Een menigte verzamelt zich buiten het Omid Addiction Treatment Hospital in Kaboel, waar volgens de Verenigde Naties maandag bij een luchtaanval meer dan honderd mensen omkwamen.
Fazelminallah Qazizai voor NPR
onderschrift verbergen
onderschrift wisselen
Fazelminallah Qazizai voor NPR
KABUL, Afghanistan – Maandagavond hoorden bewoners die in de buurt van het Omid Addiction Treatment Hospital in de Afghaanse hoofdstad woonden een scherp geluid door de lucht scheuren, gevolgd door een explosie.
Twee dagen later sloot Abdul Basir Watan zich aan bij tientallen families van gevangenen die zich buiten het ziekenhuis in centraal Kaboel verdrongen. Ze luisterden naar artsen die witte medische jassen droegen en de namen van overlevenden voorlezen via een megafoon. Er hing een zwakke geur van verbrand hout en plastic in de lucht. Door de tralies van de ijzeren hekken zagen ze een heuvel van beton en metaal waar ooit een gebouw stond.
Watan zei dat zijn neef Zamarek de afgelopen vier maanden een behandeling voor drugsverslaving zocht in deze instelling. “Hij staat niet op de lijst van gewonden. Hij staat niet op de lijst van doden”, zei Watan. Iemand had hem verteld over bulldozers die op een begraafplaats in Kaboel massagraven aan het graven waren voor degenen die niet konden worden geïdentificeerd. “Ik zal daar gaan bidden”, zegt hij.
Taliban-functionarissen zeggen dat een Pakistaanse luchtaanval het ziekenhuis heeft getroffen. waarbij ruim 400 mensen om het leven kwamen en meer dan 250 gewonden. Volgens schattingen van de United Nations Assistance Mission in Afghanistan kwamen bij de aanval minstens 143 mensen om het leven en raakten 119 gewond.
Pakistan zegt dat het slechts een ‘militaire en terroristische infrastructuur.”
Maar Georgette Gagnon, verantwoordelijke officier van de VN-missie, vertelde NPR dat de faciliteit “een bekend rehabilitatiecentrum” was, gerund door het ministerie van Binnenlandse Zaken van de Taliban. “Onze collega’s die de plaats bezochten, troffen wijdverbreide verwoestingen aan, waaronder de volledige vernietiging van één blok waar adolescenten waren gehuisvest die een drugsbehandeling kregen.”
Zoals Taliban-woordvoerder Zabihullah Mujahid beloofde Na de staking leken verdere escalaties onvermijdelijk. Maar woensdag beide buurlanden aangekondigd een vijfdaags staakt-het-vuren voor de viering van de islamitische feestdag Eid.
De ziekenhuisaanval was de dodelijkste in de drie weken durende gevechten tussen de twee landen. Islamabad beschuldigt het Taliban-regime ervan een veilige haven te bieden aan islamitische groeperingen als de Tehreek-e-Taliban Pakistan (TTP) en het separatistische Balochistan Liberation Army (BLA), die gewapende aanvallen uitvoeren in Pakistan. Als vergelding heeft Pakistan het afgelopen jaar de grenzen gesloten, de handel stopgezet en miljoenen Afghanen verdreven.
De spanningen bereikten afgelopen oktober een hoogtepunt toen de twee landen grensoverschrijdende stakingen uitvoerden. Destijds bemiddelden Qatar en Turkije in een broos staakt-het-vuren. Maar de onderhandelingen strandden kort daarna.
Het aantal militante aanvallen in Pakistan nam eerder dit jaar opnieuw toe, waaronder een zelfmoordaanslag op een sjiitische moskee in Islamabad, waarbij meer dan twintig mensen om het leven kwamen. Islamabad zei dat de aanvallers werden gesteund door Taliban-functionarissen en “Indiase proxy’s.” Zowel Kabul als New Delhi ontkenden dit.
“Hoewel de doelstellingen van Pakistan bij het vernederen en bestraffen van de Taliban-regering duidelijk genoeg lijken, is het onduidelijk hoe deze verband houden met de aanwezigheid van de TTP in Afghanistan”, zegt Ibrahim Bahisseen Afghaanse expert bij de International Crisis Group.
“Pakistan beweert dat er een uitgebreid netwerk van de TTP in Afghanistan bestaat. Maar we hebben geen duidelijk bewijs gezien dat senior TTP-bases of leiders het doelwit zijn. Vaak zijn het doelwit de Afghaanse militaire installaties van de Taliban of de Afghaanse militaire veiligheidsinstallaties”, zegt hij.
De kern van de kwestie, zegt Bahiss, is dat Pakistan veel interne conflicten koppelt aan machten buiten zijn grenzen.
“Ze hebben alles op één hoop gegooid. De TTP is een proxy van de Taliban. De BLA is een Indiase proxy. En dan zijn de Taliban Indiase proxy’s”, zegt hij. “Maar als je het vanuit analytisch oogpunt bekijkt, is het een enigszins verwarrend beeld.”
Ondertussen blijven families in Kabul de kosten van deze oorlog berekenen.
In het Noodhospitaal in Kaboel verdrongen tientallen mensen zich rond een dik boek om de namen van de slachtoffers te controleren. Sahil, die maar één naam draagt, streek met zijn vinger over een pagina, op zoek naar zijn broer Mohammad Yahya. Omdat hij hem niet kon vinden, liep hij over een betonnen pad naar het mortuarium.
Drie lichamen lagen op metalen bedden. Ze waren verkoold en bedekt met katoenen lakens. Sahil kon zijn broer in geen van deze verhalen identificeren.
Tegen de tijd dat hij het mortuarium verliet, was de lucht donker geworden. Hij liep langs vrouwen in sluiers, riep de namen van degenen die ze verloren hadden, en ging naar een ander ziekenhuis. Er moesten er nog twee worden doorzocht.
Aan dit rapport hebben Fazelminallah Qazizai bijgedragen vanuit Kabul en Omkar Khandekar uit Mumbai.
