Door Robert Scucci
| Bijgewerkt
Hier is een klein advies voor iedereen die altijd op zoek is naar het volgende om naar te kijken. Toen de burn-outgitaartechnicus Zippy (gespeeld door Bill Hader) in de muzikale mockumentary-satire uit 2016 Popstar: Stop nooit, stop nooit vermeldt terloops dat hij ervan houdt om voor de haast in een medisch veroorzaakte bijna-doodervaring terecht te komen, en haalt de jaren negentig aan Flatliners als zijn inspiratiebron is het geen open uitnodiging om de film op te zoeken en daadwerkelijk te bekijken. Dat heb ik gedaan, en ik heb er spijt van.
Mijn nieuwsgierigheid kreeg de overhand vanwege een enkele wegwerpgrap die me harder aan het lachen maakte dan ik wilde toegeven, wat me uiteindelijk dwong op zoek te gaan naar Flatliners. Op papier vinkt het veel vakjes voor mij af. Het is een sci-fi psychologische horrorthriller opgebouwd rond een vlezig concept, en het is gestapeld met een overwegend betrouwbare selectie van talent, waaronder Kiefer Sutherland, Julia RobertsKevin Bacon, William Baldwin en Oliver Platt. Dit had op zijn minst een solide B-film moeten zijn, maar voldoet op dat niveau niet eens.
Geneeskundestudenten spelen God met elkaar
Op papier, Flatliners heeft een geweldig concept, maar de uitvoering is alles behalve wenselijk. We maken kennis met Nelson Wright (Kiefer Sutherland), een geneeskundestudent die geobsedeerd is door het ervaren van de dood, omdat hij gelooft dat een glimp van het hiernamaals antwoorden zal bieden op de grootste filosofische vragen van het leven. Hij wordt vergezeld door medestudenten, waaronder Rachel Manus (Julia Roberts), de uitgesproken atheïst David Labraccio (Kevin Bacon), de rokkenjagende sekspot Joe Hurley (William Baldwin) en de zelfbelangrijke lafaard en onofficiële schrijver Randy Steckle (Oliver Platt).
Het doel van Nelsons spel in Flatliners is eenvoudig. Hij overtuigt zijn klasgenoten om hem tot een medisch geïnduceerde dood te dwingen, waardoor hij op het laatst mogelijke moment weer tot leven wordt gewekt, zodat hij terug kan komen en zijn bevindingen kan rapporteren. Het eerste experiment is technisch succesvol, maar Nelson raakt voorgoed veranderd door de ervaring en wil meteen weer ten onder gaan als hij de kans krijgt. Joe gaat zelfs nog verder als hij vrijwilligerswerk doet, de klok langer laat lopen dan zelfs maar enigszins verantwoordelijk is, en komt terug met zijn eigen verontrustende onthullingen.
De spanningen binnen de groep lopen op als Nelson en Joe zich grillig beginnen te gedragen, maar David, de plaatselijke atheïst, houdt vol dat er een logische verklaring moet zijn voor wat ze zien. Uiteraard raakt David daarna plat en ervaart soortgelijke visioenen, kort daarna gevolgd door Rachel, die haar eigen verontrustende ervaring heeft.
De groep vermoedt uiteindelijk dat ze worden achtervolgd door fysieke manifestaties van hun zonden uit het verleden, en besluit uit te zoeken hoe ze voor hun fouten kunnen boeten. De ongelukkige realiteit in Flatliners is dat de enige manier voorwaarts erin bestaat om opnieuw ten onder te gaan, voor steeds langere perioden, om vrede te sluiten met zichzelf en de steeds vijandiger wordende geesten die hen volgen.
Pas op voor de Blue Light Special
Flashbacks en crossover-sequenties in Flatliners zien eruit als beeldmateriaal met blauw en rood licht, terwijl medische studenten god spelen met een geïmproviseerde doodsmachine, roekeloos op zoek gaan naar een glimp van het hiernamaals en later met de gevolgen omgaan. Die gevolgen omvatten onder meer lichaamloze kinderen die Kiefer Sutherland slaan met een hockeystick, naast andere, even belachelijke ontmoetingen. Niemand bezit meubels. En deze uiterst onverantwoordelijke medische experimenten vinden plaats in een vervallen vleugel van de universiteit die voortdurend op het punt staat alle betrokkenen onder water te zetten of te elektrocuteren.
Luister, ik wil ook graag bewijs van een leven na de dood, maar er zijn betere manieren om dit aan te pakken, dat is alles wat ik zeg. Je zou waarschijnlijk vergelijkbare resultaten kunnen behalen door twee Ghost-energiedrankjes achter elkaar te slaan en op een Tilt-A-Whirl te springen. Natuurlijk leg je je leven nog steeds in de handen van een carnie, maar daarna kun je tenminste wat trechtercake pakken en er een einde aan maken.
Ondanks zijn cast en concept, Flatliners valt uiteindelijk plat om redenen die mij nog steeds verbijsteren. Voor een film met een gerapporteerd productiebudget van $ 26 miljoen heb ik werkelijk geen idee waar dat geld naartoe is gegaan, omdat het nooit op een manier op het scherm verschijnt die de kosten rechtvaardigt. Ik heb een ledstrip en een telefoon vol Instagram filters die dezelfde wankele, blauw doordrenkte ervaring vanuit mijn woonkamer konden nabootsen zonder te zweten. Niets van dit alles heeft zin.
Als je nog steeds geïntrigeerd bent door Zippy’s enthousiasme voor Flatlinersde film is momenteel op aanvraag verkrijgbaar via YouTube, AppleTV+, Prime-videoEn Fandango thuis.
