Satie Studsde vijf minuten durende solo van de Schotse choreograaf Michaël Clarkverscheen voor het eerst in 2003. De strak gestructureerde bewegings- en dansvoorstelling, oorspronkelijk gemaakt en dat jaar voor het eerst vertoond, was een voorbeeld van de scherpe, punk-geïnspireerde, rigoureuze en experimentele dansstijl waar Clark bekend om staat. Het was sober en veeleisend, opgebouwd uit een opeenvolging van strakke evenwichten, abrupte beenverlengingen en snelle draaibewegingen, het lichaam rechtop en alert gehouden, de treden afgekapt en eerder onverzettelijk dan vloeiend.
In 2026 om Serpentijn Zuidwaar de vitrine op reageert Peter Doig‘S Huis van Muziekeen multisensorische tentoonstelling die, nu in zijn laatste dagen – hij sluit deze zondag – tot een ongewoon aanhoudende betrokkenheid heeft geleid. Als Hans Ulrich Obristartistiek directeur van de Serpentine Galleries, Londen, merkt op: “De tentoonstelling was een geweldig succes, niet alleen wat betreft bezoekersaantallen, maar vooral wat betreft de hoeveelheid tijd die mensen in de ruimte doorbrachten.” Hij voegt eraan toe: “Bezoekers bleven langer hangen dan bij vrijwel elke tentoonstelling die we hebben gehad, en er was een buitengewoon aantal herhaalde bezoeken.”
Daarmee heeft de expressieve dans een radicale update gekregen. Nu, Satie Studs wordt uitgevoerd door danser en oude medewerker van Clark’s, Jules Cunninghamdie voor het eerst de solo op zich neemt. Cunningham brengt een magere, gespannen lichamelijkheid in de choreografie, waarbij de hoeken worden aangescherpt en de ritmes zichtbaarder worden. De beweging ontvouwt zich via uitgestrekte grepen die plotseling uitmonden in trappen, scharende benen en draaibare bochten, waarbij de armen vaak vergrendeld zijn of beslissend door de ruimte snijden. De voeten slaan en bewegen met precisie, terwijl de stilte tussen de frasen net zo geladen wordt als de beweging zelf. Obrist situeert dit moment duidelijk in de laatste week van de tentoonstelling: “Dit had veel te maken met het multizintuiglijke karakter van de tentoonstelling, waarbij geluid en schilderkunst samenkwamen… en, in de laatste week, dans en choreografie van Michael Clark, uitgevoerd door Jules Cunningham.”
De geest van samenwerking heerst hier, met de vertolking uit 2026 van Satie Studs op pianostukken van de Franse componist Erik Satiewaarvan de spaarzame, repetitieve structuren de choreografie een gestage maar onsentimentele impuls geven. Kostuumontwerp komt uit Phoebe PhiloHaar kledingstukken vormen zonder ornament de omtrek van de danseres en versterken de helderheid en ernst van de beweging. Obrist vat de convergentie kort en bondig samen: “Net als de Ballets Russes, die choreografie, schilderkunst, muziek, kostuums en design samenbrachten, bracht de tentoonstelling meerdere disciplines samen.” Hij vervolgt: “In die zin werd de tentoonstelling een soort Gesamtkunstwerk – een totaalkunstwerk.”
De voorstelling komt op een punt waarop disciplines in elkaar beginnen te vallen. “Geluid stond overal centraal”, legt Obrist uit. “Bezoekers konden de hele dag naar de platen van Peter luisteren, elke dag, maar de bijzondere luistersessies werden sleutelmomenten.” Die sessies, zegt hij, “evolueerden vaak naar optredens. Dit culmineerde prachtig bij Michael Clark, een van de toonaangevende artiesten van onze tijd.”
De laatste optredens van Satie Studs vond vandaag plaats om 12.00, 13.30 en 15.00 uur en markeerde een slotgebaar dat dans samenvoegde tot een tentoonstelling die werd gedefinieerd door, zoals Obrist het uitdrukte, “een groeiend verlangen onder kunstenaars om disciplines niet te scheiden, maar om ze samen te brengen in een gedeelde, meeslepende ervaring.”
‘Satie Studs’ uitgevoerd door Jules Cunningham, 2-6 februari 2026, Serpentine South. Uitgevoerd als onderdeel van Sound Service with Movement in Peter Doig: House of Music. Fotografie door Talie Rose Eigeland met dank aan Serpentine.
