In 2019 heb ik woonde in Washington, DCen mijn oma Lenora woonde in Minnesota. We spraken vaak aan de telefoon, en gedurende die tijd hadden we ons eerste gesprek over haar kijk op het leven. Het is een gesprek dat bij mij is blijven hangen.
Ze had er veel van nek pijnen het was moeilijk voor haar om enige vorm van verlichting te vinden. Ik vroeg haar hoe ze altijd zo’n goede houding had, en ze zei: “Chagrijnig zijn helpt niemand. Ik ben niet blij met wat er aan de hand is, maar het is wat het is, en het maakt anderen gelukkiger als jij niet ook chagrijnig bent.”
Haar zonnige perspectief drong pas echt tot me door toen ik begon na te denken over alles wat ze in haar leven had meegemaakt.
Ze verloor een dochter door een vroeggeboorte. Haar man – mijn opa – was betrokken bij een landbouwongeval waar hij aan vastzat levenslange mobiliteitsproblemen. Ze stopte met de verpleegschool om haar familie op hun boerderij te helpen. Later verloor ze mijn grootvader na meer dan 50 jaar samen getrouwd te zijn.
Toch is haar kijk op het leven waarschijnlijk de meest positieve van iedereen die ik ken, en ik heb veel van haar geleerd.
De grootmoeder van de auteur reisde vaak met haar man. Met dank aan Stephanie Mork
Ik noem haar de originele reisbeïnvloeder
Mijn oma heeft het leven altijd bij de horens gegrepen en elke kans benut.
Ik zeg altijd graag dat zij de oorspronkelijke influencer was, omdat ze deze foto heeft van een reis naar Italië in de jaren 80 doet dat denken aan de manier waarop reismakers nu vaak poseren voor foto’s.
Ondanks de mobiliteitsproblemen van mijn opa gingen ze tot ver in hun pensioenjaren naar plaatsen als Egypte, Israël, Noorwegen, Zweden, Italië en Nederland. Ze maakten gebruik van elke gelegenheid die ze konden tijd doorbrengen met hun vrienden en nieuwe ervaringen opdoen.
Verschillende van haar reizen hebben mij zeker beïnvloed om dezelfde plaatsen te bezoeken, inclusief de geboorteplaats van haar vader – mijn overgrootvader!
Zowel de auteur als haar grootmoeder hebben de geboorteplaats van de overgrootvader van de auteur in Nederland bezocht. Met dank aan Stephanie Mork
Ze maakt nog steeds vrienden
Toen mijn opa stierf, verhuisde ze naar een senioren wooncoöperatie waar ze door haar suikerkoekjes en haar positieve ingesteldheid een figuur in het gebouw werd. Ze volgde bewegingslessen en ging met haar nieuwe vrienden naar bouwevenementen.
Ze heeft elke uitdaging en levensverandering zonder meer aanvaard met die ‘Het is wat het is’-houding.
Geloof is belangrijk voor haar
Haar geloof is ook een centraal onderdeel van haar leven. Toen ik haar vroeg wat volgens haar heeft bijgedragen aan haar lange leven, zei ze: ‘Ik denk niet dat ik iets speciaals heb gedaan, maar God is de hele tijd bij me geweest.’
Bescheiden, dankbaar en genereus: ze heeft altijd van de mensen om haar heen gehouden en is dankbaar gebleven ondanks de uitdagingen.
De auteur zegt dat het perspectief van haar grootmoeder de manier waarop zij over ouder worden denkt, heeft veranderd. Met dank aan Stephanie Mork
Ze heeft een leven vol dankbaarheid geleid
Hoewel zij en mijn grootvader slechts groep 8 hadden genoten, bouwden ze een bloeiend boerenbedrijf op. Mijn grootmoeder heeft ook een genereus hart, en zij en mijn grootvader hebben veel van hun geld weggegeven aan organisaties die zich richten op het ondersteunen van jongeren, van kinderkampen tot weeshuizen tot lokale universiteiten. Ik geloof dat dit ook zo is bijgedragen aan haar lange leven.
Haar kijk op de wereld hoop ik met me mee te dragen naarmate ik ouder word. Ze klaagt nooit, heeft de laatste jaren van haar leven met dankbaarheid omarmd.
Toen ik haar onlangs vroeg of ze nog andere gedachten had over haar lange leven, zei ze: “Ik ben niet zo speciaal, ik ben gewoon heel dankbaar voor alles wat ik heb.”
Ik geloof dat het lange leven van mijn oma Lenora een bewijs is van haar nederigheid, dankbaarheid en gevende geest. En vanwege al deze eigenschappen zou ze nooit opscheppen over iets wat ze heeft gedaan en beweren dat het de beste is reden voor haar lange leven.
Deze eigenschappen, in combinatie met haar jarenlange werk en leven op boerderijen, hebben haar zowel emotioneel, mentaal als fysiek sterk gehouden. Vorig jaar was ze nog steeds talloze appels aan het schillen en koken om zelfgemaakte appelmoes voor haar gezin te maken, en ze maakt ook graag suikerkoekjes voor ons.
