarvan is het een herinnering aan de eindeloze gelukkige herinneringen die ik met mijn vader in onze voortuin had. Ik kan me eerlijk gezegd geen enkele slechte herinnering herinneren uit die jaren dat het alleen mijn vader en ik waren.
Als volwassene waardeer ik het dat het mijn vader was die op straat met ons, kinderen, speelde. Andere ouders deden heel verantwoordelijke dingen in huis – werken, schoonmaken of sorteren – maar papa was waar het plezier om draaide.
Iedereen kende hem en iedereen hield van hem. En dat bierblikje is een jaarlijkse herinnering aan hoe speciaal mijn vader was. Zo’n eenvoudig gebaar – die foto sturen – maar het houdt de herinnering aan mijn vader al bijna veertig jaar levend.
