Dat had ik niet moeten zijn op reis naar Anguilla alleen. Twee andere vrouwen maakten oorspronkelijk deel uit van het plan, maar ze kwamen op borgtocht vrij, waardoor ik een beslissing moest nemen: moet ik alleen op reis gaan of annuleren?
Op 52-jarige leeftijd ben ik geen natuurtalent solo-avonturier. Ik ben het type persoon dat zenuwachtig is als hij anderen benadert om een foto van mij te maken of om de weg te vragen. Ik heb nog nooit alleen in een restaurant gegeten. Natuurlijk, ik pak snel een broodje alleen, maar een ’tafel voor één’ waarvoor ik mijn status aan een gastvrouw moet toegeven? Nee, bedankt.
Ik begon pas te aarzelen toen ik besefte dat Anguilla mijn twaalfde zou worden Caribisch eiland. Blijkbaar ben ik het type persoon dat sociale angst zal verdragen omwille van een goede reisstatistiek.
Maar er was nog een reden waarom ik wilde gaan. Nu mijn jongste zich voorbereidt om volgend jaar naar de universiteit te gaan en haar twee oudere broers en zussen al halverwege hun studie zijn, is de realiteit van een naderende situatie leeg nest lag op de loer. Mijn huis stond op het punt heel stil te worden, en ik besefte dat ik geen idee had of ik wel wist hoe ik alleen moest zijn. Deze reis was een proefrit voor mijn volgende hoofdstuk.
Ik voelde de vrijheid voordat ik zelfs maar het eiland bereikte
Toen ik besloot te gaan, begon ik met inpakken. Het was schrikbarend eenvoudig.
Voor het eerst in twintig jaar had mijn mentale checklist geen betrekking op de overleving van iemand anders. Ik hoefde de Dramamine van mijn kind niet op te sporen – een fout die ik eerder heb gemaakt.
Ik hoefde niet op zoek te gaan naar de favoriete hoed van mijn man, waarvan de afwezigheid hem ooit een zonnebrand bezorgde waar ik de rest van de vakantie over moest horen.
Durf ik toe te geven dat het leuk was om alleen in te pakken – en bevrijdend?
Datzelfde gevoel van vrijheid volgde mij het vliegtuig in. Meestal worden mijn vluchten op grote hoogte besteed IT-afdeling of een conciërge. Deze keer niet. Ik hoefde me geen zorgen te maken over iemands honger of stervende iPads. Ook het sjouwen van vijf koffers over het vliegveld heb ik zeker niet gemist.
De auteur ging voor het eerst alleen uit eten. Met dank aan Cheryl Maguire
In plaats daarvan leunde ik achterover en keek ernaar “De echte huisvrouwen.” Voor het eerst kon ik genieten van drama op het scherm zonder dat ik daar op de stoel naast me mee bezig hoefde te zijn. Toen we op kruishoogte kwamen, besefte ik dat deze soloreis niet alleen een gedurfde zet was; het was een game changer.
Ik ging aan een tafel zitten voor één
Tegen de tijd dat ik incheckte in mijn hotel, was het al donker, wat het prachtige turkoois betekende Caribisch water was aan het zicht onttrokken. Teleurstellend, zeker, maar nadat ik aan de sneeuw in Boston was ontsnapt, was de warme tropische lucht genoeg om me ervan te weerhouden te klagen. Ik herinnerde mezelf eraan dat het uitzicht er morgenochtend nog steeds zou zijn.
Voor het avondeten ging ik naar een plaatselijk restaurant. Toen ik de gastvrouw naderde, zette ik mij schrap voor de gevreesde vraag waarvan ik wist dat die zou komen.
“Hoeveel in jouw gezelschap?” vroeg ze.
‘Alleen ik,’ antwoordde ik.
Tot mijn verbazing voelde ik mij niet ongemakkelijk of verdrietig. Maar nadat ik had besteld, kwam de angst binnen. Ik keek om me heen naar tafels in de buurt en zag gezinnen of stelletjes praten, en even voelde ik dat zelfs van eenzaamheid.
Maar toen arriveerde mijn maaltijd. Toen ik eenmaal een hap van de eendenfilet nam, verdween mijn ongemak. Als je niet druk bezig bent met praten met anderen, dan wel smaak het eten. De maaltijd was zo ongelooflijk dat ik me geen zorgen meer maakte over hoe ik naar de andere gasten keek en van de ervaring genoot.
Ik genoot ook van mijn tijd alleen op een klein eiland
Toen ik in Anguilla was, maakte ik een dagtocht naar een ander eiland: een klein stukje zand met een grill en een paar stoelen. Het is zo klein dat u de hele kustlijn kunt bewonderen zonder ooit uw stoel te hoeven verlaten.
Tijdens mijn drie uur durende verblijf als vrijwillige schipbreukeling waren er slechts vier andere gasten plus het keukenpersoneel. Als ik mijn man of kinderen als sociale steunpilaar had gehad, zou ik in mijn ligstoel zijn blijven zitten.
In plaats daarvan sprak ik met de andere mensen op het eiland. Ik heb zelfs het lef verzameld om hen en een aantal anderen die ik tijdens de reis heb ontmoet te vragen om een foto van mij te maken. Normaal gesproken zou ik liever zonder de foto gaan dan de onhandigheid te moeten verdragen om het aan een vreemde te vragen, maar alleen reizen had me uit mijn gedachten gedwongen comfortzone. Wie had gedacht dat een schipbreukeling mij socialer zou kunnen maken?
Ik ben nu klaar om een lege nester te zijn
Wat er tijdens die reis gebeurde, verraste mij. Door alleen te reizen, realiseerde ik me dat ik ervan geniet om alleen te zijn en dat ik gesprekken met vreemden kan aanknopen.
Het wordt merkbaar stil in mijn huis, en ik ga het constante gezang van mijn jongste dat door de kamers galmt missen.
Maar dankzij die solodagen in Anguilla weet ik dat het wel goed komt als de muziek stopt en de laatste koffer voor de universiteit is gepakt. In plaats van bang te zijn voor de stilte, vind ik die nu vredig.
Ik zou zelfs een tafel voor één kunnen reserveren.
