Ik heb Pasen nooit als feestdag gezien. Niet alleen omdat ik niet religieus ben, hoewel ik veronderstel dat dat er waarschijnlijk wel bij hoort.
Historisch gezien heeft Pasen dat wel gedaan geen zin gehad voor mij, vooral als moeder. Koop ik cadeautjes? Chocolade? Het huis versieren? Draag ik die pastelkleurige zomerjurk die mijn algoritme me agressief probeert te verkopen, ook al is het buiten nog steeds 50 graden? Waarom levert een konijn eieren, en waarom verbergt hij ze?
Ik heb Pasen genegeerd
Dit waren kleine irritaties voor de jongere mij. De alleenstaande moeder het opvoeden van vier jongens in een klein stadje. Ik was de verzorgende ouder en de vakantieganger.
Toen ik deze moeder was, had ik het voorrecht om te beslissen om Pasen niet als feestdag te beschouwen, omdat ik, laten we eerlijk zijn, alle feestdagen en elke andere dag van het jaar moest beslissen. Toen ik deze moeder was, kon ik het me veroorloven om Pasen op de koude schouder te zetten ten gunste van Kerstmis. De grote show. De belangrijkste gebeurtenis.
De kinderen van de auteur, toen ze klein waren, tijdens Pasen. Met dank aan de auteur
Ik heb een echte maaltijd van Kerstmis gemaakt, waarbij ik mezelf tot het laatste toe heb uitgewrongen magisch moment uit de vakantie. Ik heb hun favoriete koekjes gebakken. Ik heb een vakantiepyjama voor ze gekocht. Ik organiseerde hun vrienden voor feestjes. Versierde de boom ermee, verpakte er cadeautjes mee, keek films met ze, zong kerstliederen met ze.
Dat was vroeger. Nu ben ik een nieuw soort moeder. A moeder van volwassen zonen.
Nu ze volwassen zijn, hebben ze andere plannen
Ik realiseer me dat ik de afgelopen jaren heb gevochten om die kerst terug te krijgen. Ik doe auditie voor het hoofdpodium van Kerstmis, ook al weten we allemaal dat ik tegenwoordig meer een welwillende toeschouwer ben in het leven van mijn zoons.
Ik heb gezien hoe ze hun best deden om mij bij hun vakantie te betrekken. Ik heb gezien hoe ze het probeerden Kerstmis navigeren met hun partners en de families van hun partners, hun vader en hun vrienden, en hun werk, en proberen zelfs gewoon een moment voor zichzelf te vinden. Het is veel. Het is te veel,
En ook al weet ik dat ze zo hun best doen om me in te sluiten waar ze kunnen, toch krijg ik onvermijdelijk pijn in mijn gevoelens of word ik gewoon eenzaam of sentimenteel, of ben ik helemaal niet meer leuk.
Het punt is dat ik graag plezier maak. Het is leuk om leuk te zijn. Dus ik verander het spel.
Ik maak van Pasen onze feestdag samen
Dit jaar neem ik Pasen over. Niemand anders lijkt Pasen te willen, om alle redenen die ik al heb genoemd. Het is rijp voor de pluk. Ik ga de worden standaard paasmoeder waar iedereen van droomt.
Ik ga naar de stad rijden waar ze wonen, en we zullen samen eten. Een grote brunch met al onze favorieten, in een restaurant of ik kook bij iemand thuis. Ik laat mijn zoons kiezen. We plannen een middagfilm in een coole kleine arthouse-bioscoop, waar we onze paaschocolade zullen eten en daarna wat gaan drinken om na te praten. We bestellen meerdere borden met tafelfriet en pikken deze samen op. We gaan ’s avonds terug naar het huis van mijn zoon voor bordspellen. Eet meer voedsel. Dit wordt ons nieuwe ding. Dit wordt mijn nieuwe ding.
De auteur wil de vakantie gemakkelijker maken voor haar volwassen kinderen. Met dank aan de auteur
Ik heb zo lang tegen Pasen gevochten, en nu? Nu ben ik opgewonden. Ik vind het geweldig om het leven van mijn volwassen kinderen gemakkelijker te maken, om een kleine druk van hun schouders te nemen terwijl hun leven precies zo vol en geweldig is als ik altijd had gehoopt. Ik kijk er naar uit om het paasweekend opnieuw te definiëren als een ontspannen, gemakkelijke vakantie. Geen cadeaus, geen verwachtingen, geen versieringen, geen druk.
En als het Kerstmis is, laat ik het gewoon los. Misschien zelfs iets nieuws proberen en helemaal alleen op vakantie gaan. Omdat ik al een perfecte vakantie heb gehad met mijn kinderen.
Ik ben de nieuwe standaard Paasmoeder. Waarom heb ik hier niet eerder aan gedacht?
