Dit verhaal is gebaseerd op een gesprek met Gloria Cazares, 42, een thuisverpleegkundige uit Uvalde, Texaswiens dochter, Jackie, 9, werd gedood tijdens de schietpartij op de Robb Elementary School. Ze verschijnt in de korte documentaire van Netflix “Alle lege kamers“, gaat in première op 1 december. Het interview is aangepast voor lengte en duidelijkheid.
Mijn man, Javier, 45, is sinds haar overlijden elke dag naar de slaapkamer van onze dochter Jackie gegaan, omdat hij zich daar dichter bij haar voelt.
Hij reciteert een gebed dat ze elke avond samen zeiden: ‘Engelen Oost, engelen West, Noord en Zuid. Doe gewoon je best. Houd me in de gaten en bescherm me terwijl ik rust.’
De woorden brengen enige troost, maar de kamer moet gevuld zijn met vreugde, warmte en leven zoals het ooit was.
We hebben het net zo gehouden als toen Jackie, een leerling uit de vierde klas, op 24 mei 2022 naar school vertrok. We hebben er nooit aan gedacht om het te veranderen, omdat het een eerbetoon is aan de nagedachtenis van ons slimme, grappige meisje.
De slaapkamer is een eerbetoon aan Jackie’s nagedachtenis
Jackie Cazares, die in de vierde klas zat toen ze werd vermoord, vierde Pasen. Met dank aan ‘Alle lege kamers’.
De muren zijn paars en roze geschilderd, haar favoriete kleuren, en een reeks LED-lampen omringt het plafond. Ze schijnen tot op de dag van vandaag helder.
Javier, een glazenmaker en getalenteerd in de kunst, schilderde een eenhoorn op een van de muren. Ze vond het geweldig, vooral omdat haar vader fluorescerende verf gebruikte, zodat deze oplicht in het donker. Daaronder slingert een fee aan een hart.
Opnames van Jackie’s stem bevinden zich in twee Build-A-Bears
Ze keek naar de tekenfilm ‘Miraculous’ die zich afspeelde Parijs, en was geobsedeerd door de stad. Haar roze en witte dekbed is bedekt met miniatuur Eiffeltorensen ze had nog andere snuisterijen met een Parijs-thema, zoals een doos in de vorm van een Eiffeltoren om haar sieraden in op te bergen.
Er liggen knuffels op haar bed en Build-A-Bears die we kregen nadat ze stierf. Twee van de beren bevatten opnames van haar stem. In de ene zingt ze een liedje en in de andere lacht ze hardop met haar honden.
Gloria Cazares verschijnt in de Netflix-film. “Alle lege kamers.” Met dank aan Netflix
Die opnames brengen haar persoonlijkheid terug, altijd gekenmerkt door vriendelijkheid voor anderen. Ze hield ervan om voor mensen te zorgen en een verantwoordelijke rol op zich te nemen. Als ze bij een verjaardagsfeestjeze wilde het ijs serveren of de taart aansnijden.
Jackie was ook enthousiast en slim. Javier en ik woonden op de ochtend van de schietpartij een speciale prijsuitreiking bij op haar school. Er werd gevierd wat de leerlingen bereikt hadden. Dat was de laatste keer dat ik mijn dochter zag.
Een collega schreef dat er een actieve schutter op school was
We verlieten de ceremonie om 11:08 uur, met een tijdstempel op een foto die ik naar Jackie’s telefoon stuurde van haar met een paar vrienden toen ze jonger waren. Later kwamen we erachter dat de schietpartij om 11:33 uur was begonnen
Ik was weer aan het werk en verliet het huis van een patiënt toen ik rond het middaguur een sms ontving van een collega. Ze had gehoord dat er een actieve schutter in Jackie’s school.
De knuffels op Jackie’s bed, inclusief enkele Build-A-Bears. Met dank aan Netflix
Instinctief deed me naar de school rijden. Op het moment dat ik op de snelweg was, zag ik politieauto’s en andere wetshandhavingsvoertuigen in dezelfde richting rennen. Ik volgde hen.
Ik bereikte een blok verderop en voegde me bij de andere ouders die zich aan de andere kant van de gang van de vierde klas hadden verzameld. Toen hoorden we geweerschoten. Het was chaotisch.
De ziekenhuisverpleegkundigen wilden mijn man en mij spreken
Javier was er toen al en de kinderen werden later in bussen geladen. Maar ze konden Jackie niet vinden. Mijn nichtje hoorde dat ze studenten naar het ziekenhuis brachten en ging die kant op omdat ze dichterbij was.
Ze zag een ambulance naar de Eerste Hulp trekken en een klein meisje dat op een brancard wordt afgevoerd. Ze leek op Jackie. Toen Javier en ik in het ziekenhuis aankwamen, wilden ze ons urenlang niets vertellen. Toen, rond 16.00 uur, zeiden twee rangers en een kapelaan dat de verpleegsters ons wilden spreken.
Een gedenkteken voor Jackie op het terrein van de Robb-basisschool, Uvalde, waar ze dodelijk werd neergeschoten. Carlos Kosienski/Reuters
Ze zeiden dat ze een kind hadden dat voldeed aan de beschrijving van onze dochter en wilden dat we haar lichaam zouden identificeren. Het was Jackie. Ze was voorgoed verdwenen.
Ik heb pijn in mijn hart
Drie en een half jaar later, verdriet is een deel van mij nu. Sommige dagen kun je hem gewoon bij je dragen, en er zijn andere dagen waarop hij je gewoon de wind uit de weg slaat. De dagen dat ik over haar praat en haar persoonlijkheid en onze diepe liefde voor haar deel, helpen een beetje bij de pijn in mijn hart.
Ondertussen, telkens wanneer Javier en ik naar haar slaapkamer gaan, blijven onze ogen gericht op Jackie’s dekbed. Ze wilde Parijs bezoeken toen ze ouder was. We hadden de reis misschien als afstudeercadeau voor haar kunnen nemen.
