Ik ben een sucker voor foodshows. Van de high-brow-stijlen van Netflix’s Chef’s Table tot Food Network herhalingen van Chopped en vrijwel alles van Antonius Bourdain’s tv-repertoire (zelfs ABC’s onderschatte competitieserie The Taste), is het een zekerheid dat als programma’s als deze worden uitgezonden, ik alles stopzet om te kijken.
Ik moet echter toegeven dat voedselshows voor het grootste deel geestdodende formules kunnen zijn. Aan de ene kant van het spectrum vind je een gastheer die naar exotische oorden reist om de cultuur en keuken van een land te verkennen. Aan de andere kant strijden amateurkoks om een prijs, terwijl een tafel met juryleden wacht om over hun lot te beslissen.
Ik ben altijd op zoek naar iets dat de status quo ontwricht en grote veranderingen teweegbrengt. Hoo golly, heb ik een kookprogramma ontdekt dat aan al deze eisen voldoet, en nog wat?
Just a Dash begon in 2019 als een YouTube-kookprogramma gepresenteerd door Matty Matheson. Voordat hij bekend stond als een Emmy-winnende producer van De Beerwaarin hij ook schittert als de sympathieke underdog Neil Fak, maakte hij naam als gonzo-chef op internet.
Lezen meer: Mijn favoriete thriller van 2025 is een van de meest bekeken series van Netflix van het jaar
Matty Matheson en zijn team, in de keuken, achter de schermen bij Just a Dash op Netflix.
De unieke kookserie van Matheson werkte in de eerste twee seizoenen op een eenvoudig uitgangspunt: Matty stond in zijn kleine keuken achter een klein, maar machtig kookeiland en maakte eten in de stijl van ‘gooi alles in een pot en kijk wat er gebeurt’. Let wel, de man heeft ervaring om deze instinctieve methode te ondersteunen. Hij was chef-kok bij Toronto’s Parks & Labor restaurant voordat hij zijn eigen restaurants, Matty’s Patty’s Burger Club en Prime Seafood Palace, tot leven bracht.
Toen The Bear vertrok, ging Just a Dash een langere pauze in. Nu is de show terug met een groter budget, en in seizoen 3 is het uitgegroeid tot een chaotische kookroadshow. Het is een heerlijk bizar culinair programma dat meer aanvoelt als avant-gardistische performancekunst dan als iets educatiefs.
Elke aflevering duurt ongeveer 15 minuten. Ik heb het hele seizoen in één middag verpest.
Mis geen enkele van onze onpartijdige technische inhoud en laboratoriumbeoordelingen. CNET toevoegen als favoriete Google-bron.
De serie heeft een rudimentaire realityshow-sfeer in Jackass-stijl. In de eerste aflevering is Matheson in zijn nieuwe huis aan het ruziën met zijn vrouw Trish, terwijl de productieploeg alles van een afstandje filmt. Ze weigert ze binnen te laten om er een puinhoop van te maken. Ze blijven dus buiten en leggen alles vast door een open raam, terwijl Matty een gigantische – en ik bedoel, gigantische – ontbijtburrito maakt.
Matty volgt het standpunt van Trish en neemt zijn team en Bear co-ster Ricky Staffieri (hij speelt Theodore Fak in de serie) mee op pad, waar hij maaltijden kookt in de meest precaire en belachelijke situaties. In één aflevering zie je hem in een rijdende camper biefstuk en garnalen koken met de oven van de caravan – iets wat je absoluut nooit mag doen, om verschillende veiligheidsredenen. En in een andere, toepasselijk getiteld Claw and Order, spelen hij, producer Michelle Rabin en Staffieri, overwerkte detectives in een met rook gevuld politiebureau.
Het politiedrama ontvouwt zich op gekke wijze, terwijl Mattheson krabrisotto kookt voor de camera.
Matthesons gekke, goedaardige, f-bombdropping persona houdt de show boeiend, hoewel ik toegeef dat het een verworven smaak kan zijn, vooral voor degenen die niet bekend zijn met de Canadese chef-kok die Emmy-winnaar is geworden. Dat gezegd hebbende, zet de dynamiek tussen hem en Staffieri het komische plezier voort dat ze voor het eerst samen creëerden in keukenscènes in The Bear.
In feite zijn de interacties van Mattheson met iedereen die bij de productie betrokken is verrukkelijk, en je kunt zien dat hij, ondanks al het performatieve disfunctioneren, echt geeft om wat hij doet en de mensen met wie hij het doet. Zijn kant kijkt naar de camera, die mij gaf grote Andy Dwyer-vibesvatte zojuist zijn liefdevolle man-kind-gedrag samen.
De toegevoegde wil – zij, zullen niet – zij tussen hem en Rabin voegde een verrassend oprechte rode draad toe aan deze afleveringen die het gegrond houdt.
Just a Dash is geen programma waarin je noodzakelijkerwijs leert hoe je een recept moet maken, tenzij je echt wilt proberen een kookplaat aan te sluiten op het dienblad voor je in een vliegtuig met de bedoeling duivelse eieren en spek te koken. Ik stel voor dat je dat niet doet; dat is illegaal. Dat gezegd hebbende, als je een camera voor de culinaire buitenbeentje zou plaatsen die precies datgene wil doen, garandeer ik je dat ik naar het eindproduct zou kijken.
Just a Dash verraste me gestaag met zijn mix van flauwe komedie en cinema-verité-drama, en het enige waar ik teleurgesteld over ben, is dat er niet meer nieuwe afleveringen zijn om af te werken. Ik heb het al eerder gezegd, en het is voor herhaling vatbaar: voedselshows zijn mijn spreekwoordelijke troostmaaltijd, en ik ben blij om te kunnen zeggen dat ik een nieuwe favoriet heb gevonden.
